Umraniye Lounge

"Toz Pembe" Dünya ve Skandalları

2011-12-27T10:45:00.003+02:00

Yukarıdaki karelerde TDSF 17 Aralık Kulüpler Arası Salsa 1.Ayak İstanbul A- Klasman yarışmasında gerçekleşen "skandal" niteliğindeki kural ve uygulama hatasının dökümü bulunmaktadır. Hatanın sebebi ilk tur dansları neticesinde 14 çift arasında herhangi bir eleme yapılmadan ve ortada geçerli bir sebep yokken bu puanları saymadan, 2. tura yine aynı sayıda çiftle devam edilmesidir. Bu durum neticesinde 1. tur sonunda -ki yarıfinal oluyor aslında- finale çıkması gereken 451 numaralı çift bu hakkından mahrum kalmış ve sıralama farklı şekilde oluşmuştur.

Bu konuda TDSF yetkililerinden resmi bir açıklama gelmiyor olması ise son derece düşündürücüdür. Yarışmada hakem değerlendirmelerinde oluşan diğer tutarsızlıkları şu adresten gözlemleyebilirsiniz...

http://www.tdsf.gov.tr/tdsf/wp-content/uploads/2011/12/SKAT%C4%B0NG-RAPORLARI.doc

Bu tablo sonrasında mevcut yönetime ve organizasyonlarına ne derece güven duyulacağını ve itibar gösterileceğini merak ediyorum. Sporcular ve antrenörlerin şu yarışmadan sonra bile bu kadar duyarsız kalmalarına bakılırsa, kendilerine yutturulmaya çalışılan "toz pembe" dünyanın içinde hayalleriyle mutlu, mesut yaşıyorlar. Dertleri bir şeylerin düzelmesi değil, yarışmaya öyle ya da böyle, dans kalitesi yerlerde bile sürünse birilerini sokup -üstelik de tek kuruş masrafına destek olmadan kulüp adına yarıştırarak- reklamını yapmak ya da "benim de sporcum, yani oyum var" mesajını rant ve oy peşinde koşmaktan kendi yarışmalarını usulüne uygun düzenleyemeyen bir yönetim kuruluna göndermek...

Ne diyelim, kolay gelsin. Unutmayın, ne de olsa "her toplum hak ettiği şekilde yönetilir"...

Bir Dans Serüveni

2011-12-24T01:00:00.002+02:00

Bir dans serüveni…

Uzun yıllardır birlikte bir çok organizasyonda görev aldığım, sayısız yarışmada gerek sporcu, gerekse yarışma yönetmeni olarak birlikte topuk aşındırdığım sevgili dostum Orkun Dökmeci'nin 17 Aralık'ta Ankara ve İstanbul'da gerçekleştirilen yarışmalar sonrasında yapılan yorumların üzerine hazırladığı ve konuya daha geniş açıdan bakan yazısını paylaşmak istiyorum sizlerle. Dansla ilgilenen herkes için, bilhassa sporcular için buradan çıkartılacak öyle çok şey var ki... Elbette kulüp ve federasyon yöneticileri de bu yazıdan kendilerince fayda sağlayabilirler. Bence gerekiyor, ne dersiniz? ;)

* * *

Sevgili dostum Erdem'in büyük ustalıkla kaleme aldığı ve camiamıza yeni bakış açıları kazandıran, tartışma platformları yaratan yazılarını okudukça ben de bir süredir aklımda dönüp duran birkaç konuyu sizlerle paylaşmak istedim.

Erdem’le birlikte uzun yıllardır bir dans gönüllüsü olarak sürdürdüğümüz çalışmalarımız kapsamında sayısız Federasyon yarışmasında, bir o kadar davetli olduğumuz özel yarışmalarda, hatta yurtdışında büyük prestije sahip yarışmalarda görev aldık. Federasyonumuzun kuruluş aşamasında değerli abimiz Ersin Uysal (nur içinde yatsın) önderliğinde zorlu yollardan geçtik. Federasyonun Başkanlık düzeyinden, alt komite ve kurullarına kadar görev tanımlarının yazılmasında, yönetmelik ve talimatname hazırlıklarında yer aldık. Yani özetle bir Federasyonun amacını, çalışma organlarının birer birer işlev ve görevlerini, bu organlarda yer alan kişilerin sorumluluk ve yetkilerini belirlerken, yurtdışındaki başarılı örneklerini ve de bağlı olduğumuz IDSF (Uluslararası Dans Sporu Federasyonu) organizasyonunu dikkatle inceledik. Her zaman vurguladığımız önemli bir nokta vardı ki, o da aslında birbirinden bağımsız, kendi yönetmelik ve yetki tanımları çerçevesinde işlerliğini sürdüren her alt kurul ve komitenin, bir makinanın dişlileri gibi birbirleri ile de mükemmel bir uyum ve iletişim içerisinde çalışması gerektiğiydi.

Federasyon 2006 yılındaki ilk kuruluşundan itibaren, alt kurullarının yapılanması, yeterliliği ve işlerliği konusunda çok yol almıştır. Yıllardır Erdem'le birlikte söylediğimiz gibi yarışmalar Federasyonun en önemli vitrinidir. Yapılan tüm icraatların, alınan kararların doğruluğunun, tüm kurulların birlikte verimli çalışırlığının ve dans camiası ile iletişiminin en açık şekilde ortaya konduğu, önemli sınavlardır, yarışmalar. Bu nedenledir ki Erdem'in özenle yaptığı inceleme ve hazırladığı raporlar dikkate alınması gereken ve başta Federasyon görevlileri tarafından yapılması ve paylaşılması gereken çok önemli çalışmalardır. Belki de bu konudaki noksanlık yüzdendir ki 1999 yılından bu yana Cimnastik Federasyonu bünyesinde olduğumuz yıllardan beri yarışma yapıldığı düşünülürse, ki 12 yıllık bir zamandan bahsediyoruz, halen temel sayılabilecek eksiklik ve aksaklıkların oluyor olması düşündürücüdür. Gelinen noktada görülen o ki büyük emek ve zaman harcanarak işleyen bu önemli çarklar arasındaki uyumsuzluk ve iletişimsizlik halen sürmektedir. Bu uyumsuzluğun sebeplerini irdelememiz gerekirse, gerek Federasyonun kuruluşundan bu yana edindiğimiz tecrübe gerekse son yıllarda sürdürdüğümüz yakın gözlemlerimiz sonucunda varabildiğim bazı noktalar var. Konuların kolay takibi açısından ben de maddelendireyim.

1. Esaslar, Görevler, Sorumluluklar:

Federasyonun sitesinden bir bağlantı vererek konuya gireceğim ki burdan takip etmek daha kolay olacaktır:http://www.tdsf.gov.tr/mevzuatlar
Bu sayfada Federasyonumuzun ana statüsünden, yapılandırmasına, kurulların oluşum, görev ve yetki esaslarına, sporcu ve kulüp düzenlemelerine, hakem, yarışma ve disiplin talimatlarına, kural kitapçıklarına dek birçok önemli belge mevcuttur. Aslında her biri özenle oluşturulmuş ve yıllar boyunca kazanılan tecrübeler doğrultusunda en etkin şeklini alarak güncellenmiş belgelerdir. Ancak günlük hayatımızın da her aşamasında gördüğümüz gibi teoriyle pratiğin ayrı düştüğü noktalar olmaktadır. Belki de başlanması gereken ilk nokta Federasyonun en üst kademesinden, alt kurullarında görev alan her elemanına, hatta camiada yer alan sporcusundan, hakemine, antrenörüne, hatta dansa gönül veren, etkinlikleri yakından takip eden, yorum ve eleştirilerini eksik etmeyen izleyicilere kadar herkesin bu belgeleri incelemesidir. Belki de bu, birçok insan için, özellikle de sayısız forumda, tartışma platformunda, hatta basında kolaylıkla "Federasyon gereksizdir.. görevlerini yerine getirmemektedir.. dans özgürlüktür.. federasyonun yaptırım ve kurallarına tabi değildir" vb. yorumları yapan insanlar için TDSF'nin devletin resmi bir kurumu olduğunu, böyle bir kurumun varlığı ve denetimi olmadan gerek ulusal, gerekse uluslararası platformda temsil edilemeyeceğini, haklarının savunulamayacağını farkedebilmesi için önemli bir adımdır.

2. Farkındalık ve Bilinçlendirme:

Farkındalık demişken, hemen bir üst maddedeki eksikliklerin giderilebilmesi ile ilgili bir konuyu açmak isterim. Gerçek şudur ki, her ne konuda olursa olsun, bir topluma veya kısıtlı bir camiaya dahi olsa, getirilen her yenilik, düzenleme veya kural mutlaka bir tepki yaratacaktır. Burda kural koyucu konumunda olan makamın ilgili düzenlemeleri yaparken camianın yararını gözetmesi, ileriye dönük uygulamalarını planlarken sürekli bir gelişim ve kalite artırımını hedeflemesi gerekir. Bu amaçlar doğrultusunda atacağı adımların başında hedef kitlesinin bilgi düzeyini, farkındalığını ve bilinçliliğini artırıcı faaliyetler ilk sırada yer almalıdır. Hakemiyle, antrenörüyle, sporcusu ve izleyeniyle her statüdeki bireyin kendisine düşen hak ve sorumlulukları bilmesi, ilk etapta "Federasyon nedir? Ne işe yarar? Bana faydası nedir?" gibi soruların cevabını bizzat Federasyonun kendisinden alıyor olması son derece önemlidir. Ancak bu nokta aşıldıktan, cevaplar net olarak ortaya konduktan sonra, ve dans camiası içerisindeki her birey ihtiyaç ve sorunlarının karşısındaki muhattapı görebildiğinde diğer konular tartışılabilir duruma gelebilir. Bu noktada nasıl ki Federasyonun attığı her adımı, aldığı her kararı veya hitap ettiği kitledeki her bireyi bağlayıcı veya düzenleyici uygulamalarının her birini şeffaf bir şekilde hedef kitlesiyle paylaşması gerekiyorsa, camiadaki her birey de gelişmeleri takip etmeli, geri bildirimlerde bulunmalıdır. Zira her vatandaşımızın bilgi edinme hakkı ve muhattap olacağı kurumun bu konudaki sorumlulukları 4982 sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanunu (http://www.tki.gov.tr/dosyalar/bilgikanunu.pdf) çerçevesinde açıkca belirtilmiştir. Bu aşamada Federasyonun ilk yıllarında rahmetli Ersin Hoca'mızla bilirkte tyaptığımız bilgilendirme, tanışma toplantılarını hatırlıyorum. Talimatnamelerin, kural kitapçıklarının oluşturulma safhalarında nasıl da herkesin iyiliğini gözetebilmek, kimseyi kaybetmemek adına hassas davranıldığını, herkesin fikrinin alınmaya çalışıldığını hatırlıyorum. Belki bugün de kazanılan dteneyimin profesyonelliğinde ancak o yıllardaki amatör ama yapıcı ruhuyla hareket etmek gerekir yeniden. Ve böylelikle öncelikle Federasyonun camiasıyla sağlıklı bir iletişim kurması için gerekli ortamlar sağlanır, sorular yanıtlanır, bağlar güçlendirilir ve yine tek vücut olarak daha hızlı ilerleme sağlanabileceği görülebilir.

3. Uyumlu İşleyen Çarklar:

Camiayla Federasyon bütünleşmesinden bahsettikten sonra, gelelim Federasyonun iç dinamiklerindeki duruma. Her ne kadar federasyon bünyesinde görev alıyor olmasanızda, ya da yakından takip ediyor olmasanızda, bir Federasyon yarışması organizasyonunu baştan sona izlerseniz, edineceğiniz çok önemli çıkarımlar olacaktır. Daha önce de belirttiğim gibi yarışmalar, Federasyonun en önemli sınavı ve vitrinidir. Örneğin bir yarışmanın iş akışını kabaca başından itibaren sıralarsanız, yarışma tarih ve formatının belirlenmesi, yayınlanması, katılım şartlarının duyurulması, görev alacak hakem, organizasyon vb. bildirilerinin gönderilmesi, kafile/yarışmacı/antrenör akreditasyonların yapılması, yarışmacı kayıtlarının belirli bir zaman öncesinden tamamlanması, lisans kontrolleri, ödemelerin alınması, yarışma günü kayıtları, yarışma operasyonu sırasında kulis, ses, ışık, sahne vb. kontrolü, hakem masasının işleyişi, skating masasının işleyişi, yarışma akışı (açılış, yarışmalar, ödül töreni, kapanış), operasyon sonrası basın açıklamaları, resmi sonuç bildirgeleri (yazılı, online), dilek ve şikayet bildirimlerinin işleme alınması, hakem puantajlarının değerlendirilmesi, yarışma değerlendirme raporu gibi birçok detaylı aşaması olduğunu gözlemleyebilirsiniz. Ve 1. maddede bahsettiğim Federasyon kurullarının görev ve sorumluluklarına hakimseniz, hangi aşamada meydana gelen ne türlü bir sorunun aslında hangi işleyişteki aksamaya işaret olduğunu da bilebilirsiniz. Ve ancak bu çözümlemeyi yapabildiğinizde aksaklığı giderebilmek için somut bir adım atma ve yanlış veya eksik olan iş adımını düzeltme yoluna gidebilirsiniz. Bu her bir Federasyon çalışanının yanı sıra emeğini, zamanını bu işe adamış, ister ekmeğini dansla kazanan, ister keyfi için özgürce danseden, ister başarı ve derece peşinde olan her birimiz için yapılması gereken bir sorumluluktur.

4. Dans sporu vs. Salsa:

Branşlara spesifik konuları da irdeleyecek olursak, öncelikle en aktif 2 branş olan Dans sporu ve Sosyal Danslar kategorisinden Salsa’yı ele alalım. Dans sporu alanındaki uygulamalar, dünya örnekleri de ele alınarak detaylı ve oturmuş bir sisteme sahip olduğu için, uygulama esnasında karşılaşılaşılabilecek bireysel hataları en aza indirecek şekilde tasarlanmıştır. Elbette ki teknik kurul, hakem kurulu, organizasyon kurulu, denetleme ve disiplin kurullarının kusursuz çalışıyor olması ön koşulunu düşünerek bu yargıya varıyorum. Erdem’in de yazısında belirttiği üzere 1997 yılında IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi) tarafından da kabul edilen ve olimpik bir spor branşı olan Dans sporu, IDSF (Uluslararası Dans Sporu Federasyonu) tarafından da yapılan yaptırım ve denetimler sayesinde sistematik ve disiplinli bir işleyişe kavuşmuştur. Gel gelelim, dünya üzerinde en geniş kitleye sahip branş olan Salsa’nın, dünyada başka örneği olmayan bir şekilde benzer bir disipline bağlanmaya çalışılması, hızlı bir yayılma ve gelişme gösterme, sportif olmaktan öte sosyal boyutları daha önde olan bu branşa Salsa kulüp ve okullarının teknik sınıflar açarak, sporcu disipliniyle yarışmacı yetiştirme isteklerinin kaçınılmaz bir sonucudur. Bu noktada yarışma disiplini kazandırılmaya çalışılan bir branşta adil bir karşılaştırma ve puanlama sisteminin getirilmesi gerekliliği de anlaşılır olmalıdır. Sistemin dayanağı olacak temel prensipler ve kabul görecek mantıklı uygulama esaslarının belirlenmesi ise ancak antrenör ve sporcularının istek ve düşüncelerini aktarmak ve savunmakla yükümlü kulüp sözcülerinin yer aldığı kulüpler birliği, Federasyon teknik ve hakem kurulları arasında ortak bir çalışma yürütülmesiyle mümkün olacaktır.

5. Bir Taşla Üç Kuş:

Sırası gelmişken yıllardır süregelmiş bir soruyla devam edelim. Dans bir sanat dalı mıdır, yoksa spor mudur? Eğer sanattır diyorsak, o halde Dans sporu nedir? Aslında sorunun cevabını zaten branşın adı ifade ediyor. Dans sporu aslında bir taşla iki kuştur. Sporcu disipliniyle, sanatsal yorumun bir birleşimidir. Peki aynı yorumu Salsa için yapmak mümkün müdür? Her ne kadar birçok çevre Salsa’nın sanatsal, sosyal, kültürel zenginliklerini vurgulasa da sportif yönü konusunda çelişkiye düşmekte, bu nedenle forumlarda uzun tartışmalar dönmekte, yarışmalarda uygulanmaya çalışılan değerlendirme sisteminden tutun da, kural uygulamalarına, dansçıların memnuniyetine kadar uzanan geniş bir yelpazede etkileri görülmektedir. Çok basit bir pencereden bakılırsa, Salsa dünyadaki uygulamalarından farklı olarak ülkemizde Dans sporları Federasyonu bünyesine dahil edilmiş, belli kural ve kaideler çerçevesinde yarışmaları yapılan bir branşsa otomatikman bir spor dalı olarak da görülmelidir. Aslında böylece Salsa Dans sporundan farklı olarak sportif, ve sanatsal yönünün yanı sıra kitleleri birleştirici sosyo kültürel etkinliği sayesinde bir taşla üç kuş anlamına gelmektedir. Bu zengiliği sayesindedir ki, Salsa dansa sadece spor veya sanat olarak bakan kitlelerin yanı sıra sosyal birleştirici etkisi açısından bakan büyük bir kitleyi de çatısı altına toplamaktadır. Belki bu noktada en yapıcı yaklaşım, “Spordur! Hayır sanattır! İkisi de değil sosyal bir olgudur, evrensel bir dildir!” gibi katı çizgiler çekerek derin çatışmalara sebep olmak yerine, Salsa’nın birleştirici felsefesine de uygun şekilde, derece ve başarı elde etmek isteyen ve yarışma prensibinde uygulamak isteyenler için spordur, gösteri ve şov salsa performanslarında yer almak isteyenler için sanattır, sadece sosyalleşme, festivalleri gezip yeni insanlar stiller tanıma ve evrensel olan bu dili konuşup pekiştirme merakında olanlar için ise sosyal bir olgudur mantığını kabullenmek gereklidir. Yani herkes yeteneği ölçütünde tek taşla bir kuş, iki kuş veya üç kuş vurma özgürlüğüne sahiptir. Ancak unutmamalıdır ki Federasyon bu üçlemenin sadece spor ayağında yer almalı, çatısı altında yer alan her branşa eşit mesafede durmalı ve yaptığı tüm düzenlemelerde tarafsızlığını korumalıdır.

Elbette daha değinilecek birçok konu var ancak öncelikle kaynaktaki en temel konuları vurgulamak ve dikkatinizi bu yönlere toplamak istedim. Zaman zaman hepimiz detaylarla uğraşırken büyük resmi göremeyebiliyoruz. Biraz geri adım atıp, daha geniş bir perspektifle bu değerli tabloya hep birlikte bakmayı bir kez daha deneyelim, ve her birimizin görebileceği farklı açılar olabileceğini unutmayalım lütfen.

Sevgi ve saygılarımla,

Orkun Dökmeci

2011-12-19T16:03:00.000+02:00

17 ARALIK KULUPLER ARASI YARIŞMA DEĞERLENDİRMELERİ – İSTANBUL

17 Aralık’ta İstanbul’da gerçekleştirilen TDSF KulüplerArası Salsa Yarışması’nda önemli organizasyon eksikleri göze çarpmıştır.Bunların bir kısmı hakemler ve kural uygulamalarındaki aksamalar, bir kısmı daoperasyonel sıkıntılardan kaynaklanmıştır. Bu sorunların mevcut kurullar veyönetim tarafından düzenlenen önceki yarışmalarda da baş gösterdiğinihatırlatmamız gerekir. Ancak bununla ilgili eleştiriler hakemler veorganizasyon ekipleri tarafından dikkate alınmadığından, ilgili yöneticilertarafından da sürekli toz pembe bir dünya gösterilmeye çalışıldığından mevcutsorunlar çözülememiş, hatta gündeme dahi gelmemiştir. Çözüm için öncelikle busorunları dile getirmek gerektiğine inanıyorum. Bu sebeple aşağıda başlıklarhalinde yaşanan sıkıntıları paylaşmak istiyorum:

1. MASA& SKATING:
Yarışmaların en önemli unsuru “masa”dır. Masa tüm yarışma mekaniğininortasındadır. Masa düzgün çalışmazsa bütün yarışma aksar. Masa hızlı çalışırsa,bütün yarışma normalden de hızlı şekilde akabilir. Yarışmada masa konusunda ciddisıkıntılar yaşanmıştır. Durum ancak ve ancak orada seyirci olarak bulunan vekonu hakkında tecrübeli bir arkadaşımızın rica üzerine konuya dahil olmasıylabir nebze çözülmüştür. Federasyonun mütemadiyen hakemlik sınavı, vize sınavı vsaçarken bu hakemlerine yıllardır kullanılan bir programın eğitimini vermiyorolması son derece düşündürücüdür. Üstelik bu konuda bir eleman eksikliği varkenAnkara’da ve İstanbul’da aynı anda iki yarışma yapılarak, federasyonun bukonuda kendi kendini köşeye sıkıştırmasını da anlamak güçtür.

2. SUNUM& ANONSLAR:
Masayla beraber bir diğer önemli unsur da yarışmadaki sunum ve anonslardır.Sunucunun mikrofona yatkın, tecrübeli, tabir-i caizse “ağzı iyi laf yapan”,üslubu doğru seçen ve diksiyonu düzgün bir isim olması elbette önemlidir. Yarışmanınsunumunu üstlenen sevgili Gizem bu vasıflara sahip bir arkadaşımızdır. Ancakdans yarışmaları özelinde başka vasıfların da gerekli olduğunu söylememizgerekir. Yarışma mekaniklerine, kurallarına, organizasyon ekibine vesistemlerine aşina olmak son derece önemlidir. Gerektiğinde insiyatif alabilen,bu insiyatifi de Yarışma Yönetmeni’yle paralel düşünerek alabilen bir sunucuyarışmada çok şey değiştirebilir.

Örnek vermek gerekirse yarışmada şöyle bir sahne yaşanmıştır. Nethatırlayamasam da D-Klas olduğunu düşündüğüm 1. Tur yarışmalarında numaralarokunmuş ve çiftler sahneye çıkmış, hatta pozlar alınmıştır. O sırada sunucununanonsu gelir: “Arkadaşlar kusura bakmayın, 4. Heat’i atlamışız, onların yerine5. Heat’i çağırmışız. Sizlerden özür dileyerek tekrar kulise alıyorum ve 4.Heat’i davet ediyorum…”

Aslında uygulama kitaba uygundur. Fakat bazen kitabın dışına çıkmak gerekir vebu öyle bir durumdur. O esnada yarışma, programın 2,5-3 saat gerisindegitmektedir. Neredeyse 5-6 dakikada ancak tek bir heat işlenebilmekte veyarışma akışı son derece yavaş ve temposuz gitmektedir. Salsa yarışmalarındaheat sıraları çok önemli değildir. Yani birinici heat veya son heat’te olmakçok önemli değildir, zira tek bir dansyapıldıktan sonra tur bitmektedir. Latin Amerikan’da sambaya birinci heat’teçıkmak, cha-cha’ya kadar dinlenmenizi sağladığından önemlidir ve bu heat çıkışsıralarına riayet etmek son derece önemlidir. Ancak salsada böyle bir durumolmadığından bu noktada sunucu insiyatif alarak, başhakeme de danışıp yarışmayadevam edebilirdi. Bu da biraz olsun zaman kazandırabilirdi. Bu elbette zamanla gelişecek birözelliktir.Bu konuda Damla Birdal ile çalıştığımız dönemlerde üst seviyede biriletişim oluşturmayı başarmıştık. Yönetmen – sunucu ilişkisi yarışmadaoluşabilecek en büyük aksaklıkları bile seyirciye aksettirmemek adına sonderece önemlidir ve bunun eksikliği, özellikle yönetmen tarafında, yarışmadahissedilmiştir.

Buna ek olarak yarışmanın ödül törenlerinde ve finallerinde anonslar sırasındasadece sporcu numaraları okunmuştur. Ne sporcu isimlerine ne de bir kulüplerarası yarışma olmasına rağmen kulüp isimlerine yer verilmemiştir. Tek bir sayfaçıktı alarak çözülebilecek bu önemli detayın yarışma öncesinde ve saatler sürenoperasyon esnasında defalarca gözden kaçmış olması ve düzeltilmemesi aslındaiyi niyete rağmen tecrübesizliği ortaya koymaktadır.

3. SALONYÖNETMENİ:
Salon Yönetmeni, yarışma yönetmeninin üzerinden büyük yük alan bir görevlidir.Salondaki teknik ve operasyonel tüm düzeni yürütür. Işıklar, pist temizliği,yerleşim düzeni, kulis düzeni, yarışmacı giriş çıkışları ve buna benzer birçokkonu salon yönetmeni tarafından yürütülür. Yarışmada gerek tribünde gereksesaha kenarında bulunduğum anlarda salon yönetmeni eksikliği de gözümeçarpmıştır. Özellikle pistin silindiği anlarda kullanılan “vileda” tipi bezlerson derece komik bir görüntü oluşturmuş ve aynı zamanda da işlevsiz kalmıştır.Bu sıkıntı bütün yarışma boyunca devam etmiştir. Oysa ki TB2L maçlarınınoynandığı bu salonda büyük paspaslar da mevcuttur. Yerleşim açısından dasalonda olabilecek en uygun yerleşimin yapılmadığı kanaatindeyim. Tektribününde seyirci olan salonlarda hakem masasının seyircinin karşısında yeralan uzun kenarda bulunması en doğru tercihtir. Zira daha önce bazıyarışmalarda olduğu gibi masa hakeminin ekranındaki görüntülerin puanlarınarkada yer alan seyirciler tarafından kameraya kaydedilme ihtimali vardır.Tribünden sahaya inen merdivenlerin hakem masasının arkasında yer alması ve bumerdivenlerin sürekli olarak sporcular tarafından kullanılması da hoş birgörüntü olmamıştır. Hakemler her ne kadar özellikle kuliste sporcular veantrenörlerle muhatap olmamaya çalışsalar da bu yanlış konumlandırma sebebiylehakem masası bir türlü yeterince izole edilememiştir.

4. HEATYAPILANDIRMALARI:
Yarışma sabah programındaki aksaklıklar sebebiyle programda yer alandan 2,5 – 3saat sonra başlamıştır. Bu durum organizasyon ekibi tarafından da bilinen birgerçektir. Ancak bu zaman kaybını gidermeye yönelik hiçbir aksiyon alınmadığınıgörmek üzücüdür. Saat 17:30 itibariyle 30 dakikada 3 heat ilerlenebildiğinigördükten sonra yarışmanın gece 01:00 sularında sona ereceğini anladığımızıitiraf etmeliyim. Bu noktada başhakemlerin, yarışma yönetmeninin ve de masahakeminin bir araya gelerek heat yapılandırmalarında oynama yapmalarıgerekirdi. 70 Çiftten oluşan bir turda 7 çift * 10 heat yerine, 10 – 12 çifttenoluşan heatler yapmak daha mantıklı bir tercih olurdu. Değerlendirmedeoluşabilecek hatalara yönelik itirazlar olabilir bu öneriye. Ona da şöyle cevapverebilirim. İlk turda tüm heat’ler (7 çiftten oluşan) tamamlandıktan sonrayapılan toplu dans sırasında hakemlerin bir kısmının halen yeterince çiftişaretlememiş oldukları anlaşıldı. Yani hakemler heatler esnasında seçmelerigereken çift sayısını (sanırım 60, ki bu da soru işareti dolu bir tercih)seçememişler ve bu sayıyı 70 çiftin aynı anda dans ettiği toplu dans esnasındatamamlamaya çalışıyorlardı. 70 çift arasından bu ince ayrımı yapabilenhakemlerin 12 -15 çiftten oluşan heat’lerde de gerekli seçimleri yapmasıbeklenir. Bunu kolaylaştırmak adına 7 çifti 1,5 dakika dans ettirmek yerine 12çifti 2 dakika dans ettirmek de mümkündür. Çözüm her ne olursa olsun, programınçok gerisinde giden ve fena halde geç saate sarkacağı belli olan bir yarışmaesnasında yetkili başhakemlerin ve yarışma yönetmeninin bu konuda herhangi birşey yapmaması son derece düşündürücüdür.

5. FORMAT – TOPLU DANSLAR:

Salsa yarışmalarında oldum olasıanlamadığım bir konu “toplu danslar”dır. Çiftlerin heat düzeninde sahne aldığıve değerlendirmenin rahat olduğu bir ortamda gerekli tercihleri yapamayıp, 140kişinin aynı anda sahnede olduğu bir “curcuna” anında bu seçimleri yapmayaçalışmak bana garip geliyor. “Kıyaslama yapabilmek açısından yan yana görmek önemli”gibi bir açıklamaya da maalesef inanamıyorum, zira yıllardır tüm heat’lerin birarada dans ettiği bir “toplu dans” olmadan bu kararları verip değerlendirmeyapabilen Latin Amerikan / Standart hakemleri görüyoruz ülkemizde ve dışarda.Demek ki bu durum salsa branşında şu an görev yapan hakemlerin bir eksikliği.Üstelik bir kez değil iki kez toplu dans yapıyorlar grup halinde. Yani 140 kişibir değil iki kez, bir tur başında bir de sonunda sahne alıyor. Bizim tribündenaçımız yükseklik itibariyle hakemlerinkine göre daha uygun olmasına rağmenortada dans eden çiftleri görebilmek ve değerlendirme yapabilmek mümkün değil.Dansçılarla aynı yükseklikte bulunan hakemlerin bu açıları yakalaması isetamamen imkansızdır. Buna rağmen, 10 çiftin bir heat’e fazla görüldüğü birortamda 140 kişiyi aynı piste alarak sporcuların sakatlanma risklerini dearttırabiliyor hakemlerimiz. Bu konunun üzerine gidilmesi gerektiğinidüşünüyorum, zira hem sporcu sağlığı açısından hem de yarışmanın itibarıaçısından son derece zarar verici bir husustur. 2003-2004 yıllarındakiCumhuriyet kupalarında olduğu gibi 20 çifti aynı anda izlemekle 70 çifti birbasketbol sahasına sıkıştırmaya çalışmak aynı şey değildir. Gecelerde bileböyle bir şeye rastlamıyorken, birbiriyle rakip halinde olan sporcuları aynıkaynayan kazana koymak son derece tehlikeli bir karardır.

6. HEATGİRİŞ – ÇIKIŞLARI:
Danslar öncesinde neden sporcuların poz alınması beklendiğini de tam olarakanlayamadım. Yarışma kurallarına göre final öncesi turlarda sporcuların serbeststilde dans etmeleri gerekiyor. Yani bir koreografi vs. söz konusu değil. Ohalde çiftlerin poz almaları da son derece anlamsız. Bakınız, latin Amerikan vestandart yarışmalarda tüm çiftler, tüm danslarda belirli bir seriye göre dansediyor olmalarına rağmen, heat girişlerinde sporcuların poz almaları beklenmez.Paso Doble hariç konuşuyorum, zira orada ritme göre olduğu kadar müziğinkendisine göre de dans edilmesi gerektiğinden sporcuların başlangıç pozlarıbeklenmelidir. Salsada sporcular zaten bir koreografi sergilemeyeceklerken,hangi müziğin çalınacağını bilmiyorlarken, neden tüm çiftlerin sahneye girippoz almaları bekleniyor ve ekstradan zaman kaybı yaşanıyor anlamış değilim.Zaten gecikmiş ve yavaş giden bir yarışmanın temposu böylece iyiden iyiye düşüyor.

7. SPORCULARIN UYARILMASI:

Heat giriş ve çıkışları gibi sporcularınsürekli olarak bireysel şekilde uyarılmaları da tempoyu düşüren bir faktördür.Hakemlerin mevcut kuralları harfiyen uygulamaya çalışmalarını takdirlekarşılasam da, uygulamanın şeklini gözden geçirmek gerektiğine inanıyorum.Uyarılar sanırım yeni belirlenen kurallar çerçevesinde zorunlu hareketler vekısıtlı hareketler olmasıyla ilgiliydi. Sunucu birkaç kez bu konuda toplu biranons yapmıştır. Ancak buna rağmen her heat’ten sonra tek tek sporcuların davetedilerek birebir konuşulması gereksizdir. Eğer uyarı yapıldıysa, kurallarvaktinde ve doğru şekilde ilan edildiyse o kuralları uygulamaktan çekinmemekgerekir. Uyarı sonrasında hatayı yapmaya devam eden olursa, ceza dadiskalifiyeyse, acımadan bu kararı almak gerekir. Dışarıdan bakıldığında “neşiş yansın ne kebap” gibi bir hava oluşmasına sebebiyet veren bu uygulamanıngözden geçirilmesi faydalı olacaktır kanaatindeyim, zira şu an yarışmaylailgili değerlendirme eleştirilerin çoğu hakemlerin yetersizliğinden ziyade, budiskalifiye kararlarındaki cesaretsizliği üzerine yoğunlaşmaktadır.

8. PROGRAM:

Yarışma programının yarışmadan sadece 2-3gün önce duyurulması büyük bir eksikliktir. O programa uyulamaması ise çok dahabüyük sıkıntılara yol açmaktadır. Şimdi kendinizi bir sporcunun yerine koyun.İstanbul’da 17 Aralık’ta bir yarışma olduğunu yaklaşık 1 ay öncedenöğreniyorsunuz ve hazırlıklara başlıyorsunuz (ki bu bile çok kısa bir süre).Yarışmaya –örneğin- Antalya’dan katılacaksınız ve Pazar günü 18 Aralık’tatekrar Antalya’da olmanız şart, bu yüzden İstanbul’da konaklama yapmakistemiyorsunuz. Hatta uçak biletlerinizi de yarışmanın başlama ve bitişsaatlerine göre almanız gerekiyor. Başvurunuzu yapıyorsunuz ve bekliyorsunuz kiprogram açıklansın. Fakat açıklanmıyor. Saat kaçta başlayacak, kaçta bitecekbelli değil. Program yarışmaya 2 gün kala açıklandığında ise artık hem biletlerçok daha pahalı, hem de bir çok uçakta yer bulmanız imkansız hale gelmiş. Zarzor bulduğunuz uçak biletlerini fahiş fiyattan alarak İstanbul’a 17 Aralıksabah 8’de iniyorsunuz ve havalimanı yakınında bulunan Ahmet Cömert SporSalonu’na giderek beklemeye başlıyorsunuz. Saat 15:00’te başlaması gerekenprogram saat 17:00’de başlıyor ve saat 20:00-21:00 sularında bitmesi beklenenprogram gece 01:00’de sona eriyor. Böylece siz de gece 23:30’a almış olduğunuzuçak biletini yakmış oluyorsunuz. Üstelik de gece 01:00’den sonra uçak bulmanızimkansız hale geliyor ve daha önce konaklama için bir ayarlama dayapmadığınızdan İstanbul’da ortada kalıyorsunuz. Tüm bunlar kayıtlarınyarışmadan sadece 2 gün önce bitirilmesinden ve elbette o programauyulamamasından dolayı oluyor. Oysa kayıtlar yarışmadan 1 hafta önce kapatılsave program o anda açıklansa, sporcular biletlerini buna göre alırlar, dahaucuza bulurlar ve programlarını daha esnek yapabilirler. Emin olun yarışmadan 1hafta önce kayıtlar kapatıldı diye tek bir sporcu bile dışarda kalmazdı, yineaynı sayıda katılım olurdu, tecrübeyle sabittir…

Yarışmadaki hakem değerlendirmeleriyle ve sıralamayla ilgilibir yorumum olmayacak. Ancak yarışmadaki puanlamaların tüm detaylarıylainternetten yayımlanmamış olması son derece büyük bir eksikliktir; gerekyarışmanın itibarına gerekse federasyona büyük zarar vermektedir. Tümpuanlamalar olduğu gibi, tüm detaylarıyla yarışmadan hemen sonra internetsitesinden yayımlanabilecekken halen –örneğin- c klastaki sıralamalardanbihaber olan ve üstelik de yarışmada hakemlik yapmış olan arkadaşlarımızolduğunu görüyorum. Federasyonun bu konuda seçildiği günden bu yana nedenşeffaf bir politika uygulayamadığını anlamış değilim.

Bu yorumları konuyla ilgili olarak uzun süre çalışmalaryapmış, ekip arkadaşlarımla iyisiyle kötüsüyle birçok yarışma organizasyonundamasa hakemliğinden organizasyon kurulu başkanlığına kadar görev almış biriolarak yapıyorum. Bu yazı birilerini eleştirmekten ziyade birikimlerimizleyardımcı olabilmeye yöneliktir. Daha önceki yarışmalarda da benzeryorumlarımızı direkt olarak organizasyondaki arkadaşlarımıza iletmiştik, ancakpek de pozitif tepkiler almamış, ukalalıkla suçlanmıştık. Ben yine de paylaşayımdedim, hem kendi birikimlerimi sıcak tutmak adına hem de naçizane yolgösterebilmek adına. Çünkü bu sporu çok seviyorum ve her ne kadar tasvipetmediğim bir anlayış hüküm sürse de bunun cefasını sporcuların veseyircilerin, yani bu sporu ileriye taşıyacak gerçek kitlenin çekmesiniistemiyorum.

Leylekleri Sevmek

2011-07-20T21:53:00.002+03:00

Bazıları şanslıdır. İyi bir aileye, eğitimlerini fazlasıyla karşılayabilecek ekonomik güce, düzgün bir hayat kurmak için gerekli imkanların olduğu bir eve bırakır leylekler onları.

Bazıları da şanssızdır. Ne doğru düzgün bir aile bulurlar, ne para, ne de hayal edilesi bir geleceğe dair umut kırıntıları, gözlerini bu dünyaya açtıklarında.

Şanslı olanların bazıları akıllıdır. Kucaklarına düşen bu fırsatı iyi değerlendirirler ve olması gerektiği gibi, sağlam bir hayat kurarlar kendilerine; çocuklarına bırakmak üzere.

Şanssız olanların da akıllıları vardır. Onların “şanslı”lardan çok daha akıllı olması gerekir, evet, ama bir tutarlarsa hayatın ucundan, belki biraz da kaderin, kısmetin yardımıyla, doğdukları gün anne-babalarının hayal bile edemeyecekleri günler görebilirler; çocuklarını “şanslı” kılmak adına...

O kadar akıllı olmayanlar ise belki de kendilerini böylesine kısır bir hayatın içine bırakan leyleklere duydukları kini kendilerinden, çevrelerinden, kısacası dünyanın geri kalanından çıkartmayı tercih ederler. Kavgayla, dövüşle geçer ömürleri. Sırf “ekmek elden, su gölden” diye hapse girip orada yaşayanları vardır. Onların, bırakın şanslı-şanssız doğmayı, çocukları bile olmayabilir...

Bir de tüm bunların arasında en aptal olanlar vardır. Şanslı doğup, elindekinin kıymetini bilmeyip ya da bilmesine rağmen bununla yetinmeyip hep daha fazlasını, daha farklısını kovalayan, bunu yaparken de hem gözü hem de gönlü kime, neye, ne kadar zarar verdiğini görmeyecek kadar körleşen aptallar... Onların çocuklarının nerede, nasıl bir ortamda doğacakları belli olmaz. Geriye ne kaldıysa onun içinde bulur çocuk kendini. Ama şurası kesindir: Ne kadar para-pul, imkan, şan-şöhret içinde doğarsa doğsun, her zaman “şanssız” olacaktır bu çocuk. Çünkü her an kendi evladının payına düşeni bile, ne olacağını düşünmeden elinden alabilecek birinin çocuğu olarak gelmiştir bu dünyaya.

Şimdi şöyle bir bakın aynaya... Bunlardan hangisini görüyorsunuz? Gördüklerinizden memnun musunuz? Memnunsanız, gurur duyun kendinizle. Çocuklarınız için de mutlu olun.

Yok memnun değilseniz, artık oturup düşünmenin vakti gelmiş demektir. Nerede yanlış yaptığımızı, kimi üzdüğümüzü, nelere zarar verdiğimizi görüp, bunlarla yüzleşip, çocuklarımızın leyleklerden nefret etmelerinin önüne geçecek bir yol bulmamız gerekiyor demektir. Merak etmeyin hala hiçbir şey için geç değil. Başarabiliriz... Unutmayın, biz şanslı doğduk; leylekler bizi seviyor.

Tavuskuşu ve Saçmaloji

2010-06-16T19:51:00.000+03:00

Sevgili Umraniye Lounge takipçileri. Sizlerden bu yazının tamamen spesifik ve muhtemele bir çoğuuzun uzak olduğu bir konuya ayrılmış olmasından dolayı özür diliyorum. Ancak bunları bir şekilde dışa vurmalıydım ve bunu en rahat yapabileceğim yer de haliyle ancak Lounge olabilirdi.

Dansa olan yakınlığımı biliyorsunuz az çok. Uzun bir süredir Türkiye Dans Sporları Federasyonu'nda görev alıyorum. Hatta kuruluş aşamasında bile bulundum diyebilirim. Federasyon bünyesinde görev yapmadığım 1,5-2 senelik bir süre var. Bu da o anki yöneticilere, başkana ve daha bir çok rant peşinde koşan ve bu güzelim sporu kişisel çıkarlarına alet etmeye çalışan insana olan güvensizliğimden kaynalandı. Onlarla beraber ismimin anılmasını istemediğim için, sözkonusu yönetim seçilmeden hemen önce istifa etmiştim görevimden. Son bir senedir yine inandığım, benim gibi düşünen, idealist, bu federasyonun kurulmasında büyük emeği olan ve bu sporu kendi evlatları kadar çok önemseyen insanlarla beraber Federasyondaki görevimi yapıyordum. Kişisel yoğunluğum ve yorgunluğum sebebiyle bu göreve de bir süre ara verdim.

Bu yazının sebeplerinden ilki yukarıda ifade ettiğim gibi benim dans sporuna olan bağlılığım ve bu sporun ilerlemesi için yıllardır harcanan çabaya saygımdır. İkinci sebebi de bunun tam tersine kişisel çıkarlar peşinde koşarken, bir devlet kurumunu istila edip, buradan elde edecekleri suni güç sayesinde rant elde etmek, emekliliklerini kurtarmak gibi iğrenç hedefleri olan insanların var olmalarıdır. Evet, onlar varlar ve o yüzden yazıyorum bu yazıyı.

Bunlar öyle insanlar ki, geçen sene yapılan seçimlerde kaybedince, aynı seçimde kaybedeen bir başka tarafın, rakip oldukları ve -haklı olarak- yerden yere vurdukları eski federasyon başkanının yanına geçiverirler bir günde. Ertesi gün başlarlar seçimi kazanan yeni yönetime yüklenmeye, itiraz etmeye, saçma sapan yorumlarla ortalığı kirletmeye.

Bunlar öyle insanlar ki kendi kendilerine karar alamazlar. Ağzının içine baktıkları, seçimi kazanırlarsa kendilerini bol bol besleyecek sahiplerinin sözünden dışarı çıkamazlar. Ne kadar mantıksız şeyler yapsa da, söylese de hiç itirazları olmaz bunların. Çünkü ya bu işlerin mantıksızlığını idrak edemeyecek kadar algısız ve cahildirler, ya da yine bunları idrak edemeyecek kadar gözlerini para ve rant hırsı bürümüştür.

Bunlar öyle insanlar ki, tamamen kendi kontrolleri altında yapılan bir önceki seçimlerde bile sırf kaybettikleri için itiraz etme yüzsüzlüğünü gösterebilmişlerdir. Kendi koydukları kurallara, yönetmeliklere itiraz etmişlerdir yani.

Bunlar öyle insanlar ki, sırf seçimi kazanabilmek için naylon kulüpler üretirler ülkenin dört bir yanında. Tekvando okulunu dans kulübü diye gösterirler. Bilardo salonundan dans okulu yaparlar. Tüm bunlar olurken kendi yönettikleri okulları nedense kulüp haline getirip kendi yönettikleri federasyona bile bağlamazlar!

Bunlar öyle insanlar ki, yepyeni işler yapan, bu sporun gelişiminde bugüne kadar atılmış en önemli adımları yaratan, ciddi, kurallara bağlı ve kimseyi kayırmayan, taviz vermeyen, bu yönüyle herkesin saygısını kazanmış bir yönetimi "düşürmek" için ellerinden geleni yaparlar. Sorarsanız derdiniz nedir diye, "biz tüm dans camiasının sesine kulak veriyoruz" diyecek kadar da pasaklııdırlar, kulaklarını temizlemekten acizdirler.

Bunlar öyle insanlar ki, federasyonu seçime götürmek için bin bir türlü oyun oynayıp, federasyonun GSGM'yle arasını bozup, ödenek almasını engellerler. O çok kulak verdikleri dans camiasına daha iyi organizasyonlar yapılsın diye kullanılacak devlet ödeneklerinin önüne geçerler bir başka deyişle.

Bunlar öyle insanlar ki, önce Genel Kurul'a zorlarlar federasyonu, sonra genel kurul kararı çıkınca listeleri beğenmezler. Kendileri kulüp değilken, şu camiaya bir tane sporcu bile kazandırmamışken, bunca kulüp bir yıl boyunca yüzlerle sporcuyla ülkenin dört bir yanında tüm Lig yarışmalarına katılırken, kendilerinin oy hakkı almasını, sporcu yetiştiren onca değerli kulübün oy haklarını ortadan kaldırma pahasına talep edebilirler. Bu kadar da düşünürler dans sporunun ülkemizdeki gelişimini, sağolsunlar.(!).

Bunlar öyle insanlar ki, sporcu yetiştiren kulüplerin oy hakkı ortadan kalkınca, yani kendi istedikleri genel kurul listeleri bir şekilde kabul edilince, bayram ederler. Ne amaçla yıllardır çalıştığını bir türlü anlamadığım, neye yaradığını, kimin kullandığını bir türlü çözemediğim "saçmaloji"den başka bir şeye benzemeyen bir internet sitesi üzerinden "çalışkan" hareketlerle suni gündemler yaratmaya çalışırlar. Nedense bu internet sitesinin "çalışkan" yöneticileri bir tane bile lig yarışmasına gelip oradaki yüzlerce dansçıyı haber yapmamıştır bir buçuk sene boyunca. Bulgaristan'a gidip gerçek bir yareışmada derece alan şampiyon çiftlerle bir röpörtaj bile yapılmamıştır bu internet sitesinde. E tabi, ne de olsa bu şampiyon sporcuları mevcut federasyon yönetimi, öncekilerin yaptığı gibi piyon yerine koymamış ve kariyerlerini tehlikeye atmak pahasına yalan haberlerle havaalanlarında gazetelere malzeme yapmamıştır. İşlerine gelmediği için bu bütün dans camiasının (!) yakından takip ettiği internet sitesi de görmezden gelmiştir bu büyük başarıyı elbette.

PS: (Lütfen önceki senelerde gerçekleştiğini söylediğim bu saçma sapan olaya istemeden alet edilmiş olan çok sevgili dostlarım bunu okuyorlarsa alınmasınlar. Kendilerinin hiçbir kabahati olmadığını o zaman da söylemiştim, hala aynı şeyi savunuyorum. Sözüm size değil, biliyorsunuz.)

Bunlar öyle insanlar ki, genel kurul tamamen kendi istedikleri listelerle yapılmasına rağmen, yine kaybedince hazmedemezler. Yine başlarlar kendi oyunları üzerinden, kendi yaptıkları, hazırladıkları düzene itiraz etmeye. Spordan, spor yöneticiliğinden, spor iletişiminden, spor hukukundan zerre kadar anlamayan insanlar bunlar, yapacak bir şey yok tabi. İtiraz edip duracaklar.

Aslında çok temel bir sebebi var tüm bunların. O da şu:

Onların dans dedikleri 20 sene öncesinde televizyonda pazar şovlarında 10 Rus kızın arasında tek erkek çıkıp tavuskuşu gibi bir o yana bir bu yana sallanmak ne de olsa. Oysa bu federasyon sporla alakalı , dans sporuyla alakalı. Dans sporunu da insanlar yapıyor, ne tavuskuşları ne de bu yukarıdaki işleri yapma yüzsüzlüğünü gösteren insan suretleri.

Bırakın da şu memlekete en yeni federasyonuyla bu kadar kısa sürede bunca yol katetmişken bu çizgide devam etsin. Bırakın da bu işleri bilenler, anlayanlar ve her şeyden önce GÖNÜLDEN SEVENLER yapsın. Bırakın da bari şu güzelim sporun içine rant karışmasın. Mıncıkladığınız yeter, çekilin köşenize, oturun izleyin keyif alamya çalışın, becerebilirseniz tabi. Bırakın bu federasyon işlerini kendi ticaretinizle uğraşın, emin olun daha çok para kazanacaksınız; biliyorum başka türlü vazgeçmezsiniz, peşini bırakmazsınız yoksa.

Ramos Şokta!

2010-06-12T15:10:00.000+03:00

Anlaşılan o ki, Schuster hamlesini gizli tutarak tüm Türkiye'ye -anlamsız- bir çalım atan Beşiktaş yönetimi sadece bizleri değil Avrupa'yı da şaşırtmış. Son olarak Juande Ramos konu hakkında görüşlerini belirtmiş. Ciddi ciddi veryansın etmiş 2 UEFA Kupası sahibi tecrübeli teknik adam. Ne de olsa o da Beşiktaş'lı yöneticilerle masaya oturduğu sırada Beşiktaş'ın aslında Schuster'le çoktan anlaşmış olduğunu bilmiyordu. Sadece görüşmenin yapıldığı otelin kapısındaki muhabirlere malzeme olup, Türkiye'de basını ve taraftarları yanıltmak için yapılan bir toplantıya gittiğinden haberi yoktu. Ramos, ertesi gün tüm bunları öğrenince çok şaşırmış ve kariyeri boyunca böyle bir olayla karşılaşmadığını belirtmiş.

Beşiktaş'ı Avrupa'nın önemli kulüplerinden biri olarak gördüğünü ifade etmiş Ramos ve bu yüzden yöneticilerinin bu denli anlamsızca hareket etmesine ve kendisi gibi kariyerli bir teknik adamı figüran yerine koymasına şaşırdığını söylemiş.

(Haber: http://www.milliyet.com.tr/-figuran-gibi-kullandilar-/spor/haberdetay/12.06.2010/1249935/default.htm)

Şimdi bu haberden ve Ramos'un ifadelerinden Beşiktaş yöneticilerinin anlayacakları ve altını çizip çizip medyaya ve taraftarlarına sunacakları mesaj nedir, ona bir bakalım:

Muhtemel Demiröen Yaklaşımı:

"Beşiktaş Avrupa'nın önemli kulüplerinden biridir, bunu Juande Ramos gibi önemli bir teknik adam da kabul etmiştir"

Bir de Avrupa'nın ve orada görev yapan futbolcuların, teknik adamların ve kulüplerin aldıkları mesaj ve bunun sonuçları ne olacak, bunu da inceleyelim kısaca.

"Beşiktaş'ın bir teknik direktörü veya futbolcuyu görüşmeye davet etmesi o kişiyle anlaşmak ve çalışmak istidiğini göstermez. Mutlaka arkasında başka bir iş vardır, o yüzden ciddiye almayınız bu kulübü."

Beşiktaş'ın bu borsaya görüşme bildirimleri ve bundan kaynaklanan Ramos-Schuster mevzuu gibi anlamsız durumlardan bir an önce kurtulması gerekiyor kanımca. Ama tabi önce başına "Bela-Ören"den kurtulması gerekiyor, yoksa bir şeyin düzeleceği yok Beşiktaş'ta.

Stoch ve Etik

2010-06-11T11:26:00.000+03:00

Alıştığımız gibi sezonun bitmesiyle beraber transfer hareketliliği ve dedikoduları hızlı bir şekilde başladı. Fenerbahçe'nin Krasiç takibi, Beşiktaş'ın Queresma çılgınlığı derken en mantıklı ve anlamlı transfer haberi Galatasaray'dan geldi. Fenerbahçe'nin Avrupa Ligi'ndeki rakiplerinden, Hollanda'nın Bursaspor kıvamındaki şampiyonu Twente'nin en önemli iki oyuncusundan birini istiyordu Galatasaray; Miroslav Stoch. Fenerbahçe'ye karşı oynadığı karşılaşmaların birini canlı birini de televizyondan izledikten sonra Stoch'un çabukluğuna ve topla kurabildiği son derece anlayışlı ve nazik ilişkiye hayran olmuştum. O sıralar aslında Chelsea'de oynadığından ve Twente'ye kiralık geldiğinden haberim yoktu tabi. Dediğim gibi transfer gündeminin en ciddi ve mantıklı hamlesi Galatasaray ve Stoch ilişkisi gibi gözüküyordu bir kaç gün öncesine kadar ve ben içimden "helal olsun, çok iyi adam alıyorlar" diye hayıflanıyordum. Ta ki dün akşam üzeri Cenk beni arayıp "abi ne biçim takımsınız ya. 2 aydır almaya uğraştığımız adamı 6 saatte aldınız, bravo. Biliyorum bak sabah 11'de tarifeli uçak var burdan Londra'ya, ona binmiştir sizinkiler, al işte bak saat 17:00, tam 6 saat." diyene kadar.

Duyar duymaz Fenerbahçe resmi sitesinden olayı doğruladım ve hemen haberleri takip etmeye başladım. Tabi bu haberler arasında en çok beklenen ve dikkat çeken Adnan Polat'ın açıklamaları oldu. Sayın Polat -hiç sanmıyorum ama- umuyorum ki bu açıklamaları heyecan ve sinirin etkisiyle yapmıştır.Zira bunlar "Yönetici nasıl olmamalıdır, neler söylememelidir" sorusuna çok güzel cevap olabilecek sözlerdir. Buyrun bir inceleyelim Adnan Polat'ın söylediklerini ve gereken yerlerde madalyonu çevirip bir de diğer tarafına bakalım hep beraber:

- Fenerbahçe'nin büyük kulüpler arasındaki "centilmenlik anlaşmasına" uygun hareket etmediğini, bunu bozduğu belirtiyor Sayın Polat.

Şahsen benim hatırladığım bu tip bir centilmenlik anlaşması var. Evet, var. O zamanlar Süleyman Seba Beşiktaş, Alp Yalman Galatasaray, Metin Aşık da Fenerbahçe'nin başkanlarıydı yanılmıyorsam. Meşhur Tanju ve Hasan Vezir kaçırmalarından bir süre sonra bir araya gelip basına poz vermişlerdi ve "bundan sonra birbrimizin futbolcularını kaçırmak yok" tadında bir şeyler söylemişlerdi, güler yüzlerle. Sayın Polat bu anlaşmaya gönderme yapıyor olabilir elbette ama biraz eski sanki... Pek de ihtimal vermiyorum o yüzden buna. O zaman Sayın Polat'ın etik değerlerden bahsettiğini söyleyebiliriz sanırım. Etik çerçevesinde incelediğimizde de olayda pek bir eksiklik göremiyorum ben gerçi. En kaba haliyle baktığınızda iki profesyonel kulüp bir profesyonel futbolcuya talip olmuş ve kulübüne bonservis tekliflerinde bulunmuş. Bunlardan biri kulübün talep ettiği bonservisi 2 aydır uğraşmasına rağmen aşağı çekememiş, buna mukabil kendi teklifini de yukarı çıkarmamış, öyle bekliyor askıda. Diğeri de gidip "ne istiyorsunuz kardeşim bu adam için, söyleyin verelim" prensibiyle yaklaşmış, petrol zengini Arap Şeyhi edasyıla. E haliyle futbolcunun haklarına sahip olan kulüp de bu ikinci teklifi kabul etmiş. Bunda etik olmayan bir durum yok...

Elbette farkındayım, bu biraz salağa yatmak oluyor. Her ne kadar zaten Sayın Polat söyledikleriyle bizleri biraz "salak" yerine koyuyor olsa da biz yine yatmayalım salağa, adam gibi analiz edelim. Fenerbahçe ve Galatasaray'ın arasındaki rekabet, dostluk, vesaire sebebiyle bu duruma daha farklı ve hassas yaklaşılmalıydı diyor Sayın Polat kendince. Bence tam tersi.... Galatasaray ve Fenerbahçe çok ciddi iki rakip ve üstelik her hareketleri birbirini etkileyen son derece yakın iki rakip. Siz hiç Barcelona'nın sırf Real Madrid de aynı adamı istiyor diye o adamın peşinden koşmayı bıraktığını gördünüz mü? Ya da Alex Ferguson sizce "aa bunu Chelsea de istiyormuş, boşver o zaman almayalım" demiş midir mesela vaktinde Rio Ferdinand için? Pek sanmıyorum.... Gidip soralım diyeceğim ama Sir Alex madara eder bizi alaycı cevaplarıyla diye korkuyorum. :)

Adnan Polat'ın da buna benzer realist ve güç arttırımına yönelik kararları yönettiği şirket için her gün defalarca aldığına eminim. Yoksa zaten Sayın Polat'ı muhtemelen bu denli başarılı ve paralı bir iş adamı olarak tanımamış olurduk. Kaldı ki artık iyice globalleşen futbol dünyasında -bunca yoğun fikstürlü Avrupa kupası varken- Fenerbahçe ve Galatasaray'ın aynı futbolcu peşinde koşmasıyla, Galatasaray ve atıyorum PSG'nin ayn adamın peşinde olması arasında pek de bir fark yoktur, realist bakış açısıyla.

- Yurt içinde rakiplerinin ilgilendiği oyunculara teklif götürmeme nezaketini Galatasaray'ın bugüne dek hep gösterdiğini söylemiş Sayın Adnan Polat.

Doğrudur, bilemeyiz ama doğru kabul ediyoruz. Neticede Galatasaray Spor Kulübü Başkanı söylüyor bunu birinci ağızdan. Lakin Galatasaray'ın daha geçtiğimiz sezon Ali Turan olayında yaşadığı durumun bir benzeri değil midir bu? Hatta bence çok daha naif bir olaydır Stoch hadisesi. Galatasaray nasıl transfer etti Ali Turan'ı? UEFA'nın tüm kulüplere tanıdığı bir haktan istifade ederek. Sözleşmesi 6 ay içerisinde sona erecek futbolcularla görüşmek için kulüplerin o futbolcunun halen sözleşmeli olduğu kulüpten izin almaları gerekmiyor, direkt futbolcuyla irtibat kurabiliyorlar. Kayserispor çok itiraz etti bu duruma, kamuoyunu etkilemeye çalıştı ancak nafile. Galatasaray olmasa bir başkası konuşabilirdi Ali Turan'la. O zaman siz o noktaya getirmeyeceksiniz işi. Son 6 aya girmeden anlaşacaksınız futbolcunuzla. Anlaşamıyorsanız da kusuruna bakmayacaksınız anlaşabilenlerin. Galatasaray Ali Turan olayında bu sebeple haklıdır, tamamen UEFA'nın talimatları doğrultusunda hareket etmiştir. En azından biz öyle gördük, biliyoruz. Fenerbahçe'nin de Stoch transferinde UEFA'nın belirlediği çizgilerin dışına çıktığını söyleyemeyiz herhalde. O zaman buna da itiraz etmesi biraz abes olmuş Sayın Polat'ın. Ayrıca Mehmet Topuz transferinde Beşiktaş, Galatasaray ve Fenerbahçe'nin nasıl birbirine girdiğini de çok iyi hatırlıyoruz. Okan Koç Dardanelspor'dayken ve sonra Gençlerbirliği'ne geçtiğinde benzer transfer rekabetleri yaşanmıştı. Demek ki tüm takımlar belirli, dönem itibariyle kalbur üstü gözüken futbolcuların peşine aynı anda düşebiliyormuş ve buna Galatasaray'da dahilmiş.

- Fenerbahçe Stoch'u bizim önerdiğimizin iki katı bonservis ödeyerek aldı, buyurmuş Sayın Polat.

Canım parası var adamların demek ki, saçıyorlar kime ne! Güiza'nın iki senede attığı 20'den az, kaçırdığı 120'den fazla gole 14 milyon Euro ödemiş Fenerbahçe, Stoch'a vermiş 7 milyon, çok mu!? "Paramız yoktu, Chelsea'nin istediği bonservisi veremedik, o yüzden de alamadık" cümlesi saklı aslında bu ifadenin altında. Ama işte öyle denir mi, denmez! O zaman döner dolaşır bomba yine yönetime patlar çünkü. Galatasaray yönetimi istediği oyuncuyu alamamıştır ey ahali, çünkü parayı denkleştirememiştir ve bunun tek suçlusu da Fenerbahçe'dir. Tü kaka, Fenerbahçe, amma da çok parası var yahu... Geçen gün hatırlamaya çalıştım da bulamadım, psikolojide bir adı var bu durumun. Hatalı bir hareket üzerine toplumun suçlamalarından çekinen insanların, suçu başkalarına atıp hedef şaşırtma çalışmalarına verilen bir isim... Neyse, hatırlayamadım yine. Kısaca "milleti yanıltmaya çalışma, hedef gösterme" falan diyelim biz en iyisi ve geçelim.

- Biz de zamanı gelince bir şeyler yaparız illa ki, diyerek misilleme sinyali vermiş Sayın Polat.

İşte tamamen Galatasaray taraftarının tepkisini azaltmaya yönelik, populist bir mesaj. Bir kere misilleme yapacak adam, kurum, her neyse, bunun haberini önceden vermez. Verirse önlem alınır, o misilleme de yapılamaz, misil elde patlayıverir mazallah. İkincisi, diyelim ki gerçekten misilleme yapmaya karar verdi Galatasaray. Örneğin Fenerbahçe'nin talip olduğu bilinen bir diğer isim Krasiç'e teklifte bulunup fiyat yükseltti. Fenerbahçe bu blöfü pek görmez gibi geliyor bana. Transfer işleri pokere çok benziyor. Rakibinizin önündeki çiplere bakıp elinde tuttuğu kartları değil ama aslında sahip olduğu gücü ve size oluşturduğu tehdidi ölçme şansınız var. Stoch olayıyla beraber Galatasaray'ın önünde kendisine nazaran ne kadar az çip olduğunu görmüş oldu Fenerbahçe. Dolayısıyla bu tip bir fiyat arttırımından a) çekinmez, b) Galatasaray saçma sapan derecede yüksek bir rakam öne sürerse Fenerbahçe çekilir. Çekilirse Galatsaray o parayı ödeyebilir mi? Sanmıyorum... Niye mi? Dün akşam üzeri itibariyle gördük ki 2 ay peşinden koşacak kadar çok istediği bir oyuncu için bile 3 milyon Euro daha ödemedi Galatsaray, üstelik Fenerbahçe'ye kaptıracağını bile bile. Eh o zaman, bana kalırsa bu misil fena halde elde patlamaya müsaittir, aman dikkat nükleer başlıklı olmasın.

Sözün özü şu ki, Galatasaray yapılan tüm sponsorluk anlaşmalarına, yeni stada rağmen halen maddi sıkıntılar yaşamaktadır. Bu da normaldir, gocunacak bir durum değildir. Umuyorum ki yeni stadın dolmaya başlamasıyla ve belki de bir kaç oyuncunun (belki sadece Arda'nın) transfer edilmesiyle elde edilecek gelirle beraber bu maddi sıkıntılar çözülecektir. Lakin bu süreçte taraftarı oyalamak ve uyutmak için parayı denkleştiremedi diye transfer edilemeyen bir oyuncuyu parayı bastırıp alan bir kulüp hakkında gereksiz popülist söylemlerde bulunmak fayda değil sadece zarar getirir. Kaldı ki bu söylemler ne Galatasraray, ne Fenerbahçe, ne Beşiktaş, ne Trabzon ne de Bursaspor'a yakışır. (Hepsini sayayım da laf olmasın sonra). Bana kalsa, hiçbir kulübe, Feriköyspor'a bile yakışmaz da, fazla idealist bir düşünce oluyor bu, o yüzden yüksek sesle söylemiyorum....

Saygılar.

Top 10: The Bucket List

2010-05-26T19:46:00.117+03:00

Bir süredir ara verdiğimiz Top 5 listelerimize geri dönüş yapıyoruz. Hatta bu listeleri yapmadığımız zamanların acısını çıkartmak için Top 10 yapıyoruz bu seferlik. Konumuz biraz değişik bu kez; pek de konvansiyonel değil. Bakalım, beğenirsiniz umarım.

"Bucket List"

Hepimizin kendince "bunu mutlaka yapmalıyım" dediği şeyler vardır hayatta. Günlük iş yoğunluğundan, hayatın default hengamesinden dolayı öyle her dakika aklımıza gelmiyor bu tip şeyler maalesef. "Bucket List"i seyrettiyseniz hatırlarsınız. Orada bile 60'ına gelmiş iki adam daha yeni yeni bir liste haline getiriyorlardı hayatta mutlaka yapmak istedikleri şeyleri. Oysa aslında hayatını bunlar uğruna yaşamalıdır bir insan; ancak öyle mutlak keyif alınır hayattan gibi geliyor bana. Neyse efendim, mümkün mertebe azaltmak suretiyle 10 maddeye indirmeye çalıştım kendi listemi. Önceliğe veya öneme göre herhangi bir sıralama yoktur. Sizinkileri de duymak, görmek, okumak ister gönül comment olarak.

Le List de la Bucket

"lö list de la bukö" diye okunur :)

1- Şükrü Saraçoğlu'nda dolu tribünler önünde 15 dakika bile olsa Fenerbahçe formasıyla ve takımdaki gerçek futbolcularla oynamak. Opsiyonel olarak beraber oynayacağım 11'i de seçebileceksem eğer:

Schumacher - Gökhan Gönül, Lugano, Uche, Roberto Carlos - Oğuz Çetin, "Erdem Özkan", Rıdvan Dilmen, Tuncay - Van Hooijdonk, Alex

15. Dakikada benim yerime oyuna Anelka girsin, Alex orta sahaya çekilsin, Anelka forvete geçsin lütfen, teşekkürler. Bir grup taraftar oyundan çıkarken beni yuhalasın, buna karşılık Aziz Yıldırım ayakta alkışlasın. Ha bir de Teknik Direktör Aykut Kocaman olsun, vasiyetimdir.

Not: Bu kadro elbette ideal bir Fenerbahçe kadrosu değildir. Tamamen "şununla da oynamış olayım" diyerek oluşturulmuştur. Futbol bilgime sövmeyiniz :)

2- Nick Hornby ve Terry Pratchett'la birlikte kahvaltı, brunch, öğlen yemeği, beş çayı ve akşam yemeği... Hepsi ya da herhangi biri kabulümdür. Şundan bir ay önce olsa ikisiyle de ayrı ayrı olsun bu organizasyon derdim, Pratchett'ın -muhtemelen- sınırlı futbolseverlğinin Nick Hornby'le oluşabilecek sınırsız futbol geyiğine ket vurabileceğini düşünerek. Lakin Pratchett'ın son kitabı (Unseen Academicals) göstermiştir ki, her İngiliz doğuştan futbolu sever, futbol-sever doğar. Organizasyonun Londra yerine İstanbul'da gerçekleşmesi tercihimdir (ki benden sonra başkaları da istifade edebilsin muhteşem ikiliden, evet).

Terry Pratchett ve her zaman taktığı şapkası... Hemen ardından da en son "An Education" kitabıyla yine o sevdiğimiz "İngiliz usulü Hollywood filmlerine" hammade sağlayan Nick Hornby

3- Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda sağlam bir orkestrayla başta Tuesday's Gone olmak üzere, Green Onions ve Sweet Home Chicago çalmak. Aklıma gelmeyen başka şarkılar olabilir, onları da Anchor yaparız. Seçme şansım olsa söz konusu konserin Chicago House of Blues'da (HoB) gerçekleşmesini isterdim. Elbette orkestra olarak da "The Blues Brothers Band" fena olmazdı hani. Yanına BB King de mi koysak ne yapsak, hmm...

House of Blues... Üst tarafta farklı dinleri simgeleyen sembollere dikkat... "All Are One"

Alternatif olarak: Yine benzer şekilde profesyonel bir orkestrayla, hatta ve hatta Big Band'le, stüdyoya girip My Way, You're the Sunshine of My Life ve New York, New York söylemek ve bunu kaydetmek. Satmak için değil, eşe dosta dağıtmak için. İki müzisyen arkadaşım evlenirken davetiye yerine kapağında kendi fotoğraflarının bulunduğu 3 şarkılık buna benzer bir CD hazırlamışlar stüdyoya girip. Kendilerine de selam olsun buradan, iyi fikirdi. Hala dinliyorum :)

4- Ercan Taner'in sunduğu, Rıdvan Dilmen'in yorumladığı, canlı yayımlanan bir maçta ikinci yorumcu olmak ve Rıdvan'dan önce "Gol olur" demek... Olayın değerini arttırmak adına söz konusu pozisyon Türkiye'nin yer aldığı bir milli maçta gerçekleşmelidir. Aynı zamanda golü rakip oyuncu kendi kalesine atarken bilmeliyim ki kıymeti olsun. Yoksa "kolay zaten, bunda bir şey yok ki" diyebilir Rıdvan Dilmen. :)

5- Herhangi bir NFL Super Bowl karşılaşmasını yerinden, kanlı canlı izlemek... Yok, düzeltiyorum. Herhangi bir Super Bowl değil, San Francisco 49ers'ın oynadığı bir Super Bowl olsun bir zahmet. Maçın Los Angeles Rose Bowl'da oynanması tercih sebebidir. Oralar çok da soğuk olmaz hem Super Bowl zamanı, üstü açık da olsa stadın seyrederiz paşa paşa.

Pasadena'daki Rose Bowl Stadyumu. Amerikan Kolej Ligi takımlarından USC'nin evi...

Indiana'daki 81.000 kişilik Notre Dame Stadı

Bunun yedeği, ya da B şıkkı diyelim, şudur: Herhangi bir Notre Dame Fighting Irish maçını canlı izlemek. Sezonun son maçı olması tercih sebebidir.

6- Sağlam sponsorlarla, televizyondan canlı yayımlanacak şekilde Türkiye'de bir IDSF World Championship düzenlemek ve bu organizasyonu başından sonuna tamamen üstlenmek. Bilmeyenler için: IDSF (International Dance Sport Federation) dans sporunun FIFA'sı olur. World Championship de bu sporun en iyilerinin katıldığı yarışmadır. Yıllarını bu spora vermiş, yarışmadan yarışmaya sürüm sürüm sürünmüş bir adam olarak haliyle en büyük hayallerimden biri de budur. Hayal kırıklığı yarattıysak, mazur görünüz, idealistim spor konusunda biraz. Alışmış kudurumuştan beterdir misali, hem bıkıp bırakıyoruz bu işleri, sonra da hayaliyle yatıp kalkıyoruz işte. :)

2009 IDSF World Champ Maribor, Slovenya'daki bu salonda yapılmış. (Smiley'le nasıl burun kıvırılır bilemedim, siz gözünüzde canlandırın bir zahmet...) Bu organizasyonu Türkiye alsa ne salonlarda, ne otellerde yapılır, bir daha da başka ülkeye vermezler emin olun.

7- Büyük bir spor kulübü veya federasyonda yönetici olarak görev yapmak. Tercihim elbette Fenerbahçe ve Türkiye Futbol Federasyonu olurdu ancak benzer kurumlara da hayır demezdim hani. Evet, konu spor olunca hem idealistim, hem profesyonelim suç mu!? :)

8- Uçak kullanmak. Öyle yalandan havadaki uçağın kokpitine girip, iki dakikalığına koltuğa oturmak değil elbette. Adam gibi gidip eğitimini alıp, Cessna'yla falan başlayıp sonra bir yolcu jeti uçurmak isterdim. Uzun mesafe uçalım, kıtalararası gidelim, hatta Karayipler'de bir yerlere inelim mümkünse. Tatil yapar döneriz fena mı olur işte...Hmm... İşin rengi nasıl da değişiyor altımda uçak olunca değil mi? "Bodrum neyine yetmiyor aç gözlü herif!" :) Eh oraya arabayla gitmek daha keyifli, ne o öyle uçakla 45 dakikada bitiveriyor yol. Nerede bunun molası, çöp şişi, tostu, ayranı? Yolculuk dediğin biraz uzun olur, ancak o zaman keyfi olur... O zaman şöyle özetleyelim bu başlığı: Kendi kullandığım uçakla, aileyi, eşi dostu, sevdiceği de alıp Karayipler'e gidip, orada tatil yapmak. Budur.

"Lost" esprisi yapmıyorum. Biliyorum ki aranızda "lostzedeler" var. :) Ama fena da olmazdı hani şu manzaranın üzerinde uçmak...

9- Jack Black, John Cusack, Michael J. Fox, Christopher Lloyd gibi adamların oynadığı bir filmde "Cameo" olarak yer almak. Nasıl olsa bu adamların oynadığı tüm filmleri toplayıp arşivliyorum. İlla ki onu da alırdık, yoksa ben gözüküyorum diye değil yani, ne alakası var! Ha bu arada Jessica Biel'le falan böyle hafifen samimi bir sahnem olursa çok makbule geçer sevgili yönetmenim... (Stephen Frears ya da Jon Favreu olur muhtemelen kendisi bu arada, öyle uygun gördüm.)

10- Gidip, parası neyse verip, ne kadar zaman gerekiyorsa ayırıp, icabında yıllarca uğraşıp okyanusta o dalgaların arasına çıkabilecek kadar Surf yapmayı öğrenmek. Akabinde muhtemelen önce Pasifik, ardından Atlantik ve son olarak da Avustralya sahillerinde bu zevki yaşamak isterdim. Lakin bendeniz çöldeki deve (bedevi diyenler de var) misali bir adam olduğumdan, dünyada en çok köpekbalığı saldırısına rastlanan yer olan Avustralya sahillerinden sağ çıkmam pek mümkün olmazdı herhalde. O bakımdan benim açımdan Antartika'ya gidip penguen sevmek daha güvenli bir seçenek sanırım. (Böyle de bağlar, sıkıştırırım iki dileği tek maddeye...)

Genel Not: Tüm bu aktiviteler elimizde bir zaman makinasının bulunmadığı göz önüne alınarak tasarlanmıştır. Yoksa yaratıcılıkta sınır tanımam da, neyse...

Benden bu kadar. Sizin listelerinizi görelim, belki kopyalamak istediğimiz bir şeyler olur. "Yok ben vermem kimseye hayallerimi" derseniz, takas ederiz canım nedir yani!? :)

" ...."

"Devrim" ve Sonrası

2010-05-24T17:47:00.003+03:00

Şampiyon Bursaspor'lu futbolcular attıkları bir gol sonrası "Timsah Yürüyüşü"yle sevinirken... (2010)

Turkcell Super Lig 2009-2010 sezonunu şampiyon olarak tamamlayan ve "Anadolu Devrimi"ni gerçekleştiren Bursaspor'u artık daha zorlu bir mücadele bekliyor. Bursaspor, 1959'dan bu yana İstanbul dışından sadece tek bir şampiyon çıkartabilmiş bir ülkede imkansızı başardı. Üstelik de bu başarıyı takımı henüz 1,5 sene evvel devralan genç bir teknik direktörle yakaladı. Kimilerine göre bu başarıda Bursaspor'un istikrarından çok İstanbul kulüplerinin inişli çıkışlı ve genelde son sezonlara bakıldığında düşüşte olan grafikleri daha büyük rol oynadı. Elbette en büyük pay şampiyonluğu son maçta, kendi evinde elinden kaçıran Fenerbahçe'nin, bu bakış açısına göre. Ancak Bursaspor gibi tarihinde "ilk üç" deneyimi bile olmayan, ülkenin en ateşli seyircilerine sahip bir kulübü, hatta ve hatta koca bir şehri şampiyonluk stresine sokmadan idare etmek bile başlı başına büyük bir başarıdır. Bu yüzden Ertuğrul Sağlam'ı kutlamak ve O'nu kovalarcasına gönderen Beşiktaş yönetimine teşekkür etmek gerekir.

Bu da "Timsah Yürüşü"nün mucidi Mususi'nin önderliğinde eskilerden bir gol sevinci. (http://forum.exbilgi.com/lofiversion/index.php/t42224.html)

Şimdi soru şu. "Bu şampiyonluk Bursaspor'u "5. Büyük" yapar mı?" Aslına bakarsanız kağıt üzerinde yaptı bile... Malum, günümüzde futbol kulüplerinin en büyük gelir kapısı yayıncı kuruluştan gelen sıcak para. Bu paranın büyük bölümü de doğal olarak ligimizde şampiyon olmayı başarmış dört takıma gidiyordu. Artık Bursaspor da bu kategoriye girdiğine göre, "Şampiyon takımlara ayrılan pay" 4 yerine 5'e bölünecek. Dolayısıyla TV gelirleri anlamında Bursaspor'un Fenerbahçe, Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor dörtlüsünden bir farkı kalmadı.

Kağıt üzerinde durum böyleyken, işin bir de gerçek boyutu var. Kabul etmeliyiz ki Bursaspor'un gerçekte "Büyük" olarak anılabilmesi için bu yıl yakalanan başarının devam etmesi gerekiyor. Bu, önümüzdeki sene de şampiyonluğun yakalanması lazım anlamına gelmiyor. Ancak en azından önümüzdeki sezon bu zamanlarda Bursaspor'u lig tablosunda ilk 4 sıranın içerisinde görmemiz gerekiyor. Kısacası devamlılık olmazsa Bursaspor geçici bir "Büyük" olmaktan öteye gidemez ve bu muhteşem başarısı da tıpkı topluca 10 yıl önceki UEFA kupasına baktığımız gibi gün geçtikçe bizden uzaklaşan bir anı olur sadece. Şöyle düşünün: Düzinelerce spor programı yapılıyor televizyonlarda. Her gün spor sayfalarında bir çok yazıya rastlıyoruz. Zaman zaman bu programlarda ve yazılarda "Üç Büyükler" terimini görüyoruz. Oysa bizim kağıt üzerinde dört büyüğümüz vardı şu ana kadar. Fakat bunlardan biri, Trabzonspor, çeyrek asırdır lig şampiyonu olamadığından zaman zaman unutuluyordu. Düşünün ki 6 şampiyonluğu olan ve futbolun bu kadar derin yaşandığı bir şehrin takımı bile büyükleri anarken unutulabiliyor. Öyleyse Bursaspor'un "Büyük" olarak anılması için kendini unutturmaması gerekiyor.

Kağıt üzerindeki büyüklüğü gerçeğe yansıtmanın yolu devamlılıktan geçiyor dedik. Bunun için en önemli sezon önümüzdeki Ağustos'ta başlayacak 2010-11 sezonu. Bursaspor'un mevcut momentumu koruyup ligde yine tepelere oynaması şart. Bunun yanında Avrupa Şampiyonlar Ligi'ne direkt katılıyor olmanın ne kadar büyük bir hediye ve sorumluluk olduğunu da benimsemeli Bursa şehri. "Bursa Avrupa'ya gitti de ne oldu, buyrun gördük işte", ukalalığını yapmak için kalemler ellerinde, elleri klavyelerinde bekleyen o kadar çok "bilir kişi" var ki... Bunlara göz yummayıp, canını dişine takarak mücadele etmeli Bursaspor. Ertuğrul Sağlam'ın "şampiyonuz biz" şımarıklığına bir an bile müsaade etmeyeceğine ve yine çok koşan, savaşan bir ekip yaratacağına eminiz. Ancak Şampiyonlar Ligi'nde iş mücadeleyle bitmiyor. Ligimizin kalitesizliği yüzünden kendi şampiyonumuzla herhangi bir Avrupa ülkesinin şampiyonu arasında puan tablosuna bakarak sağlıklı bir karşılaştırma yapmamız mümkün değil. Ligi Fenerbahçe de şampiyon tamamlasa aynı durum geçerli olacaktı. Bu durum bizi Bursaspor'un Avrupa'da ciddi bir mücadele ortaya koyabilmesi için önemli takviyeler yapması gerektiği gerçeğiyle yüzleştiriyor. Özellikle de yabancı oyuncu kontenjanlarını Avrupa Kupaları'nda tecrübeli isimlerle doldurması gerekiyor Yeşil-Beyaz'lıların.

Şampiyon Bursaspor'un yaratıcısı Ertuğrul Sağlam. Bundan sonra sorumluluğu daha da büyük olacak.

Bursaspor'u şampiyon yapan en önemli etken sağlam defansif kurgusu, disiplinli, sabırlı oyunu ve hızlı hücumda etkili olabilen, boş alanı seven Sercan, Ozan, Volkan gibi oyuncuları oldu. Bu oyun yapısı Şampiyonlar Ligi'nde de başarı getirebilir. Buna iki örnek verebiliriz.

İlki, önce "yenilmez" sonra da "yenildi tamam ama hayatta elenmez" denen Barcelona'yı kupanın dışına iten ve Şampiyonlar Ligi'ni kazanan İnter. Evet başlarında "bir adet" Mourinho var ve elbette Inter kadrosu ve Bursaspor kadrosu kıyaslanamaz. Ancak o kadro bile önce Barcelona sonra da finalde Bayern karşısında akıl almaz derecede başarılı bir savunma oyunuyla kazandı kupayı, muhteşem ofansif varyasyonlar veya sağdan soldan rakibine yüklenen, aman vermez bir hücum futboluyla değil. Final maçında neredeyse sadece üç kez gittiler rakip kaleye ve bunlardan ikisini gol yapıp yine kendi ceza sahalarının önüne döndüler. 2004 Yılında Rehhagel'in Yunanistan'ı bunun bir versiyon az gelişmiş halini oynuyordu ve Avrupa Şampiyonu oluyordu, ki bu da iyi bir örnektir aslında.

İkinci örnek belki Bursaspor için daha yakın ve kıyaslanabilir olacak. Fenerbahçe'nin Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek final oynadığı sezonu hatırlayalım. Lig'de tamamen kendi yarı alanına kapanan rakiplere karşı sürekli hücum etmek zorunda kalan Fenerbahçe, Avrupa maçlarında farklı bir oyun sergiliyordu. Ne de olsa rakipler Inter, Chelsea ve Sevilla'ydı. Sistem yine sağlam bir takım savunmasıyla başlıyor, topu kazanıldığında bir kontra-atak olasılığı gözükmüyorsa, mümkün olduğunca çok pas yaparak topa sahip olmayı amaçlıyordu. Eldeki oyuncular da zaten pek öyle kontra-atak futboluna uygun olmayınca, disiplinli takım savunması ve topa hakim olmayı amaçlayan, böylece hücum ederken bile savunma yapmayı sağlayan oyun anlayışı başarıyı getiriyordu.

Bursaspor'un elindeki mevcut oyuncular ikinci örneği, yani disiplinli bir şekilde, kısa paslarla oyunu riske sokmadan kontrol altında tutabilecek tarzda değiller diye düşünüyorum. Volkan, Ozan, Sercan gibi isimler daha ziyade hızlı bir şekilde rakip kaleye doğru hamle yapmayı seven oyuncular. O yüzden bu isimlerin, bu sene alıştıkları yüksek mücadele gücünü sahaya yansıtmaları ve top kazanıldığında dizginleri bırakılmışcasına rakip kaleye akın etmeleri Bursaspor adına daha doğru bir seçim olabilir. Elbette bu sistemin başarılı olabilmesi için Sercan Yıldırım'ın son vuruşlarını geliştirmesi ve gol/posizsyon oranını yükseltmesi şart. Milito'nun iki kez tehlikeli bölgede topla buluşup iki golle dönmesi sanırım buna en iyi örnek olacaktır.

Buna karşılık Türkiye Ligi'nde "Şampiyon Bursaspor"a karşı önümüzdeki sene Anadolu takımları bile daha temkinli yaklaşacaklar ve hatta belki biraz da hırslı oynayacaklar, şampiyonu yenme isteğiyle. Kim bilir, belki de bugüne dek İstanbul'un büyüklerine kapandıkları gibi Bursaspor'a karşıda kapanıp, katı bir savunma yapan takımlar görebiliriz... Bursaspor'un ve Ertuğrul Sağlam'ın önündeki en büyük engellerden biri de sanırım farklı kulvarlarda farklı taktik yaklaşımlar gerektiren bu durum olacak. Şu sıralar "Beşinci Büyük" olarak gösterilen Bursaspor, bu büyüklüğü devam ettirebilmek için çok hızlı ve kalıcı bir evrim geçirmek zorunda. Ertuğrul Sağlam, bu zorlu süreci başarıyla atlatırsa bugüne kadar bir Türk Teknik Direktör'ün yakaladığı en büyük başarıyı yakalamış olacak, Türk Futbolu'nda devrimi yaratıp, sağlamlaştırarak, bir daha yıkılmayacak şekilde.

"Yunanlı" Nedir? Yenir mi?

2010-05-14T12:20:00.000+03:00

Hep "bu son olacak bir daha yazmayacağım bunları" diyorum ama dayanamıyorum işte. Var böyle kötü huylarım. Mesela eskiden de dans gecelerinde yanlış ritmde cha-cha yapan çiftleri gidip uyarıp, düzeltesim gelirdi. Batıyor, ne yapayım!? Hürriyet gazetesinin internet sayfasında çok sık rastlıyorum bu tip hatalara. Genellikle de Hürriyet'te rastlıyorum evet, yoksa bir garezim yok Hürriyet'e karşı, yanlış anlaşılmasın. Daha önce farklı yerlerde dile getirmiştim, burada -sanırım- ilk kez yazıyorum bu konu hakkında.

Bu yazının konusu olan haberi şurada bulabilirsiniz. Mevzu basit bir dilbilgisi sıkıntısı aslında. Ama bu denli basit bir hatayı bu kadar büyük bir medya organının nasıl mütemadiyen tekrarladığına aklım ermiyor bir türlü. Başlık: Fenerbahçe'ye Yunanlı Katil. Yanlış, haliyle. Doğrusu şöyle olmalı: "Fenerbahçe'ye Yunan Katil" veya "Fenerbahçe'ye Yunanistan'lı Katil". Kaldı ki bu son yazdığım da ilk alternatif dururken biraz yersiz bir kullanım oluyor aslında. Yani aslında "Yunanlı" diye bir şey yok. İlkokul tarih kitaplarında bile "Yunan'ı denize döktük" diye okudurk.

Şöyle bir örnekle açıklayalım. Şimdi biz Türkiye'de yaşıyoruz ve genel olarak Türkiye vatandaşlarına Türk deniyor. Yabancı bir gazete bizden bahsederken "Türklü" dese ne yaparız? "Türkiye'li" olabilir evet, Türk de tamam... Ama "Türklü" epey saçma oluyor değil mi? O zaman "Yunanlı" da saçmadır. "Atlı Süvari" demek gibi bir şey. Süvari dediğin zaten atlıdır, "atlı süvari" demek abesle iştigaldir! :) "Yunanlı" demek de bundan farklı değildir. Bir de bunun çoğul sorunu var. "Yunanlılar" demeye bayılıyor gazeteler. Yok öyle bir şey! "Yunanlar" var, "Yunan"var ama Yunanlı ya da Yunanlılar yan-lış!

Üzüldüğüm nokta bu hatanın sürekli olarak tekrarlanması. Yazdım Hürriyet'e bir keresinde, kibarca uyardım, "yanlış yapıyorsunuz" dedim. Kaale alınmamış demek ki. Kusura bakmasınlar, kendi dilini bu kadar umursamayan böyle büyük medya organları olduktan sonra, kalkıp da "Türkçe ölüyor, gençler Türkçe konuşamıyor" gibi zırvalara kimse kulak asmaz. Günde şu kadar insan giriyor, bu kadar insan "tık"lıyor diye reklam yapıyorlar, ama böyle özensiz ve umursamaz davranmaya da devam ediyorlar bir yandan. Ne anlıyoruz buradan? Hürriyet gazetesinde doğru dürüst bir tane editör yok, ben bunu anlıyorum.

İç Transfer - Dış Transfer

2010-05-13T18:51:00.000+03:00

Çocukluğumdan beri sezon sonlarında gazetelerde çıkan transfer haberlerinde bir acayiplik hissetmişimdir. Sonraları bunun yerini bir kafa karışıklığı almıştır ve nihayetinde, aklım ermeye başladığında, ufak çapta bir kızgınlık ve bıkkınlık. Her sene defalarca rastlıyoruz bu tip haberlere ve neredeyse tümünde bir kavram kargaşasıdır almış başını gidiyor. En son örneğine bugün Hürriyet gazetesinin internet sitesinde rastladım. Buyrunuz, başlık ve haber burada.

Galatasaray, Emre Çolak'la sözleşme yenilemiş. Haber kısaca böyle. Fakat haber bu olayı bir "iç transfer" olarak tanımlıyor. Ben de diyorum ki, "böyle transfer olmaz!". Olmaz, çünkü bu bir transfer değil. Emre Çolak zaten Galatasaray'da oynayan bir oyuncu. Başka bir takımla sözleşme imzalasaydı bir transferden söz edebilirdik. Zaten sözleşmeli olduğu kulüpte devam etmek üzere sözleşmesini uzatan bir oyuncuyu nasıl "iç transfer" sınıfına sokuyoruz anlamıyorum. Ortada bir transfer yok ki içi, dışı olsun!

Transfer ne demektir ondan başlamalı sanırım öncelikle. Transfer kelimesinin anlamları arasında, devretme, aktarma, taşıma, nakletme eylemleri ve haliyle tüm bunların isim halleri de bulunmaktadır (örn: Nakil). Kısacası, transfer etmek, bir şeyi bir yerden diğerine geçirmek anlamındadır. Bankalar da para transferi ibaresini kullanır pek çok işlem için.

Buradan hareketle, ben bu iç-dış transfer kavramlarının aslen şöyle kullanılması gerektiğine inanıyorum. Muhtemelen bu terimleri vaktinde ilk kullananlar da bu şekilde tanımlamışlardır zaten:

İç Transfer:
Bir kulübün Türkiye'de başka bir kulüpte oynayan veya bu kulüple olan sözleşmesini tamamlamış bir oyuncuyla anlaşması ve transfer etmesi. (Örn. Rodrigo Tabata G.Ant - BJK; Gökhan Ünal TS - FB)

Dış Transfer:
Bir kulübün bir başka ülke kulübünde oynayan veya bu kulüple olan sözleşmesini tamamlamış bir oyuncuyla anlaşması ve transfer etmesi. (Örn. Nihat Kahveci, Villareal - BJK; Joao Alves -Kiralık- Man City - GS)

Bu şekilde tanımlarsak daha mantıklı bir ayrım yapmış oluyoruz. Maksat iki -suni- transfer tipinin de farklı grupları içermesi ise elbette en mantıklısı İç Transfer'in yerli, Dış Transfer'in de yabancı oyuncular için kullanılması olacaktır. Ancak ben sevgili medyamızla bir şekilde orta noktada buluşmak istediğimden yukarıdaki gibi tanımlamaya karar verdim. Kimsenin kalbi kırılmasın, herkes mutlu olsun.

Erken Sönen Yıldızlar - #1

2010-04-30T17:35:00.000+03:00

2009-2010 Turkcell Süper Lig sezonunun sonlarına yaklaşırken ortaya atılan edepsiz, ahlaksız iddiaların haricinde futbola dair, oyunun güzelliğine dair pek bir şey konuşamaz olduk. Son zamanlarda oynanan en zevkli karşılaşmalardan biri olan Galatasaray-Bursaspor maçında bile hakemin gösterdiği kartlara takılıp, müthiş hayal gücümüzü kullanarak akla hayale sığmayacak komplo teorileri üretmeyi yeğledi basınımız, maçın muhteşemliğini göz ardı ederek. Düşünün, ben ilk yarıyı arabada radyoda dinlememe rağmen yani görüntü olmamasına rağmen önümde "bu nasıl maçtır yahu neler oluyor" diyerek heyecanlandım. Bunca pozisyonun yakalandığı, ancak buna rağmen golsüz biten böylesine heyecanlı bir maçtan çıkartılacak çok fazla ders ve sonuç var aslında.

Bu sonuçlardan birine değinerek yeni bir yazı dizisi başlatmak istiyorum. Belki daha önce başkaları da yapmıştır bilemiyorum, açıkçası araştırmadım da. Ancak bu konunun defalarca üzerinden geçilmesi gerektiğine inanıyorum, zira futbolumuzun geleceği tamamen bununla alakalı. Konumuz "Türk Futbolu ve Alt Yapılar". Diyeceksiniz ki "ne alakası var Galatasaray - Bursaspor maçıyla bunun", ben de "Sercan Yıldırım" cevabını vereceğim. Başka bir ülkede olsa çoktan büyük bir yıldız olmuştu Sercan. Hem diğer ülke liglerinin bizim ligimizden daha revaçta olması, hem de maalesef bizim tam da Sercan yaşındaki futbolculara gerek duydukları eğitimi veremiyor olmamız. Örneğin rakibini birden fazla kez geçmenin gol atmayı kolaylaştırmadığını izah etmek, koşarken kalenin neresinde kaldığını nasıl anlayacağını öğretmek gibi... Sercan kesinlikle futbolumuzun önemli yıldızlarından biri olabilir. Ancak geriye dönüp baktığımızda Sercan gibi parlamak üzereyken, kaybolup giden o kadar çok yıldız adayımız olduğunu görüyoruz ki, Sercan için de endişelenmemek elde değil doğrusu. İşte bu yüzden bu yazı dizisinde zaman zaman futbolumuzdaki genel sorunlara, alt yapılarda başarılı olan futbolcuların neden ilerleyen dönemde kaybolup gittiğine, bu kaybolan yıldız adaylarından bazılarının derinlemesine incelemelerine ve eğer kendilerini geliştirebilselerdi bugün nerede olacaklarına dair tahminlere yer vereceğim. Biliyorum, defalarca tartışılan konular bunlar daha önce ama düzelene kadar tartışmaya devam etmeliyiz bence. Üstelik Galatsaray'ın Bursaspor'a "yatışını" (!), Murat Şahin'in bilerek gol yemesini ya da Bobo'nun bilerek penaltı kaçırmasını tartışmaktan iyidir sanırım, ne dersiniz?

Lütfen sizler de aklınıza gelen futbolumuzun "tam olarak parlamamış" yıldız adaylarını bana hatırlatın. Böylece bu isimleri de araştırıp, haklarında birkaç satır bir yazabiliriz. Bazı değerlerimizi ne kadar çabuk harcadığımızı hatırlatabilir belki bu yazılar ileride, kim bilir?

Bu yazı dizisinin ilk bölümünü -bence- potansiyelinin yarısına dahi ulaşamamış, kendi döneminin en büyük yıldız adaylarından birine, Okan Koç'a ayırmak istiyorum.

Okan Koç:

Rıdvan Dilmen'e vaktinde "Okan hakkında ne düşünüyorsunuz?" diye sorduklarında "yakışıklı çocuk" cevabını vermiş, kendine has üslubuyla. Aradan geçen yıllar ve Okan'ın gel(eme)diği nokta Rıdvan Dilmen'in neden söyleyecek başka bir şey bulamadığını izah ediyor sanki.

Doğum Yeri: Sakarya
Doğum Tarihi: 22.01.1982
Profesyonelliğe Geçiş: 1997
Profesyonel Olduğu Kulüp: Çanakkale Dardanelspor
Mevkii:

Anlaşılmayan bir şey yoktur herhalde? :)

Henüz 15 yaşındayken yetenekleri keşfedilen Okan Koç ilk olarak Çanakkale Dardanelspor formasıyla adını duyurdu. Sürati, enerjisi ve kendine güveniyle dikkat çeken Okan, o dönemde Türkiye'nin en önemli yıldızlarından biri olarak gösterildi. Henüz Çanakkale Dardanelspor'da 17-18 yaşlarında forma giyerken, İstanbul büyüklerinin gözü Okan'ın üzerindeydi. Ancak Gençlerbirliği Başkanı İlhan Cavcav daha hızlı davranarak, Fenerbahçe yönetimiyle çok yakın ilişkileri olmasına rağmen Çanakkale Dardanelspor başkan ve yönetim kurulunu ikna etmişti ve geleceğin yıldızı Okan Koç'u Ankara'ya getirmeyi başarmıştı.

Şaka gibi bir Dardanel kadrosu. Soldan Sağa Üst: Okan Koç, Ufuk, Gökhan Zan, Ahmet, Levent, Fevzi Elmas

Alt Sıra: Arif, Senat, Emirhan, İlkem Özkaynak, Mehmet Çoğum

2001 Yılından itibaren Gençlerbirliği'nde top koşturmaya başlayan Okan, 2003'e kadar Türkiye Ligi ve Türkiye U-21 Milli Takımı'nda başarılı performanslar sergilemişti. Bu başarısı Galatasaray ve Beşiktaş'ı birbirine düşürmüş ve önce Galatasaray'la anlaştığı duyurulmasına rağmen neticede Beşiktaş'a imza atarak siyah-beyazlı kulubün formasını giymeye başlamıştı. Ne olduysa bu noktadan sonra oldu ve Okan'ın parlamakta olan kariyeri bir anda büyük bir düşüşe geçti. Mircea Lucescu yönetimindeki Beşiktaş kadrosunda geçirdiği ilk sezonda tam bir hayalkırıklığı yaratan Okan 2004 sezonunun başında Konyaspor'a kiralık olarak gönderildi. Burada oynadığı 12 maçta 3 gol kaydeden Okan, 2005 sezonu başında bu kez de Ankaragücü'ne kiralandı. 2005 sezonunda Galatasaray'la anlaştığı ifade edilen ve Beşiktaş ile Galatasaray arasında kısa süreli bir krize sebep olan Okan, Beşiktaş'ın izin vermemesi sonucu yeniden Ankaragücü'ne döndü. Beşiktaş'ta bulunduğu dönemde ne Lucescu ne de Del Bosque'nin gözüne girmeyi başarabilen Okan Koç bu dönemden sonra Anadolu'nun çeşitli kulüplerinde kısa süreli ve başarısız performanslar gösterdi. Sırasıyla Konyaspor, Vestel Manisaspor, Sakaryaspor ve Altay'da forma giyen Okan, son olarak Denizlispor'a transfer oldu.

Bir zamanlar müthiş sürati, cesareti ve adam eksiltme yeteneğiyle izleyenleri büyüleyen Okan Koç, İstanbul'a yenik düşen genç yıldızların arasında kaybolup giden bir isim olmaktan öteye gidemedi. Müthiş futbol yeteneğine rağmen, öğrenim, eğitim ve mentor, yani insani vasıfların eksikliği sebebiyle yolunu kaybederek bir daha toparlanamadı. Oysa doğru bir yönlendirmeyle kendi yaş grubunda Avrupa'nın en önemli isimlerinden biri olabilirdi. Okan Koç'un yaşıtlarından ve yine Sakarya'da yetişen Tuncay Şanlı bu yönlendirmeyi aldığı ve belirli bir hedefe yönelik ciddi, profesyonel bir şekilde geliştirildiği için Fenerbahçe'ye transferi sonrası bocalamadı. Tuncay'ın çıkışı İstanbul'da da sürdü ve Avrupa'ya transfer olmayı başardı. Aynı yaş grubundaki Cristiano Ronaldo, Queresma gibi örnekleri düşünürsek, Okan Koç için "keşke" ya da "eğer" diyerek karşılaştırabileceğimiz en yakın örnek belki de Tuncay Şanlı. Ronaldo ve Queresma'nın arasında oluşan büyük kariyer farkının çok daha büyüğü var şu an Okan ve Tuncay arasında. Ronaldo Real Madrid'in yıldızıyken, Queresma öyle ya da böyle Inter'in bir oyuncusu. Okan ise Tuncay'ın muhtemelen kariyerine Avrupa'da devam edeceği önümüzdeki sezon Karabükspor'da forma giyecek. Sanırım bunun Real Madrid-Inter farkından daha büyük bir fark olduğunu söyleyebiliriz.

Okan Koç Vestel Manisaspor formasıyla Fenerbahçe'li Mehmet Yozgatlı ile mücadele ederken.

Okan Koç'un bu üzücü başarısızlık hikayesinin şu an 16-18 yaşları arasında olan genç futbolculara örnek olması gerekir. Futbol İstanbul'a transfer olmak için oynanan bir oyun değildir. Evet herkes İstanbul büyüklerinde oynamak ister elbette, ancak buralara transfer olmak Okan gibi potansiyel yıldızlar için kariyer hedefleri arasında sadece bir basamak olmalıdır, bitiş çizgisi değil. Aslında Anadolu kulüplerimizin şampiyonluk potasına girmeleri, hatta şampiyon olmaları bu tip yıldız adayları için de çok önemli. Bu konuya yazı dizimizin bir sonraki bölümünde daha detaylı olarak değineceğiz.

Fikir ve görüşlerinizi yorumlarınız aracılığıyla bekliyorum. Teşekkürler.

DEFCON

2010-04-29T12:57:00.001+03:00

http://www.indianamilitia.org/files/dhs_official_color_code_chart.jpg

Okuyucu Uyarısı: Bu yazı bir futbol yazısıdır. Ve bu uyarı yazının tümü kaleme alındıktan sonra başa dönülerek buraya yazılmıştır. Eğer ...

a) futbolun masa başında oynanan bir oyun olduğuna inanmıyorsanız (aferin size)
b) komplo teorilerinden sıkıldıysanız
c) Türkiye'deki futbol kulüplerinin yöneticilerinden fena halde ayar alıyor ama bugün sinirlenmek istemiyorsanız
d) spor basınına düşen bombalardan size de gına geldiyse...

...lütfen yazının son paragrafına geçiniz.. Oraya kadar olan kısım sizi ilgilendirmiyor. Öyle ki, ben bile sinirlendim yazarken, boşverin okumayın daha iyi.

2. Dünya Savaşı'nın bitmesiyle birlikte ABD ve SSCB yeni dünya düzeninde iki süper güç olarak ortaya çıkarlar. Çünkü ellerinde savaşı bitiren, nükleer silahlar vardı. Çok zıt ideolojilere sahip bu iki dev arasında bir savaşın patlak vermesi çok da uzun sürmedi. Ancak yarım asır boyunca bütün dünyaya "kıyamet" korkusu yaşatan bu soğuk savaş, beklenenin aksine ve defalarca çok yaklaşılmasına rağmen bir nükleer felaket doğurmadı. ABD, bu dönemde neredeyse her dakika patlak veren krizlerdeki süreci tanımlamak ve bir nükleer savaşa ne kadar yaklaştıklarını görmek için DEFCON sistemini geliştirdi. Bu sistem 5 kademeden oluşuyordu ve DEFCON 5 aralarında en güvenlisiydi. DEFCON 2'de nükleer başlıklı Kıtalararası Balistik Füzeler hazır hale getirilirken, DEFCON 1 konumunda ABD başkanı bir düğmeye basarak bu füzeleri ateşliyor ve nükleer savaşı başlatıyordu. Daha doğrusu plan buydu.... Tabii, sonrasında da "elveda Dünya".

DEFCON Tehlike Tablosu'nun soğuk savaş sonrası terörist saldırıya uyarlanmış hali...

(http://www.indianamilitia.org/files/dhs_official_color_code_chart.jpg)

Ankaragücü Asbaşkanı Atalay'ın hafta başındaki ilk demeçleri gündeme bomba gibi oturdu ve gerek içerik, gerek üslup ve en önemlisi söylemeye çalıştığı şeyi ifade ederken seçtiği kelimelerden dolayı bir kriz ortamı yarattı. Tıpkı soğuk savaş döneminde ABD ve Rusya arasında oluşan krizler gibi. Süreci incelediğimizde ilk agresif tutumun, en azından kamuoyuna yansıyan ilk agresif tutumun, Ankaragücü tarafından geldiğini görüyoruz. Zira Atalay'ın söylemleri yenilir, yutulur cinsten değil. Fenerbahçe bu sözlü saldırıya cevap vermekte gecikmiyor ve içinde -direkt saldırı teşkil etmese de- "şerefsiz, namussuz" gibi ibareler geçen bir bildiri yayınlıyor. Son dönemde Fenerbahçe - Beşiktaş maçı ve sonrasında gelişen olaylar neticesinde zaten tüm kulüplerin otomatikman gerilip, DEFCON 4 seviyesine geçtiklerini düşünürsek, Fenerbahçe ve Ankaragücü bu saldırı ve ardından gelen misilleme sonrası DEFCON 3 seviyesine kadar inmiş oldular. Soğuk Savaş dilinde bu şu anlama gelmektedir. ABD, nükleer silah yüklü uzun menzil bombardıman uçaklarını havalandırıp harita üzerinde "fail safe" adı verilen ve geçtikten sonra geri dönüşü olmayan önceden belirlenen koordinatların sınırına kadar gönderir. Uçak gemileri ve denizaltılar önceden belirlenen hedeflere en etkin saldırıları yapabilecekleri noktalara doğru hareket etmeye başlar. Ordu alarma geçer ve eli tetikte beklemeye başlar.

Genellikle Ankaragücü ve Fenerbahçe arasında yaşanan bu tip sözlü savaşlar belirli bir şablonda ilerler ülkemizde. Bir taraf saldırır, diğer taraf cevap verir, yetkilileri soruşturma yapmaya davet eder ve krizi başlatan sözleri sarfeden kişiye karşı dava açar. Bu noktadan sonra genellikle kriz durağan bir hal alır ve özellikle konuyu ilk açan taraf sessizliğe bürünür. Çünkü zaten amaç ortamı germek ve karıştırmaktır en baştan beri ve bu amaca ulaşılmıştır. Ancak bu sefer bu şablonun dışına çıkıldı. Atalay, Fenerbahçe'nin cevabından sonraki gün yine mikrofonların başına geçti ve kendisinin de Fenerbahçe kulübüne dava açacağını ifade etti. Bu hareket krizi eskale etmek, yani bir adım daha ileri götürmek anlamına geliyor. Kullandığı ifadeler yine zehir zemberek. Fenerbahçe'yi maçı sabote etmek ve kendi lehine çevirmek adına Ankaragücü oyuncularına müdahale etmekle suçluyor. Fenerbahçe ise bu kez sessiz kalıyor ve cevap vermiyor. Ancak yine de Fenerbahçe'nin artık DEFCON 2 konumunda olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Yani artık kıtalararası füzeler ateşlenmeye hazır şekilde bekliyor, uçak gemilerindeki tüm uçaklar hazır hale getiriliyor. Artık "kıyamet" sadece bir düğme uzaklığında. Bu tip krizler soğuk savaş döneminde hiç kimse DEFCON 1'e geçmeden bir tarafın veya bazı durumlarda her iki tarafın birlikte geri adım atmasıyla soğutulur ve nükleer savaşın önüne geçilirdi. Fenerbahçe, Ankaragücü krizinin seyri ise iki önemli tarihe ve bu tarihlerde kulüplerin izleyecekleri politikalara bakıyor.

İlk önemli tarih karşılaşmanın hakeminin açıklanacağı gün, yani önümüzdeki hafta Çarşamba, Perşembe günleri. Bu günlerin birinde özellikle Ankaragücü cephesi Atalay üzerinden yeni bir saldırıya geçebilir. Atalay daha önce bahsettiği komplo teorileriyle, gerçekleşen hakem atamasını ilişkilendirebilir. Fenerbahçe bu hareketi, hakemi etki altına almaya yönelik bir tutum olarak değerlendirerek, karşı saldırıya geçebilir. Bu durum krizi bir adım daha öteye götürecektir. Bu tarihte Ankaragücü'nün geri adım atma şansı da var elbette. Yapılan hakem atamasının aldıkları duyumlarda belirtilen isimler olmadığını belirten (muhtemelen Aziz Yıldırım'ın bizans oyunlarının bu kez işe yaramadığını da içeren) bir basın açıklaması, Ankaragücü'nün krizi daha fazla ileri götürmek istemediği şeklinde yorumlanmalıdır ve Fenerbahçe cephesinden bu tip bir bildiriye gereksiz bir misilleme gelmemelidir.

Ancak, esas bomba elbette maçtan sonra patlayacak. Kimin kazandığının önemi olmayacak ve kaybeden taraf mutlaka hakemi de, maçtan önce yaratılan bu kriz ortamını da içeren söylemlerde bulunacak. Fenerbahçe kaybederse yıkım çok daha büyük olabilir. Hele ki şampiyonluk bu maçla kaybedilirse Fenerbahçe'nin DEFCON 1'e geçip elindeki tüm kitle imha silahlarını ateşleyeceğini söyleyebiliriz sanırım.

Bu krizin nasıl ilerlediğini ve ne şekilde sona ereceğini önümüzdeki gün ve haftalarda izleyerek öğreneceğiz. Bu olaylardan şu ana kadar öğrendiklerimizin en önemlisi sanırım Ankaragücü'nün önümüzdeki seneye yaptığı yatırımdır. Belli ki genç Ahmet Gökçek kulübünü "büyük kulüpler" mertebesine sokmaya kararlı ve kurduğu ittifaklarla yavaş yavaş elini güçlendirmeye çalışıyor. Hakemlerle, Fenerbahçe'yle ilgili agresif söylemlere girerek bu alanda da tecrübe kazanmaya çalışıyor; biliyor ki ileride lazım olacak. Yeni Dünya düzeninde ABD'ye rakip olacak yeni süper güç ülkesinin kim olacağı tartışılırken, futbolumuzda şampiyon olmadan "ben de büyüğüm" demeye başlayan bir başkan boy göstermekte. Umarım başında bulunduğu kulübün tüm bu kargaşa ve gereksiz beyanatlar olmadan da ülkenin en büyük kulüplerinden biri olduğunu bir an önce farkeder de, kulübü kendi mentalitesine uygun hale getirip çirkinleştirmek yerine, kendisi o kulüpten bir şeyler öğrenir tez zamanda. - SoN

Yazının başında yaptığım uyarıyı dikkate alan değerli okuyucular!

Nihayet sizi ilgilendirmeyen kısımları geride bıraktık. Bir deneyin belki bunlar daha çok ilginizi çeker. Soğuk Savaş konusu gündeme gelmişken, bu konuyla ilgili başarılı bir kaç filmden bahsetmek lazım. Şimdilik sadece isimlerini veriyorum, siz izleyedurun ben de bu konuda bir yazı hazırlayayım izninizle.

"Dr.Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb" - 1964
Ynt: Stanley Kubrick, Oyn: Peter Sellers

Peter Sellers ve Dr.Strangelove'dan bir sahne

http://nighthawknews.files.wordpress.com/2008/12/dr-strangelove1.jpg

"War Games" - 1983
Ynt: John Badham, Oyn: Matthew Broderick

War Games filminde Matthew Broderick, evdeki bilgisayarından DEFCON'a bağlanırken.

http://blogs.amctv.com/scifi-scanner/wargames560.jpg

"Fail Safe" - 2000
Ynt: Stephen Frears, Oyn: Richard Dreyfuss, George Clooney, Harvey Keitel, Don Cheadle

"Fail-Safe" ve muhteşem oyuncu kadrosu

http://www.gilamovies.com/movie_images/movie_687/failsafe.jpg

Güneş'li Trabzon Günleri

2010-03-23T05:46:00.000+02:00

Genel olarak Türk insanında sıkça rastladığımız "kısa vadeli düşünme", "acele -ve genelde yanlış- karar verme" ve "çabuk gaza gelme" özellikleri sağolsun futbolculara, yöneticilere, hakemlere ve en önemlisi de teknik adamlara hemen bir takım sıfatlar yapıştırıveriyoruz. Bu sıfatların bazıları göreceli oluyor (25 yaşındaki Semih Şentürk'e "genç" demek), bazıları erken (Bülent Uygun'a henüz ilk "başarılı" sezonun sonunda "yeni Fatih Terim"), bazıları da fazlasıyla abartılı oluyor. Daha önce burada Mustafa Denizli'ye "Türkiye'nin yetiştirdiği en büyük teknik adamlardan biri" denilmesine değinmiştim. Bu konudaki görüşlerim halen değişmedi. Bundan bir kaç ay öncesinde bana Şenol Güneş'i sorsanız ve O'nun hakkında "Türkiye'nin en başarılı teknik adamlarından" deseniz, yine abarttığınızı söylerdim. Ama işte bu fikrim yavaş yavaş değişiyor.

(www.sporsitesi.com)

Şenol Güneş'in teknik direktörlük kariyeri Trabzonspor'un 1996'da şampiyonluğu Fenerbahçe'ye kaptırmasıyla sorgulanmaya başladı. Şenol Güneş için beraberliğin bile Trabzonspor'u büyük ölçüde şampiyon yapacağı bir maçı, kendi sahasında 1-0 önde götürmesine ve rakibe doğru düzgün pozisyon vermemesine rağmen gereksiz yere hücum ederek kaybettiği söylendi. Biraz da doğruydu sanki. Şenol Güneş belki de o karşılaşmada takımını dizginleyememişti. Belki de o haftaya kadar kendisine yapılan en büyük eleştirinin, "1-0 öne geçince hemen takımı geri çekiyor" eleştirisinin etkisinde kaldı ve kendisini maçtan sonra ağır şekilde eleştiren medyanın tuzağına düştü. Nedenini bilmiyoruz ama şu bir gerçek: Şenol Güneş'in kariyeri bu maçtan sonra duraklama dönemine girdi. Milli Takım'ın başına getirilmesi inanılmaz tepki aldı. Ne de olsa halen 1996'daki o maçla hatırlıyorduk O'nu. Tecrübesi yok, doğru düzgün bir başarısı yok dendi; yetmedi karizmaya, vizyona yüklenildi. Hatta saçını yandan taraması ve jöle kullanmaması bile eleştiri sebebi olabildi. Bu böyle sürdü gitti... Ta ki Milli Takım'ı 2002 Dünya Kupası Finalleri'ne götürünceye kadar. Kore ve Japonya'daki o muhteşem heyecanı hepimiz yaşadık, halen hatırladığımızda tüylerimiz diken diken oluyor. Dünya üçüncüsü takımın teknik direktörü hakkında çoğumuz o gün bile "çok iyi bir adam; çok iyi niyetli. Ama milli takım teknik direktörlüğü Şenol Güneş'in işi değil" diyorduk. Bu başarıyı "Fatih Terim'in Galatasray'da yaptıklarının uzantısı" olarak değerlendiriyor, Şenol Güneş'e hakkını bir türlü teslim etmiyorduk.

O kadar acayip bir durumdu ki, Dünya üçüncüsü Türkiye'nin teknik direktörü bu işten ayrıldıktan sonra bir daha doğru düzgün bir takımın başına geçmedi. Benim bildiğim, normalde böyle adamlar özellikle milli takımlar düzeyinde kapışılır, en azından Afrika'da çıkış arayan ülkelerin başına getirilir ya da bir sonraki Dünya Kupası'na gidecek bir Asya takımıyla anlaşır. Oysa Şenol Güneş inzivaya çekildi... Belki bir kaç deneme yapmıştır, hatırlamıyorum tam olarak ama en son bildiğim Kore'de bir takım çalıştırdığı; sanırım FC SEOUL.

Gelelim neden bu fikirlerimin yavaş yavaş değiştiğine... Trabzonspor'un Şenol Güneş geldikten sonraki grafiğine baktığımız zaman büyük bir başarı görüyoruz. Bunda herkes hemfikir. Bu durumu yine "yeni teknik direktör, yeni heyecan" klişesiyle açıklayanlar olduğu gibi, "Türkiye'nin kahramanı Şenol Güneş'in sihirli değneğine" bağlayanlar da var. Ben Şenol Güneş'in çok büyük bir teknik direktör olduğunu halen söyleyemiyorum. Ancak bu haftasonu oynanan Trabzonspor-Galatasaray karşılaşmasını izledikten sonra Şenol Güneş'i bugüne dek fazlasıyla hafife almış olduğumu, yanıldığımı farkettim ve bu durum bende değişik bir tatmin, mutluluk yarattı. Trabzonspor bu sene bu ligde izlediğim en iyi oyunlardan birini yansıttı sahaya o akşam. Minimum bireysel hata, takım halinde ve bireysel olarak cesur bir oyun anlayışı, muhteşem bir kaleci ve iştahla, ısırarak oynayan oyuncular.Attıkları golü, Onur'un kurtardıkları ve orta sahadaki akıllı ayaklarından gelen paslarla girdikleri pozisyonlar sanırım bu şekilde özetlenebilirdi. Hata yapmadılar mı? Elbette yaptılar. Ancak o kadar iyi bir oyun vardı ki sahada normalde en ufak hatada stadı inleten Trabzon seyircisi bile bunları farkedemedi; öylesine büyülenmişti herkes. Şenol Güneş'in bu takıma oynattığı oyundan dolayı tebrik edilmesi lazım. Her şeyi bir kenara bıraktım, istisnasız her pozisyondan sonra oyuncularına saha kenarından pozisyona üzülmeyi, sevinmeyi, hakeme tepki göstermeyi bırakıp bir an önce savunmadaki yerlerini almaları için uyarması bile ne denli konsantre olduğunu gösteriyor bize. Takımını düşünen profesyonel bir oyuncunun bu tip anlarda ilk düşünmesi gereken temel olguyu, oyundan kopmamayı bıkmadan usanmadan tekrar edip öğretmeye çalıştı Şenol Hoca maç boyunca. Bunda büyük ölçüde başarılı olduğunu da gördük. Burak, Colman, Alanzinho gibi adamlardan oluşan bir orta sahayla Galatasaray beklerine ve stoperlerine topla çıkma şansı tanımadı Trabzonspor, oyun disiplininden kopmadıkları için

Elbette bu harika karşılaşmada Galatasaray'ın da güzel oyunundan bahsetmemiz gerekir. Trabzonspor'a göre daha bireysel ama aynı derecede mücadeleci bir oyun sergilediler. Elano'nun bile müthiş bir hırsla savaştığını gördük. Caner'in hücüma katkısına, Gio Dos Santos'un süratle bezenmiş becerilerine, Sabri'nin geçirmekte olduğu olağanüstü mutasyona şahit olduk. Bu takımın bir numaralı santrforunun kesinlikle ve kesinlikle Baros olduğunu, Jo'nun iyi ki sadece kiralık alındığını olduğunu bir kez daha anladık. Keşke Fenerbahçe için de buna benzer şeyler söyleyebilseydik de haftasonundaki derbi için puan cetveline etkisi haricinde farklı heyecanlar duyabilseydik oyun namına.

Neyse, Şenol Güneş diyorduk biz esas... İnsani yönlerini, mikrofon ve kamera karşısındaki dürüstlüğünü, en önemlisi de kendini değiştirmeden, şov yapmadan, olduğu gibi davranıyor olmasını takdir etmişimdir her zaman. Bunca sene eleştirdikten ve beğenmedikten sonra şimdi mesleki olarak da iyi işler yaptığını farkedince, yanıldığıma sevinmem sanırım yine Türk insanına has "her zaman mağdurun yanında olmak" adlı bir özellikten kaynaklanıyor. Umarım Şenol Güneş beni ve benim gibi zamanında kendisini başarılı bulmamış herkesi yanıltmaya devam eder. Başarıyı bu camiadaki bir çok insandan daha fazla hakettiğine eminim. Böylece belki önümüzdeki yıllarda Trabzonspor'da ya da başka takımlarda elde edeceği başarılarla Şenol Güneş için "ülkemizin yetiştirdiği en başarılı teknik direktörlerden biri" diyebiliriz; tıpkı şu anda "bu camiadaki en düzgün adamlardan biri" diyebildiğimiz gibi.

Southern Rock... Givin' me the Chills

2010-03-18T21:44:00.003+02:00

Geçenlerde yine televizyoda izleyecek bir şeyler ararken CNBC-E'de One Tree Hill'in sezon finaline rastladım. Ben izlemeye başladığımda bitmek üzereydi. Diziyi çok takip etmediğim için tam kanal değiştirecektim ki arkada çalan şarkıya takıldım. 2-3 Dakika kadar dinledim. Dizi biter bitmez de hemen internetten aradım. Elimde ne bir şarkı adı, ne de grup adı vardı. Ama google'da "One Tree Hill 6.Season Music" gibi bir arama yapınca karşıma çıkan zilyon tane One Tree Hill'de çalan parçalara adanmış sitenin içinde aradığımı bulmak pek de zor olmadı. 70'Lerde Marshall Tucker Band tarafından söylenen Can't You See adlı bir şarkıymış. Aradım, buldum, indirdim, bol bol dinledim. Halen sıkılmadım. Hepi topu üç adet akordan oluşan bir parça. Sırasıyla D, C ve G... Öyle yedilisi medilisi de değil, dümdüz basıyorsunuz akorları. Çok basit yani anlayacağınız. Klasik bir Southern Rock örneği. Sizlerle de paylaşayım, dinleyin belki seversiniz. Buyrunuz, burada benim dinlediğim orjinal versiyonu bulunuyor. Burada da aynı şarkının canlı televizyon kaydı var. Sizi zahmete sokmayıp buraya videoyu koymak istedim ama yine beceremedim tabi. Neyse, YouTube sağolsun...

Marshall Tucker Band... Kendileri aynı zamanda daha sonra Blues Brothers tarafından da cover'lanan "Ghost Riders in the Sky"ı da söylemiş vaktinde.

Blues Traveler. Blues Brothers 2000 filminin en önemli kısmı olan kovalama sahnesinde "Maybe I'm Wrong" ile yer almışlardı kendileri.

Oldum olası böyle sade, basit şarkıları sevmişimdir. Ne bir nota fazla, ne bir nota eksiktir. Biraz daha süslense dinleyene batar, daha sade olduğunda da anlamı kalmaz, "bunu ben de yaparım" denir, geçilir. Bu tip şarkılara bir örnek daha vereyim lafı açılmışken. Blues Traveler - Just Wait. Geçmişteki kölelik mevzuları, yamuk ağızlı konuşmaları ve faşist tavırları yüzünden güneylisini pek sevmem Amerikalı'nın. Ama adamlar öyle böyle müzik yapmıyor, o konuda hayranım gerçekten. Bir filmde geçiyordu. Kuzey'e gıptayla bakan, Güney'den sıkılmış birinin neşesini yerine getirmek için "Hey! What are you talking about? South is great! You have your rodeo thing and cowboys... You have err... Nascar! We don't have that kinda stuff! And Skynyrd didn't happen to us northerners for God's sake!!" tadında bir şeyler söylüyordu (biraz kendimce yorum katmış olabilirim ama kabaca böyleydi). Hakikaten de doğru... Kuzeyde Kurt Cobain'li, Soundgarden'lı Seattle Sound ve Blues'un merkezi, herşeyi, House of Blues'lu Chicago olabilir. Güneyin de Skynyrd'li, Allman Brothers'lı Southern Rock'ı var... Hatta Metallica'nın bile bu akımdan ziyadesiyle etkilendiğini söyleyebiliriz. Metallica'nın kurucularından, baterist Lars Ulrich, Bob Seger'dan Turn The Page'e de yer verdikleri "Garage Inc." albümlerinde cover versiyonu bulunan "Tuesday's Gone" adlı bir Lynyrd Skynyrd parçası için (orjinali de Metallica Cover'ı da çok iyidir) albüm kapağında şöyle demiştir:

"Bir gün arabamla otobanda giderken radyoda çaldı bu şarkı. O güne kadar dinlediğim en hüzünlü parçaydı. O anda bunu cover'lamaya karar verdim."

Soldan Sağa: Sean Kinney (Alice in Chains), Pepper Keenan (Corrosion of Conformity), James Hetfield (Metallica), Jim Martin (Faith No More), Jason Newsted, Lars Ulrich (Metallica), Les Claypool (Primus), Gary Rossington (Lynyrd Skynyrd), John Popper (Blues Traveler), Kirk Hammett (Metallica), Jery Cantrell (Alice in Chains)

Bu arada, hemen yukarıda bulunan fotoğrafa dikkat etmenizi rica ediyorum Efsane bir fotoğraf gerçekten. Bu fotoğraftakiler San Jose'de bir radyo şovunda bir araya geliyorlar. Burada Tuesday's Gone çalıyorlar. Tamamen "jam" amaçlı... Ortaya çıkan sonuç o kadar güzel oluyor ki Metallica bu kaydı alıp Garage Inc.albümüne koyuyor. Şarkının sonunda Hetfield'ın teşekkürleri sırasında arkadan "Hey Lars! let's do that again" seslerini duyunca nasıl keyif aldıklarını daha iyi anlıyorsunuz. Bu adamların bir arada olup çaldığı bir radyo şovu tekrar yapılsa muhteşem olmaz mı?

Bugün de böyle müzik paylaşayım dedim... Dinlersiniz ve beğenirsiniz umarım efendim, saygılar.

Efsanevi Medya Hareketleri # 2

2010-02-28T14:42:00.001+02:00

Ankara'da düzenlenen federasyon dans yarışmaları, yarışma dönüşünde gerçekleşen kaza, vefat eden ve yaralanan sporcular derken yine blog camiasından uzak kaldım iki hafta. Yarışma organizasyonları haricinde bahsettiğim olaylarla bilfiil ilgilenmemiş olmama rağmen içimden gelmedi bir şey yazmak; yoksa yoğun falan da değildim hani.

Son bir kaç gündür klavyemi özlemiş olmalıyım ki "yahu bizim Lounge'u da çok boşladık, gelen giden var mıdır" acaba demeye başladım, ancak bu sefer de yazacak bir konu bulamadım (bu da aslında isteksizlik sürecinin devam ettiğinin bir göstergesi). Derken az önce şu habere rastladım:

http://www.milliyet.com.tr/magazin-turu/yasam/galerihaber/28.02.2010/1193982/default.htm

Okur okumaz keyfim yerine geldi. Zira Pelin Hanım her ne kadar genç kuşağın "çok yönlü entellerinden" ("multi-task jöntürk" de diyebiliriz) kabul edilse de benim gözümde çok farklı bir yeri vardır. Daha önce farklı internet ortamlarında konuya değinmişliğim vardır, sağolsun bu tip olaylar sayesinde Pelin Hanım ziyadesiyle fırsat sunuyor bana. İşte o olaylara bir yenisi eklenmiş, küçük hanım yine yapacağını yapmış. Bu kez kendisine teşekkür etmek istiyorum, bu iki haftalık kış uykusundan uyanmama vesile olduğu için, beni klavyemin başına döndürdüğü için. Çok teşekkürler sevgili Pelin Batu!

Pek güzel kızdır Pelin. Kaş göz her şey yerinde... Konuşunca saçmalamasa gidip isteyeceğim. Gerçi sevgilisi var ama olsun...

Şimdi burada sorgulanması gereken bir kaç nokta var ve aslına bakarsanız bunların en önemsizi Pelin Batu'nun canlı yayında uyumuş olması. Olabilir, herkesin başına gelebilir. En kontrol sahibi, azimli, dayanıklı insan için bile çok düşük yüzdelerle bile olsa gerçekleşme ihtimali olan bir durumdur bu. O yüzden (ve daha iki satır önce kendisine teşekkür ettiğimden dolayı) bu seferlik uyumuş olmasından dolayı üzerine gitmiyoruz Pelin Hanım'ın. Bir dahaki vukuatını bekliyoruz, nasıl olsa arayı fazla açmıyor kendisi sağolsun. Biz esas tartışılması gereken diğer noktalara geçelim:

1- "Tarihin Arka Odası" programının o ana kadar muhtemelen kendisi de kamera arkasında çoktan uyumuş olan yönetmeninin kendi sunucusu Pelin Batu'yu yerin dibine sokmak istemesi. Sebebini bilmiyorum. Gerçi bir tezim var bu konuda; yazının sonuna saklıyorum.

2- Murat Bardakçı'nın muhtemelen Pelin Batu'nun babası İnal Batu'ya saygısından, kızcağızın üzerine fazla gitmemesi. Yönetmen efendi körün gözüne soktuğu için kayıtsız da kalamamış adam tabi "biraz sessiz konuşalım daldı kızcağız" demiş.

3- Pelin Batu'nun horlamadan uyuması. Ben bu kızda geniz eti problemi var zannediyordum, kesin horluyordur diye düşünüyordum. Şaşırttı beni gerçekten. Artık evlenebilirim kendisiyle, fikrimi değiştirdim.

4- Yukarıdaki maddeye bağlı olarak Pelin Batu'nun kendi horlamasına uyanmaktan kurtulması. Zira olayın etkisini iki üç kat artırabilecek bir durum olurdu bu. Uçaklarda, otobüslerde rastlanır kendi horlamasına uyanan insan modeline. Gerçekten komik bir durumdur. Kendimden bilirim :) Pelin Hanım ucuz atlatmış

5- Pelin Batu'nun uyandıktan sonraki halleri, uyku sersemliği, görüntülendiğini anladıktan sonra "nasıl yırtsak" debelenmeleri ve ağzından çıkan anlamsız laflar:

PB: (Gözlerini ovuşturarak) "Vücudum.... Vücudum attı... Hani şey olur ya... Neyse... Sabah 7'de uyandım da, pardon... Sabahları daha verimli oluyorum."
-O saatten beri ayakta mısınız?
PB: "Sayenizde!"
-Sabah 7'de uyanmak zor olsa gerek. Ben saat 3'te uyandım. Sabaha kadar yazı yazdım. Bir daha da uyumadım.
PB: "Maşallah!"

Pelin'ciğim sen de çıkmayıver programa madem yorgunsun canım. Sen ve programa kattığın müthiş entellektüel derinlik(!) olmadan bir hafta idare ediversinler, koskoca adam hepsi nasıl olsa. Ha yok Kadir Baba zorla tutup kolundan "NnnBurada oturacaksın!!! NnnnProgram boyunca nnyerinden kalkmayacaksınnn!! NnnKahve ve Red Bull da yasak sanaaa!" diyorsa, söyle bilelim ona göre tavır alalım. Vah yavrum, yazık.

6- Yaşanan bu diyalogdan sonra programa kaldığı yerden devam eden Murat Bardakçı'nın görüntüsü ekrandayken, arkadan yine Pelin Batu'nun derin esneme seslerinin gelmesi. Birleri kahve getirsin şu kıza canım!!

Hepimiz Mastürbatör / Mastürbasöz'üz. Kendimizi tatmin ediyoruz. Sen de ediyorsundur umarım Pelin'cim. Zira o tarih programına çıkarak bizi tatmin ettiğin yok, bari kendini et de bir işe yarasın.

Pelin Batu'nun bu programdaki ilk vukuatı bu değil. Daha önce de sözde Ermeni Soykırımı üzerine tartışılırken "sözde" ibaresini bir kaç kez kullanmamış ve gerek misafir konuşmacıların gerekse Murat Bardakçı'nın tepkisine maruz kalmış. Bunu bilmiyordum, atlamışım maalesef, zira başlı başına bir yazı gerekiyor buna. Babası bu denli meşhur bir diplomat olan, son derece kültürlü, on parmağında on marifet ve entellektüel vasıfları memleketim ortalamasının fersah fersah üzerinde (!) birinin bu hassas konuda kendisini güvenli bölgede tutmasını sağlayacak tek bir sözcüğü kullanmayı unutması anlaşılır gelmiyor bana. Pelin Batu'nun neredeyse tüm demeçlerinde abuk sabuk bir kaç ibare bulmak mümkün ama bu hakikaten çok ağır olmuş. Dediğim gibi bu olaydan haberim yoktu, bu uyku videosu üzerine "programın ana sayfasına bir göz atayım da yanlış bir şey yazmayayım" diye bakınırken rastladım. Evet, "Tarihin Arka Odası" programının ana sayfasında Pelin Batu'nun Ermeni mevzusu üzerine ettiği gaflar, bu gaflara istinaden Murat Bardakçı ve diğer konukların tepkileri, hatta ve hatta seyircilerden gelen tepkiler yer alıyor. Buyrunuz, dilerseniz buradan ulaşabilirsiniz. Bu yazılar sanki programı hazırlayanlar tarafından değil bu programın ve yayımlandığı kanalın düşmanı olan bir başka medya kuruluşunca yazılmış gibi duruyor. Bir yapımcı, ya da bir kanal neden kendi programının sunucusuna dair böyle yazılar yayınlar?

Bu soruya cevap olmasından şüphelendiğim bir tezim var. Olayların arka planında başka bir numara döndüğünü düşünüyorum.O da şöyle:

Ben Pelin Batu'nun bu programdaki yerinin tamamen sebepsiz gaflar ve olaylar yaratmak olduğunu düşünüyorum. Cumartesi gecesi saat 23:00'te başlayan bir programda, onca tarihçi varken Pelin Batu gibi maksimum saçmalayıp, minimum katkı sağlayabilen birinin bulunmasının başka bir açıklaması olamaz bence. Belki baba kontenjanından diyeceğim ama hani o da bir yere kadar. Ben şahsen Pelin Batu'ya bu programda "sen çık otur orada, aslında her şeyden bihaber olan ama her konuda saçma da olsa söyleyecek lafı olan cadde kızını oyna" denildiğini düşünüyorum. Yani Pelin Batu'nun rol yaptığına, hatta çok çok iyi rol yaptığına -ne de olsa aynı zamanda sinemacı kızımız- inanmak istiyorum...

İstiyorum da bir türlü beceremiyorum . O yüzden efsanevi bir medya hareketi sınıfına sokuyoruz bu olayı di mi sevgili Blog? Evet, evet... Özlemişim seni kerata.

"Padişahım Çok Yaşa!"

2010-02-12T17:46:00.001+02:00

Bu blogu açarken günde 50 tane yazı yazmak gibi bir niyetim yoktu. Hatta uzunca bir süre takip edemedim, biraz üşengeçlikten, biraz yoğunluktan, biraz da yazacak konu bulamamaktan. Ama işte memleketimin güzel medyası ve politikacıları rahat durmadıkları için ben de böyle blog-post makinası bir adam haline geldim. Her gün 2-3 yazı yazmaya başladım.

Ama yani yazılmayacak gibi değil ki! Yorum da yapmak istemiyorum, yorumlayacak bir şey yok zira ama biliyorum ki dayanamayacağım.Haberimiz şuradadır.

Link'e basmaya üşenenler için özetleyeyim... Cuma namazı için Eyüp Sultan Camii'ne gidiyor padiş...pardon...başbakanımız. Polisler tıpkı başkbakan gibi Cuma namazı için aynı camiye giden yaşlı bir amcayı almıyorlar içeri. Amca da bağırıyor uzaktan başbakana: "Padişah mısın da benim namazıma karışıyorsun!!!" diye. Bu tip yaşlı amca/teyze - başbakan atışmalarına artık alıştık. Başbakanın bu olayda dönüp cevap vermemesi iyi olmuş, önceki örneklerde sergilediği agresif tutuma bakıldığında bu amcaya ne yapacağını düşünmek bile istemiyorum! Dönüp bakmadan yürümüş içeri girmiş. Buraya kadar daha önce görmediğimiz bir şey yok. Hayır, tamamen rezalet onu kabul ediyorum da işte biz artık alıştık bu olaylara, başbakanın bu tutumuna. O yüzden büyütmüyoruz. Afedersiniz folloş olduk yani....

Fakat işte haberin sonundaki "normalde 12:25'te okunması gereken ezan, başbakan beklendikten sonra 12:40'ta okundu" cümlesiyle birlikte çıldırdım sevgili okurlar. Ortalığı kırıp dökesim geldi sinirden. Bu nasıl bir şeydir, hangi akla sığar? Akılla alakası yoksa mesela hangi dinde izahı vardır? Kuran'da yazar mı mesela, "ülke yöneticilerine göre ezan saatleri değişiklik gösterebilir" diye kullanma talimatı tadında bir uyarı notu?

Amca "padişah mısın" diye sormuş ya hani; yahu, vaktinde padişahlar, sultanlar bile yapmamış bunu. Ondan sonra da mecliste "AKP'de kendini peygamber zanneden milletvekilleri var" denince çıldırıyorlar, kürsüde ağızlarından köpükler saçarak saldırıyorlar millete. E bu ne o zaman? Kardeşim siz kimsiniz de ezan saatini değiştiriyorsunuz? Milletin ayarıyla oynamaya ne hakkınız var? O ezan sadece o cami için okunmuyor, o civarda yaşayan, çalışan insanlar için okunuyor. O ezana göre insanlar namaz kılıyor, yemek yiyor, öğlen arası veriyor, tekrar işe dönüyor. O ezana göre bütün hayatını yaşayanlar var, her ne kadar doğru bulmasam da. Siz kimsiniz insanların hayatlarının ayarıyla oynuyorsunuz yahu?

Öyle namazla niyazla alakam yoktur, bununla gurur da duymam, bundan hayıflanmam da. Herkesin din anlayışı farklıdır, öyle de olmalıdır. Bir cenaze namazı bilirim; o da ölüye, ölüme ve yaşama saygıdandır, sadece benimle değil vefat etmiş kişiyle de ilgilidir diye. Ama eğer 5 vakit namazını kılan bir adam olsaydım bir daha o camiye adım atmazdım o imam orda olduğu sürece. Yememiş tabi bir tarafı, çıkıp "olur mu öyle şey kardeşim. Ezan ertelenir mi, delirdiniz mi siz" diyememiş. Demek ki bu imam için dinden, imandan, inançtan ve en kötüsü de Allah'tan büyük, önemli şeyler de varmış; Başbakanlık Forsu gibi.

Şimdi ben bunu yazdım diye beni içeri de alırlar Ergenekon'dan falan. :) Söylemişti dersiniz, bu olay büyük bir dönüm noktasıdır. Bu olay uzun zamandır bilinen "bu adamlar niyeti bozdu" gerçeğinin çok net bir işaretidir ve işin kötüsü bu işareti körün gözüne sokmaya bile cüret edebilmektedir bunlar artık. Durum fena, benden söylemesi...

"THY Noluyor? Kanadın, Kuyruğun Oynuyor!" **

2010-02-12T15:44:00.003+02:00

(** Malum tezahuratın orjinalini anladınız siz...)(Bugünkü konumuz şuradaki haberden alınmıştır.)

THY Barcelona ve Manchester United bombalarından sonra ikinci bir İspanyol takımıyla daha anlaşma imzalamak üzereymiş. Bu da İspanya'nın ve özellikle 80'lerin sonunda Avrupa'nın önde gelen kulüplerinden biri: Atletico Madrid.

Atletico'nun aynı zamanda Galatasaray'ın Avrupa Ligi'ndeki rakibi olması, THY ile yapılan anlaşmanın bu karşılaşmadan hemen önce bir basın toplantısıyla duyurulacak olması Galatasaray'lı taraftarların balansını biraz bozmuş sanırım. Hani neredeyse "THY Aziz Yıldırım tarafından işletiliyor" tadında demeçler duyacağız. Bana kalırsa işe ters taraftan, sevgili medyamızın bizi son 20 yılda alıştırdığı üzere "agresif" taraftan bakıyoruz yine. Bir türk kurumunun bu denli büyük kulüplerle anlaşma imzalaması ve başarılı bir kampanya yürütmesine sevinmeliyiz zaten; oraya hiç girmeyeceğim. Esas göremediğimiz bence Türk kulüplerinin önündeki şans. THY'nin Türk kulüplerine de sponsor olduğunu bir düşünün. Bunca Avrupa kulübü boş yere kabul etmedi ya bu anlaşmaları, demek ki bir faydası var. Bu faydayı eminim yarın Galatasaray, Beşiktaş, Fenerbahçe, Trabzonspor başta olmak üzere diğer kulüplerin de kapısına getirecektir THY.

O yüzden çemkirmeden önce iyi düşünmek lazım. Ne farkeder THY Atletico Madrid'e Galatasaray maçından önce sponsor olsa? Daha iyi işte, THY'yle uçarlarsa İstanbul'a, belki bilinçli rötar yaptırılır, uçakta yemeklerine müshil atılır... Düştüler elimize, daha ne istiyorsunuz! :)

Yeni Model İzdivaçlar

2010-02-11T13:26:00.013+02:00

Sevgili Eliza'nın bugün kaleme aldığı yazısından sonra bizim memlekette homofobinin ötesinde sexofobi (veya artık ne deniyorsa ondan) olduğuna bir kez daha inandım. Cinsellik ayıp bir şey, konuşulmaz, hele öyle toplum içinde, televizyonda, blog sayfasında falan hiç gündeme getirilmez, insana yan gözle bakmaya başlarlar sonra neme lazım! Ben de istiyorum ki bana da yan gözle bakılsın, deli denilsin, "oha" denilsin, toplumdan dışlanayım... O yüzden bir İngiliz arkadaşımın mail yoluyla benimle paylaştığı bir fotoğraf serisini yayımlıyorum. Belki daha önce görmüşsünüzdür bilemiyorum. Ben ilk kez gördüm, çok güldüm hakikaten, siz de gülün inşallah :) Esra Erol'a da yarar diye umuyorum. Hatta belki bunlara bakılarak yeni izdivaç programları yaratılabilir? "Esra Erol ile 3'ü 1 Yerde (*)" mesela; threesome izdivaç programı... Bakmayın öyle (*) o yıldız ne diye. Copyright. Yaparlar çünkü bilirim. Hem kızarlar hem yaparlar...

Esra Erol'a Cinselliği Nasıl Anlatırsınız??

(Elbette bana İngiltere'den başlık böyle gelmedi... Orjinali "How to explain sex to kids...")

Sizi bilmem de ben en çok Viagra esprisini beğendim. Kurşun kalemi "yaşlı adam" olarak kullanmış, burda olmayan başka bir fotoğrafta da. :)

"-de" Ölüyor Yetişin Dostlar!

2010-02-11T11:28:00.001+02:00

Türkçe ölüyor diyorlar. Artık eski saflığı, güzelliği kalmadı ve yavaş yavaş değişim geçiriyor, başkalaşıyor diyorlar. Doğru gibi geliyor bana da, bilemiyorum bu konuda ne gibi kriterlere bakılmalı. Ama şu bir gerçek, ondan eminim: En basit Türkçe kurallarını bile doğru düzgün kullanmıyoruz. En çok da şu meşhur " -de " var ya hani, onu ne zaman ayrı, ne zaman birleşik yazacağımızı bilemiyoruz. Ya üşendiğimizden -ki bu çok fena bir sebep- ya da bilmediğimizden ve bunun farkında olmadığımızdan - bu daha da fena bir sebep- bu kuralı yazdığımız metin her neyse orada kullanmıyoruz. Bu yüzden bir karar aldım. İnsanlara yardımcı olmak istiyorum bu konuda. Bundan böyle dilbilgisi kurallarına fena halde yan bakan bir yazı gördüğüm vakit, ne yapıp edip yazarla irtibata geçecek ve yapmış olduğu hataları kendisine ileteceğim. Düzeltmesini falan rica etmeyeceğim, o kendi bileceği iş. Ama nazikçe, kibarca niyetimi anlatıp, bir daha bu hatayı yapmaması adına böyle bir girişimde bulunduğumu ifade edeceğim.

Kendimi bir Türk dili uzmanı olarak elbette görmüyorum. Ama mümkün mertebe yazılarımda dilbilgisi kurallarına, noktalama işaretlerine dikkat ediyorum. Elimden geldiğince... Klavye kullanıyoruz neticede ve hızlı yazmaya çalışıyoruz. Elimin kaydığı, istemeden yanlış bir tuşa bastığım veya gözümden tamamen kaçan hatalar mutlaka oluyordur. Bahsettiğim üşengeçlik, bilmemezlik ve öğrenmemezlik durumu bu değil. Mütemadiyen aynı hatanın tekrarlanması bize bu kurallara dair ciddi bir ihlal söz konusu olduğunu gösterir. Buradan rica ediyorum, lütfen aynı yardımı siz de bana yapın. Eğer bir hatamı görürseniz, utanmayın, sıkılmayın, hemen belirtin ki düzeltebileyim. En ufak bir hatayı, tek bir harfi bile düzeltmemi sağlamanız benim yazdığım yazının kalitesini artıracaktır. Bu yüzden benden "artistlik yapma" tadında cevaplar değil, bir teşekkür alırsınız, en içteninden.

Az önce genç ama gazeteye (Hürriyet) sunduğu yazıların sayısına bakılırsa oldukça da tecrübeli bir muhabirin eski Galatasaray'lı futbolcu Okan Buruk'la yaptığı söyleşiyi okuyordum. Şu cümleyi görünce yazıyı en baştan bir kez daha okumaya başladım, bağlaç olan "-de"lere dikkat ederek.

"Sarı-kırmızılılar ise aşırı stresli oluyor. Tabii Allah’ta nasip etmiyor. "

Burada doğru kullanım haliyle "Allah da" olmalıdır. Zira ayrı bir kelime gibi düşünülmesi gereken, bağlaç olan "-de" ünsüz benzeşmesi kuralından bu sebeple etkilenmez. Yazı genelinde bağlaç -de hataları bir kaç tane olmakla beraber, ağırlıklı olarak doğru kullanılmış. Hatalar arasında en çarıpıcı olanı bu örnekti. Biraz araştırdım, aynı muhabirin Hürriyet gazetesinde yayımlanmış önceki haberlerini inceledim ve tamamen aynı hataya bir kaç yazıda daha rastladım. Örneğin:

"Bu takımda oynayamazsam başka yere de kiralık olarak gidip oynayabilirim. Daha fazla forma şansı bulabilmek için. Ancak Gidipte döneceğimiz yer Beşiktaş'tır."

Birazdan bu genç muhabir ile irtibat kurup kendisine de izah etmeye çalışacağım bu durumu, zira sanırım başkasının yapacağı yok. Yazık, adam kaç tane yazı yazmış böyle. İleride bir gün alıp yazılarına baksalar bir iş görüşmesinde, "daha -de nasıl yazılır onu bile bilmiyor" diye düşünülmesin, önünde engel teşkil etmesin diye yapacağım bunu, yanlış anlaşılmasın ukalalıktan değil. "Sana mı düştü" diyen olursa da "Evet bana düşmüş olmalı ki daha önce yapılan hatalar aynen bugün bile tekrar ediyor", derim.

Bu tip hatalara blog ya da -hadi genişletelim- internet ortamlarında sıkça rastlıyoruz. Dilbilgisi kurallarına dikkat etmemek için geçerli bir sebep değil de işte "ne de olsa bu yazıları keyif için yazıyoruz, para falan da kazanmıyoruz" diye düşünüyordur eminim bir çok insan. Fakat böyle bir tembelliğe bir gazetenin internet sayfasında rastlamak çok acı verici. "Büyük" bir gazetenin, pardon... Evet, artık gazete internet sayfaları iyice dallandı budaklandı. Tamamen kendi üretimleri olmayan bir takım portallara bağlantılar yapıp, o bağlantıları kendi ana sayfalarında göstermeye başladılar. Dolayısıyla o bağlantı sayfasında bir hata varsa bunu gazeteye mal etmek doğru olmaz. Bunun farkındayım. Ama gazetenin kendi muhabirlerinden biri tarafından hazırlanan haberlerin büyük bölümünde aynı hataya rastlıyorsak, bu durum o muhabirin değil, editörünün, o gazateyi yöneten, o yazıyı o şekilde yayımlatan ve o muhabiri bir köşeye çekip uygun bir dille şu basit dilbilgisi kuralını öğretmeyenlerin kabahatidir. Ciddiyetsizliktir, milleti adam yerine koymamaktır. Bunun daha bir çok örneği vardır farklı gazetelerde de, eminim bundan. O yüzden artık kimse kalkıp gazetesindeki köşesinde "Türkçe'yi kaybediyoruz" gibi başlıklar atıp, sağda solda gençlerin nasıl İngilizce'ye benzeyen bir Türkçe konuşmaya başladıklarından, tabelaların, mekan isimlerinin İstanbul'u Los Angeles'laştırmasından dem vurmasın. Yemeyiz... Önce kendi kapınızı bir temizleyin, sonra sokağa çıkarsınız, ey üstadlar!

Not: İsyanıma ortak olanlar varmış meğer... Hey gidi Google! Sen nelere kadirsin! :)
www.facebook.com/ group.php?gid=21566638520

Şemdinli'den Vancouver'a

2010-02-10T16:03:00.000+02:00

"Türkiye, Kış Olimpiyatları'na 400 kişilik bir sporcu ordusuyla katılıyor."
"Hedef 25'i altın 60 madalya."
"Erkekler Bob'da eski başarılardan dolayı Türkiye 7 takımla katılıyor."
"Buz pateninde ise ilk 10'a sadece Türk sporcuların girmesi bekleniyor."
"Kış Olimpiyatları için Türkiye'de kamp yapan yüzlerce yabancı sporcu Kanada'nın yolunu tuttu."

Bunlar gazeteci arkadaşım Alp Ulagay'ın twit'lerinden alıntılar. Ne oldu şaşırdınız mı? "Nasıl olur böyle bir şey yahu, biz kim Kış Olimpiyatları kim" dediniz mi kendi kendinize? Eğer bir an için bile böyle düşündüyseniz Alp yaptığı durum analizinde çok haklı çıktı demektir. Bu spora (sporlara) ve kendi gerçekliğimize o kadar uzağız ki bir an için bile böyle bir kurgu dünyanın gerçek olabileceğini düşünebiliyoruz. Neyse ki sonunda şu twit'le bizi kendi dünyamıza geri getiriyor Alp:

"Abartopya desek buna olur mu?"

Bildiğiniz üzere -bilmiyorsanız da bilin diye yazıyoruz zaten- 2010 Kış Olimpiyatları Cuma günü Vancouver'da başlıyor. Yaz Oyunları kadar olmasa da yine de dünyanın en önemli spor organizasyonlarından biri bu. Bu konuda bir şeyler yazıp çizmeye aslında dün akşam karar verdim, TRT'de izlediğim bir haber sonrası. Alp durumu daha kısa ve dolaylı bir şekilde özetlemiş oldu bu mesajlarıyla, o yüzden yer vermek istedim. Kendisine de teşekkür ediyorum buradan. Bu sene Kış Olimpiyatları'na 5 sporcuyla katılıyoruz. Bunların ikisi baylar ve bayanlar alp disiplininde (Tugba Dasdemir / Erdinç Türksever), ikisi Cross-Country'de (Kuzey Disiplini diyoruz biz sanırım...Sebahattin Oglago / Kelime Çetinkaya) ve biri de malumunuz artistik buz pateninde (Tuğba Karademir) yarışacak. En iddialı olduğumuz branş da artistik buz pateni ve burada bile Tuğba Karademir'in üstün gayretlerine rağmen madalya beklentimiz yok.

Tuğba Karademir

Futbolda klişe bir mevzu vardır, bütün yerli teknik direktörler, yorumcular mütemadiyen gündeme getirir. "70 Milyonluk ülkeyiz, çok genç bir nüfusumuz var. Müthiş bir futbol potansiyeli var ülkemizde." Aynı şey kış oyunları için de geçerli değil mi? Veya herhangi bir spor dalı için. Bana kalırsa iş nüfusta bitiyorsa hem futbol, hem basketbol, hem slalom, hem maraton, hem bobsleigh, vesaire, ne kadar spor dalı varsa hepsinde iddialı olmalıdır Türkiye. Nedir ki yani? Bütün amatör spor branşlarını sayın bana, hepsinde 50 tane üst düzey sporcunuz olsa, toplasan 5000, hadi bilemedin 10000 sporcu yapar, futbolu, basketbolu katmazsak... Çıkmaz mı? Çıkar, çıkar da işte sadece nüfusla olacak iş değil.

Avusturya'yı ele alalım. Adamların toplam nüfusu İstanbul kadar yok. Ama kayamayanı dövüyorlar. İtalyanlar keza öyle, bilhassa kuzey bölgelerinde. İsviçre malum... Diyeceksiniz ki "adamların elinde Alp Dağları var". E bizim yok mu dağımız? Doğuda bir sürü dağ var. Bana şimdi "üç tarafımız denizlerle çevrili ama yüzmede de bir başarımız yok" geyiği yaptırmayın, mesele coğrafi değil. Mesele bizim elimizdeki imkanları değerlendirmek için kılımızı kıpırdatmıyor olmamız. Umursamıyoruz. TRT'deki o haberi izledikten sonra rakı açıp içesim geldi efkardan. Utandım, sıkıldım resmen. İlk bakışta çok hoş, güzel bir haber gibi gözüküyor ama işte düşününce öyle değil. Tam "güleriz, ağlanacak halimize" vaziyeti.

Haberde diyor ki TRT "Şemdinli de kayak keyfi". Hakkari'nin Şemdinli ilçesinde (askerliğimi yaptığım yerdir, habere benim açımdan ayrı bir duygusallık katmadı dersem yalan olur) gençlere ve çocuklara yönelik kayak dersleri verilmeye başlanmış. Yaklaşık 40 kayak takımı varmış ellerinde -gördüğüm kadarıyla pek de sağlam malzemeler değil bu arada- ve o yüzden çok geniş kitlelere veremiyorlarmış bu eğitimi. Ancak çevredeki çocuklar zaten bir parça demir ve biraz iple kendi kayak takımlarını kendileri yapıp, eğlencesine kayıyorlarmış karlı tepelerden. Görüntüleri izleseniz, hakikaten bu çocukları erken yaşta alıp, adam akıllı eğitsek Alp'in yazdıklarına istinaden yaptığım "dünya şampiyonu kayakçımız Alper Tomba" esprisi gerçek olabilir dersiniz.

Alberto Tomba... Alper değil elbette.

"Şemdinli'de böyle birşeyin olması ne kadar güzel" diye düşünüyor insan önce. Sonra da "Güzel evet ama bugüne kadar neredeydi aklımız? " diye hayıflanıyor. Bu çocukların yapacak başka bir şeyleri yok, kaybedecek de bir şeyleri yok. Kendilerini geliştirebilecekleri bir meşgale göstersek onlara, doğru düzgün imkanlarla eğitim de sağlasak, Alp'in bahsettiği 400 sporcuyu sadece tek bir ilden bile çıkartırız. Evet, Şemdinli'de tesis yok. Tesisin olduğu illerde ne yapmışız ki? O zaman mesele tesis eksikliği de değil. Mesele istemek ve bunun için bir şeyler yapmak. Ama herşeyden önce şu soruyu kendi kendine sormak: "Yahu biz neden sadece 5 sporcuyla gidiyoruz Vancouver'a?"

O yüzden Alp Ulagay'a teşekkür ediyorum, verdiği mesajla bu soruyu sordurttuğu için.

Recep İvedik'in Gişeleri

2010-02-09T19:29:00.000+02:00

Öyle ya da böyle kabul etmemiz lazım... Recep İvedik Türkiye'de son yıllara damga vurmuş bir karakterdir. Şahsen Şahan Gökbakar'ın ilk zamanlar haftalık skeçler olarak karşımıza çıkardığı bu karakteri o dönemlerde severek izliyordum. Ancak uzun metrajlı sinema filmi haline geldikten sonra -evet, her iki filmi de izledim- ciddi bir antipati duymaya başladım. Hem Recep İvedik karakterine, hem de mütemadiyen gişe ve hasılattan bahseden Şahan Gökbakar'a...

Recep İvedik serisinin üçüncü filminin galası yapılmış. Şahan Gökbakar da -elbette sevgili basın mensuplarımızın yönlendirmeli soruları üzerine- ilk iki filmdeki rakamlara yakın , yine çok yüksek bir hasılat beklediğini belirtmiş, "inşallah" diyerek. Açıkçası ben de bu filmden yeni bir gişe rekoru bekliyorum. Bunlar neye göre, nasıl ölçülüyor bilmiyorum ama kesin rekor kıracak. Yahşi Batı'yı gişede geçecek. Sonra da "ben ülkenin en iyi komedyeniyim, falanca da kimmiş, benim filmin senin filmini döver" muhabbetleri başlayacak. Neyse...

Recep İvedik'in gişede herhangi bir filmi geride bırakması, o filmden daha iyi bir film olduğunu göstermez. Peki neyi gösterir? Mesela, toplumumuzun büyük bir bölümünün sofistike bir espri anlayaşından pek hoşlanmadığını, bu yüzden de Recep İvedik gibi basit, kaba ve zaman zaman da itici durum acayiplikleriyle eğlendiğini gösterir mi? Evet. Bu bir kabahat mi? Kesinlikle hayır. Peki bu durum, Şahan Gökbakar'ın bir komedyen olarak yıllardır kendini zerre kadar geliştirmediğini ve Recep İvedik filmlerini tamamen maddi hedefler sebebiyle devam ettirdiğini gösterir mi? Evet, gösterir. Toplumun nispeten eğitim seviyesi biraz daha düşük kesimini -ki bu kesim daha büyük bir kitle anlamına geliyor- hedef alıyor Şahan Gökbakar ve bana kalırsa sanatsal anlamda değer içermeyen, bir öncekinin üzerine bir şey koyamayan, skeçlerin bir araya montajlanmasından ibaret filmler yaparak para kazanıyor. Buna yanlış diyebilir miyiz? Diyemeyiz elbette, kazansın, afiyetle yesin; hatta helal olsun, zeki adam.

Benim dert ettiğim nokta başka. Ben bu tip bir düşüncenin "küçük düşünce" sınıfına girdiğine inanıyorum. Şahan Gökbakar'ın büyük düşünen bir sanatçı olduğunu bize gösterecek herhangi bir aksiyonuna rastlamadım henüz. "Madem iki tane gişe rekortmeni film var ortada, buradan gelen kaç sıfırlı olduğunu bilemediğim bir meblağ var, o zaman artık bırakalım Recep İvedik karakterini bir kenara ve farklı bir yol çizelim" diyemiyor Şahan Gökbakar. Bu filmlerden edinilen geliri sinema adına daha verimli ve daha değerli işler yapmak için kullanacak cesareti gösteremiyor. Ben istiyorum ki Şahan Gökbakar madem bu kadar büyük bir komedyen, Türkiye'yi bir kenara bıraksın. Bizi yeterince güldürdü. Öyle ya, bunu gişi rekorlarıyla da kanıtladı işte. Farklı bir proje yapsa, sadece bizi değil tüm dünyayı güldürecek bir iş koysa ortaya fena mı olur? En azından bunu hedef edinmesi ve bu hedefini hissettirmesi, belli etmesi bile bir başlangıç olacaktır. Sanatçı olarak büyümesini sağlayacak şey -tabi eğer istiyorsa bunu- kendini geliştirmek, farklı projeler hazırlamak, Türkiye sınırlarının dışında düşünmektir. 3500 Tane Recep İvedik filmi çevirip hepsinde rekor kırmak bu yolda ilerletmez kimseyi.

Bütün bunlar diğer sanatçılar için de geçerli elbette. Cem Yılmaz için de geçerli bu söylediklerim. Ama açık konuşmak gerekirse Cem Yılmaz daha büyük hedeflerinin olduğunu yaptığı her yeni filmle bize hissettirebiliyor. Arif karakterinden AROG'ta yaşadığı düşüşle birlikte sıyrılması, oraya takılıp kalmaması çok önemliydi. Yahşi Batı'nın kostümleri, dekorları ve sinema filmi olarak değeri bugüne kadar yaptığı filmlerin içinde en iyisiydi. Hokkabaz'ın Balkan kokuları içeren senaryosu, müzikleri ve çekimleri ise Cem Yılmaz'ın -bence- Şahan Gökbakar gibi sadece komedyen değil, tam anlamıyla bir oyuncu olduğunu göstermişti. Her yaptığı işte kendisini biraz daha geliştirdi Cem Yılmaz ancak o da henüz sadece Türk insanına hitap eden esprilerden tam olarak kurtulabilmiş değil. Recep İvedik'le kıyasladığımızda çok daha uzak, ama filmi izleyen bir yabancıyı etkileyemeyecek kadar da yakın hala. Yine de ben Cem Yılmaz'ın doğru yolda olduğunu düşünüyorum. Biraz daha zaman verirsek çok büyük bir bomba patlatıp, bir "Hollywood" filmi bile yapabilir.

Umuyorum tıpkı Cem Yılmaz gibi çok zeki bir adam olan Şahan Gökbakar Recep İvedik 3'le de gişe rekoru kırar, iyice bir zengin olur, bir daha gişe rekoru kırmak gibi basit bir hedef gütmez, gütse de en azından bunu dile getirmez ve daha farklı, sinema değeri olan yapımlar peşinde koşar. "Komik adamlıktan" sanatçılığa, oyunculuğa geçiş yapar umarım tez zamanda. İşte ancak o zaman Recep İvedik unutulmaz bir karakter olur. "Büyük oyuncu Şahan Gökbakar'ın ilk karakteri Recep İvedik" olarak 50 sene sonra bile anılır. Kemal Sunal, Peter Sellers gibi...

"Ofsayt" diyemeyen Spiker

2010-02-08T13:23:00.001+02:00

Daha önce Kerem Öncel ve Ömer Üründül konulu yazımda bu konuya değinmiştim. Canlı yayında maç anlatan spikerlerin "ofsayt pozisyonundaymış gerçekten", "bu pozisyonda pek de faullük bir durum yokmuş aslında" gibi net yorumlar yap(a)mıyor olmalarından şikayet etmiş, olması gerekenin kendi fikirlerini mikrofon başındayken de tarafsızca ama özgürce söyleyebilmek olduğunu ifade etmiştim. Bildiğiniz gibi Lig TV spikerleri maç içerisindeki pozisyon tekrarlarından sonra otomatiğe bağlamış şekilde "işte az önceki pozisyonun tekrarı, sevgili izleyenler. 'Burada ofsayt var mı, yok mu' sorusu maçtan hemen sonra Maraton'da cevap bulacak" tadında beyanlarda bulunurlardı. 320 Milyon Dolar'lık ihale sonrası Maraton'un iyileştirme ve yenileme projesi kapsamında yayından kaldırılması Lig TV maç spikerlerinin de fena halde ayarını bozmuş. Yazık, dün akşam Melih Gümüşbıçak ne yapacağını bilemedi, eli ayağına dolandı. İşte bir kaç örnek.

Penaltı pozisyonu. Daha doğrusu "penaltı olmayan pozisyon":

"Burada Basem Abbas Güiza'yı sağ kolundan çekiyor mu, çekmiyor mu?.........Yorum sizin."

(Guiza'yla Basem Abbas arasındaki penaltı pozisyonu. Tekrarlarda Basem Abbas'ın Guiza'yı çektiği açıkça gözüküyor. Ancak penaltıyı gerektirecek kadar şiddetli bir çekme mi derseniz bence değil. Ama çekip çekmediğinin yorumunu spikerin yapmasında ne gibi bir yanlışlık var anlayamıyorum. Akşam birileri yapacak zaten, sen şimdiden kendi yorumunu söylesen ne kaybedersin? Tarafsız kalma derdindeysen tamam, penaltı deme. Değil de deme. "Abbas çekmiş evet ama penaltılık bir durum var mı yok mu tartışılır" de. "Yorum sizin" nedir yahu? Maraton'a paslayacaktı aslında orada ama tabi son anda aklına gelince yeni dünya düzeni, afalladı muhtemelen.)

1. Ofsayt pozisyon tekrarı

"İzliyoruz, top ayaktan çıktığı anda Semih sarı çizginin (sanal çizgi) ilerisinde mi, gerisinde mi?"

(E ben görüyorum işte ilerisinde, sen görmüyor musun da soruyorsun be adam? Ofsayt işte bariz? Yani eğer siz sarı çizgiyi yanlış çekmediyseniz -ki hiç çekmeseniz de farketmez zaten çok bariz- bal gibi ofsayt. Ne diye geveliyorsun ki lafı?)

Şu meşhur sarı çizginin ne kadar yanıltıcı olabildiğinin bir kanıtı: Çimdeki çizgilerle sarı çizgi paralel değil. Çimdeki çizgilerin aut çizgisine paralelliğinden şüphe edemeyeceğimize göre Sarı Çizgi yanlış yerleştirilmiş.

2. Ofsayt pozisyon tekrarı

"İşte az önce Alex için kalkan ofsayt bayrağı. Gördüğünüz gibi Alex sarı çizginin çok az ilerisinde."

(İlerleme var. Ama hala dolaylı yollardan anlatıyoruz ofsaytı. Taktık sarı çizgiye. Yahu "Alex ofsayttaymış, karar doğru" de bitsin iş. Ne sarı çizgisi, pierosu anlamıyorum ki! )

Önemli bir konu gibi gelmeyebilir, fazla taktığımı, üzerine düştüğümü düşünebilirsiniz. Şahsen spikerlerin maç anlatımındaki bu tarafsızlıktan çok "kararsızlık" yaratan durumun gereksiz bir gerginlik yarattığını düşünüyorum. Bu uygulama çok zor pozisyonlarda doğru karar vermiş hakemleri bile zor durumda bırakıyor aslında ama farkında değiller. O maçı izlerken spikerlerin anlatımına fazlasıyla değer veren, spiker hakemin kararına doğru dedi diye tartışmayan, kavga etmeyen, ama kendi haline bıraktığınızda "ofsayttı, fauldü" diye birbirine giren o kadar çok insan var ki memlekette, hiç değilse bariz şekilde görünen, tartışmaya gerek olmayan pozisyonlarda gördüğünü dile getirmesi gerekiyor spikerlerin. Bir tavsiye veya kişisel bir istek değil, bu mesleği yapanların sorumluluğudur bu aslında.

Ayıp!

2010-02-08T12:11:00.001+02:00

Fenerbahçe-Diyarbakırspor karşılaşması yine Şükrü Saraçoğlu'nun zemini sebebiyle mücadele anlamında zengin, futbolun teknik ve taktik güzellikleri yönünden fakir bir oyuna sahne oldu. Daha önce de sıkça belirttiğimiz gibi bu zemin düzelmeden Fenerbahçe'nin kaliteli oyuncularıyla fark yaratma şansı azalıyor. Rakiplerinize göre daha kaliteli oyuncularınız varsa ve en az rakibiniz kadar koşup mücadele ediyorsanız bu kalite farkı bir noktada kendini gösterecektir. Fenerbahçe, beklentinin aksine taraftarlarını son 4-5 maçtır mücadele açısından fazlasıyla tatmin edebiliyor. Sahada savaştıklarını görmek için alim olmaya gerek yok. Ancak zemin o kadar bozuk ki, bu mücadele sonrasında Alex gibi, Özer gibi fark yaratması beklenen kaliteli oyuncuların rakip takımın daha "sıradan" oyuncularından bir farkı kalmıyor bu sahada.

Futbol zenginliği olmasa da bir büyük takımın maçın genelinde savaştığını görmek bile haz veriyor. Daha önce benzer bir mücadeleyi çamur içinde oynanan Denizlispor karşılaşmasında da izlemiştik. Hani hep denir ya "böyle savaşsınlar, yenilseler de canım feda". Gerçekten dün böyle düşünen çok sayıda Fenerbahçe taraftarı olmuştur tribünlerde.

Dün akşam izlediğim ve bu sabah itibariyle okuduğum bir çok futbol yorumcusu da mücadele konusunda bu çizgide düşünüyorlar. "Fenerbahçe'nin sahada gösterdiği efora ve mücadeleye kimsenin bir lafı olamaz" demiş örneğin, usta bir futbol yazarı. Ama işte maalesef lafı olan bir kaç kişi var. Örneğin Semih Yuvakuran dün akşam maçtan hemen sonra Melih Gümüşbıçak tarafından kendisine sorulan "Fenerbahçe bugün neden kazanamadı?" sorusunu şöyle yanıtladı:

"E işte mücadele etmezsen kazanamazsın. Bugün sahaya çıkan Fenerbahçe takımında, Bursapsor karşısındaki hırs, azim ve kazanma arzusundan eser yoktu. Futbolcular isteksizdi....vs...vs.."

Maç sırasında ne yapıyordu acaba çok merak ediyorum, çünkü böyle bir yorum yapabilmek için bu maçı izlememiş olmak gerekiyor. Bütün bir ikinci yarı boyunca rakibe müthiş pres yapan Fenerbahçe'ye isteksiz diyip mücadele etmediklerini söylemek en hafifinden "ayıp" olur. Maç içinde yırtınırcasına çabalayan oyunculara özellikle de eski bir futbolcudan hiç yapılmaması gereken bir ayıp. Oturup maçı tekrar izlesin derdim tavsiyede bulunabilsem kendisine. Hatta tam olarak 72 ve 75. dakikalar arasında Diyarbakır yarı sahasında oluşan pozisyonlara ve Fenerbahçe'den bu pozisyonda kimlerin rakip yarı sahada pres yaptığına baksın (Lugano ve Bilica beraberlerinde 3 Fenerbahçe'li oyuncuyla sanki kendi ceza sahalarında karambol mücadelesindeler gibi kendilerini topun önüne atıyorlar), derdim eğer tavsiyede bulunabilseydim kendisine.

Hayır, işin komiği Semih Yuvakuran bu yorumu yaptıktan 30 saniye sonra Tunç Elibol'a bağlanıyorlar, futbolcu ve teknik adamların görüşlerini alması için. Tunç Elibol hangi Fenerbahçe'li futbolcuyla konuşsa mutlaka bir yerde "bugün sahada müthiş mücadele ettiniz. Tribünlerdeki taraftar galip gelemeseniz de bu mücadeleden son derece memnundu" diyor. Aynı şeyi Daum'a da söyledi. Bu durumda ya Tunç Elibol bu maçı izlemedi, ya da Semih Yuvakuran. Anlamıyorum bu durumu. Merak ediyorum, Semih Yuvakuran basın tribününde, canlı yayında "hiç mücadele etmedi Fenerbahçe" dedikten 30 saniye sonra, birlikte çalıştığı arkadaşı Tunç Elibol o Fenerbahçe'li futbolculara tam tersi bir yorumda bulununca neler düşünüyor acaba? Kimse de çıkıp "Semih Abi, bu konuda ben senin görüşüne katılamıyorum. Fenerbahçe çok koştu bugün, iyi savaştılar" demiyor. O koltuğa oturan ne söylerse yenilip yutuluyor bir lokmada. Dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz. Kerem Öncel & Ömer Üründül yazısında da belirttiğim gibi, kendi fikirleri olan ve bunları beyan eden adamlar lazım oraya. Bu itirazı yapabilmek için önce o yorumu yapan yorumcunun lafını dinleyip, ona göre soru sormak gerekir. Melih Şendil bu tavrı stüdyo ortamında koruyabiliyor. Yayındaki yorumcuya "ben katılmıyorum" diyebiliyor, o başka bir şey. Ama bugüne kadar bunu bir maç anlatımında, stadyumdaki yayın esnasında yapabilen henüz görmedik. Dün akşam gerçekleşmemiş olabilir bu vereceğim örnek ama daha önce çok rastladık. Duruma uysun diye aynı konuyu örnek yapıyorum; Semih Yuvakuran'ın "Fenerbahçe mücadele etmedi" yorumunun üzerine, partneri olan spikerin şöyle bir soru sorması bizim ekranlarımızda sıkça rastlanan ve hiç mi hiç sorgulanmayan bir durumdur:

"Peki, Semih Hocam, bu akşam Fenerbahçe'li oyuncular gerçekten çok koştu, 90 dakika müthiş bir mücadele örneği gösterdiler. Maçı da çok istediler ama olmadı. Buna bakarak, taraftarın içine bir umut ışığı bıraktı diyebilir miyiz geleceğe dair?"

....ve bu soruya şöyle bir cevap alması da hiç garipsenmemeli bizim maç yayınlarımızda:

"Tabi, galibiyet gelmemesine rağmen bugün taraftar memnun ayrıldı stadyumdan. Fenerbahçe taraftarı böyledir zaten. Takım koşsun, elinden geleni yapsın ister. Mücadele görmek ister. Takım savaşırsa, beraberliği de mağlubiyeti de tolere eder Fenerbahçe taraftarı. O yüzden bence bu akşam Fenerli futbolcuların azmini gördükten sonra, önümüzdeki haftalarda bu tribünler daha da fazla dolduracaktır Fenerbahçe taraftarları"

Şöyle bir oturun, geriye yaslanıp düşünün. Mutlaka sizin de aklınıza gelen benzer bir örnek olacaktır. Birden fazla olacaktır da, hepsi aynı şey neticede.

Yayıncı kuruluş, "yorumları marka değerini düşürüyor" denilen Erman Toroğlu'nu ya da "ekrana çıkacak kapasitede değil" denilen Oğuz Tongsir'i 320 milyon Dolar'lık yayınlarda kullanmama kararı almış olabilir. Kimine göre doğrudur, kimine göre yanlıştır. Ancak eğer bir temizlik yapılacaksa, kalite artırılacaksa artık maç yorumcularına da bir el atılsın. Her hafta aynı klişe lafları kullanan, üstelik bunu o maça uysa da yapan, uymasa da yapan insanlar bir zahmet çıkmasınlar artık karşımıza. Herkesin yaratıcı olması gerekmiyor; edebiyat eseri yazsınlar demiyoruz. Her yorumcuyla aynı fikirde olacağız diye bir şart da yok elbette. Ama lütfen artık kendi özgün fikirleri olan, düşünen ve düşündükten sonra konuşan insanlar çıksın televizyonda yorum yapsın. Madem ellerindeki en ağır silahtan vazgeçebilecek kadar büyük bir yenileme sürecine girdiler, bir zahmet bu konuya da kafa yorsunlar yayıncı kuruluş yöneticilileri.

...Bana iş versinler mesela !!! :))

Fenerbahçe'ye bir haller oluyor!

2010-02-05T15:28:00.000+02:00

İlk yarıyı lider kapamış olmasına rağmen ligin devre arası tam zamanında Fenerbahçe'nin imdadına yetişmişti. Ne takım kondisyonu, ne istek, ne de takım için organizasyon izleyenleri tatmin etmiyordu. Açıkçası bu görüntü doğru yerlere doğru transferler yapılmazsa ikinci yarıda da devam edecek gibi gözüküyordu. Tüm bunların üzerine bir de daha devre arası kampı başlamadan Önder ve Kazım olayları patlak verdi. Takımın neredeyse tek yerli stoperi durumundaki Önder'in kadro dışı kalmasıyla, Bilica ve Lugano'nun kart görme potansiyeli göz önüne alındığında Fenerbahçe'nin acilen kapatması gereken gereken çok önemli bir cephe daha açılmıştı. Kazım zaten yerini Mehmet Topuz'a çoktan kaptırmış gibiydi ancak yine de Topuz'un henüz istenilen performansa ulaşmamış olması Toulouse a kiralık giden Kazım'ı da zorlu geçecek ikinci yarıda aranılan bir adam haline getirebilirdi. Semih'in sözleşme sorunsalı ve yine basında dönen onca isme rağmen tamamlanabilen tek transferin Trabzon'da sorunlar yaşayan ve pek de başarılı olamayan Gökhan Ünal olması da bunlara eklenince Fenerbahçe'nin devre arasında iyiden iyiye gerde kaldığı düşünüldü. Bu şekilde değil şampiyon olmak, Şampiyonlar Ligi vizesi almak bile çok zor gözüküyordu. Üstelik bu sorunlar devam ederken en büyük rakip Galatasaray Haldun Üstünel önderliğinde İngiltere Premier Ligi'ni ablukaya alıp arka arkaya bir dönemler Fenerbahçe taraftarının kendi takımlarında görmeye alışık olduğu transfer bombalarını patlatıyordu, önce Jo akabinde de Giovanni dos Santos ile. İyi olduğu zaman da, kötü olduğu zaman da spor medyasının bir numaralı gündem maddesi olan Fenerbahçe bu değişmez ünvanını ezeli rakibi Galatasaray'a kaptırmıştı. Özetle, ligin ikinci yarısı Ziraat Türkiye Kupası karşılaşmalarıyla başlarken Fenerbahçe'nin lider olmasına rağmen, fikstür avantajı var denmesine rağmen rakiplerine kıyasla kağıt üzerindeki durumu hiç mi hiç iyi değildi.

Ancak Ziraat Türkiye Kupası karşılaşmaları ve akabinde berbat bir zeminde oynanan Denizli maçı beklentileri çürütür nitelikte çıkınca herkes şöyle bir kıpırdanmaya, doğrulmaya başladı oturduğu koltukta. Bir şeyler oluyordu takımda ama ne? Ziraat Kupası maçları zaten zayıf rakiplerleydi ve takım zaten üst turu garantilemişti. Denizli maçı da son dakika golleriyle kurtarılmıştı zaten. Tamam belki mücadele gücü yüksekti takımın ama böyle berbat bir zemindeki oyuna iyi niyete rağmen futbol demek mümkün değildi. Fakat Sivas'taki 5 gol, üzerine Bursaspor karşısındaki muhteşem ilk devre performansı ve 3-0'lık galibiyet Fenerbahçe'nin yeniden ciddi şekilde mercek altına alınmasını gerektirdi. Zira ilk devre Fenerbahçe adıyla oynayan takım bu değildi; transfer yapılmadan neredeyse bütün takım değişmişti. Ben de bu değişimi ve sebeplerini düşündüm dün akşam Bursa karşılaşmasını izlerken. Notlar aldım ve bu Fenerbahçe'yle ligin ilk yarısındaki veya önceki senelerdeki Fenerbahçe arasında ne farklar var belirlemeye çalıştım. Sonuç şöyle çıktı:

1- İstek: İstek her futbolcuda var olan hırsı ortaya çıkaran ve sahaya yansıtmasını sağlayan esas faktördür. Fenerbahçe'li futbolcular son 4 maçtır çok istekli olduklarını gösterdiler. Soru şu: Bu istek maçtan maça gelişen bir istek mi yoksa daha uzun bir hedefi mi var bu isteğin, şampiyonluk gibi...?

2- Tempo: Bir takım isteksiz oyunculardan oluşuyorsa o takıma tempo yaptırmanız mümkün değildir. Adam zaten koşmak istemiyor ki çabuk oynayabilsin. Ligin ilk 17 maçında izlediğimiz Fenerbahçe yıllardır alışılagelmiş temposuz oyunu oynuyordu. Maçlar kazanıldığı zaman aynı temposuz oyuna "ayağa pas" ya da "sabırlı hücum" adı veriyorduk ama aslında açık ve net bir şekilde bunun adı "temposuz" oyundu. İki hafta önce çamur deryası bir zeminde oynanan Denizli karşılaşmasıyla ilgili yazımda Fenerbahçe'nin çok tempolu oynadığını, rakip ceza sahasını ablukaya aldığını yazmıştım. Ancak bunu genel oyun karakterindeki bir değişikliğe değil, zeminin Fenerbahçe'nin alışılmış ağır pas trafiğine müsaade etmeyen haline bağlamıştım. Sivas ve Bursaspor karşılaşmalarını izledikten sonra bu durumun gerçekten de oyun karakterindeki bir değişiklik olma ihtimalini değerlendirmemiz gerektiğini düşünüyorum. Fenerbahçe'nin Bursaspor karşısında oynadığı ilk 45 dakikalık temposuna ayak uydurmak Türkiye'deki takımlar için hayli zor olacak. Özellikle de düzgün bir zeminde Saraçoğlu'nda oynanan karşılaşmalarda...

Semih Şentürk topu iki Bursaspor'lu oyuncudan kurtarmaya çalışıyor.

3- Semih Şentürk: Semih'in devre arasında sözleşmesinden dolayı kulüp yönetimiyle yaşadığı problemler "Semih sezon sonu yolcu" düşüncesini uyandırdı çoğumuzda. Dolayısıyla da Semih'in ligin ikinci yarısında Fenerbahçe'ye bir katkı sağlamayacağını düşündük. Ancak Semih'in son haftalardaki performansı 2008 yaz aylarından kalma İsviçre ve Avusturya anılarını canlandırdı bir anda. İleriye oynanan her topu sakladı, arkadaşlarına kazandırdı, rakip defansı fena halde yıprattı, yetmedi gol de attı Semih. Sezon sonunda sözleşmesi bitecek mi, kalacak mı, gidecek mi bilemeyiz. Ancak Semih bize bu takımı ve bu kulübü ne kadar çok sevdiğini bir kez daha gösterdi.

4- Sorumluluk ve Alex'sizlik: Yanlış anlaşılmasın, Alex'sizlik derken Alex'in sahada olmama durumundan bahsetmiyorum. Alex sahadayken de Alex'siz oynamayı bilmekten bahsediyorum. Alex çok büyük bir oyuncu ve takım üzerinde kaptanlığın da verdiği ağırlıkla birlikte büyük bir etkisi var. Yıllardır bütün oyuncular top kendilerindeyken önce Alex'i arıyorlar sahada. Bu durum öncelikle Alex'i fazla yoruyor ve topla esas etkili olacağı bölgelerde iş yapmasını engelliyor. Ayrıca Fenerbahçe'yi kolay kontrol edilebilir bir takım haline getiriyor. Ancak görünen o ki işler değişmiş Fenerbahçe'de. Artık bireysel yeteneklerinin ne kadar üst düzeyde olduğunu bildiğimiz oyuncular bu yeteneklerini takım için sahaya yansıtmaya başlamışlar. Karşılarına bir rakip oyuncu geldiğinde ne durumda olduğuna bakmadan hemen en yakın adama topu atıp sorumluluktan kaçmaya çalışan oyuncular gitmiş, yerine rakibi geçmeye çalışan, topu en uygun durumdaki arkadaşına iletmeye çalışan ve bunun için gerekirse 40-50 metrelik paslar deneyen oyuncular gelmiş. Sanırım bunun öncüsü de Özer ve Emre oldu. Bu iki oyuncu Alex sahadayken de sahada yokken de sorumluluktan kaçmadıklarını bize ligin ilk yarısında da göstermeye çalıştı. Şimdi yanlarına Santos, Uğur, Semih ve Christian da eklenince, artık Alex topla orta saha yuvarlağında değil, arkadaşları topu rakip ceza sahasına getirdikten sonra buluşmaya başladı. Bu da Alex'in yaratıcı özelliklerini daha fazla kullanabilmesini ve takımın daha çok pozisyon bulmasını sağlıyor.

Kondisyon ve motivasyon ustaları Daum & Koch

5- Kondisyon: Daum ve Koch'un takımlarının maçların 70. dakikasından sonra rakiplerine üstünlük sağlamaları bilinen bir durumdur. Hatta Daum'un önceki Fenerbahçe deneyiminde bu durum istatistiklerle de kanıtlanmıştı. Fenerbahçe'nin attığı gollerin büyük bölümü karşılaşmaların son 30 dakikalık bölümlerinde geliyordu. Neredeyse ilk yarıları izlemeye stada gelmeyecekti taraftar o dönemde, "nasıl olsa ikinci yarı atıyoruz golleri" diye. Daum ve Koch'un takıma getirdikleri bu çok önemli artı yukarıda saydığımız diğer maddelerin varolmasını sağlayan esas faktördür. Güçsüz takımlar istekli olsalar da mücadele güçleri zayıf kalır. Kondisyonunuz eksikse 15 dakika tempo yaparsınız, ancak sonrasında topa vuracak gücünüz bile kalmaz, mecburen sorumluluktan kaçmaya başlarsınız. Kondisyonu yüksek oyuncular da tıpkı güçsüz oyuncular gibi durumlarının bilincindedir; bu yüzden de kendine güvenleri yerindedir. Ne yapabileceklerini çok iyi bilirler ve bunları sahada göstermeye gayret ederler. İyi oynadıkça daha da istekli, iştahlı oynamaya başlarlar. Takıma yükledikleri enerji ve motivasyonla kim ne derse desin ligin ikinci yarısının hemen başındaki bu tadından yenmez Fenerbahçe performansının esas mimarları Daum ve Koch'tur.

Fenerbahçe'nin taktik yapısı ve oyuncu zihniyetinde ligin ilk yarısına göre oluşan temel farklar yukarıda saydıklarım gibi gözüküyor. Açıkçası takımda gördüğüm başka farklar da var Ancak bunları gözlemlemek ve kesin yargıya varmak için bir kaç hafta daha geçmesinin doğru olacağını düşünüyorum. Sanırım Christoph Daum'un ikinci yarı için çok basit bir planı var. İlk yarıda kimselerin beğenmediği bir futbol oynamasına rağmen devreyi lider kapattı Fenerbahçe. Bunu da tamamen ligin ilk maçlarını puan kaybı olmaksızın geçmesine borçlu. Eğer Fenerbahçe buna benzer bir devre daha oynayabilirse ligi şampiyon olarak kapatacak. Yani o 8 maçta 8 galibiyet serisine benzer bir seri daha yakalarsa hem rakipler yıpranacak, hem de liderlik korunacak. Dolayısıyla sanırım Daum takıma tıpkı sezon başında olduğu gibi müthiş bir kondisyon yüklemesi yapmaya ve ikinci devreye de tıpkı ilk devre olduğu gibi erken form tutmak suretiyle hızlı başlamak istedi. Eğer takım Mart sonuna kadar kayıpsız gelebilirse havaların ve -umuyoruz- zeminin de düzelmesiyle ligin son haftalarına puan ve moral avantajıyla girebilir. Evdeki hesabın çarşıya uyup uymayacağını göreceğiz. Ancak bir futbolsever olarak Fenerbahçe'nin bu hızlı ve bol pozisyonlu oyununun devam etmesi en büyük dileğim.

Kerem Öncel & Ömer Üründül

2010-02-04T23:10:00.001+02:00

TRT spor spikeri Kerem Öncel

Az önce Fenerbahçe ve Bursaspor arasında oynanan Ziraat Türkiye Kupası Çeyrek Final karşılaşmasını TRT'den izledim. Hava ve Saraçoğlu'ndaki zemin muhalefeti sebebiyle stada gitmeme hakkımı kullandım bu seferlik. Maç o kadar tempolu ve güzel geçiyordu ki pişman olmak üzereydim gitmediğime. O sırada vicdanımın imdadına karşılaşmayı TRT ekranlarından anlatan Kerem Öncel yetişti. Gerçekten de son zamanlarda (10-15 sene mi desem bilemiyorum) Türk futbol karşılaşmalarında dinlediğim en başarılı maç anlatımlarından biriydi. Nedenlerini sıralayalım:

- Pozisyon tekrarlarında açıkça fikrini beyan edebiliyor; kıvırmadan, çekinmeden "ofsaytmış" diyebiliyor
- Abuk sabuk şiirler yazıp, benzetmeler yapmıyor
- "Televizyon yayınlarında sadece görünenler anlatılmaz, detaylı bilgiler de verilir" yaklaşımının suyunu çıkartmıyor. Yani futbolcuların amca oğullarının ayakkabı numaralarına dair bilgiler vermiyor.
- Taktik anlamda sağdan soldan duyduğu klişeleri kullanmak yerine kendi kelimeleriyle insanı boğmadan yorum yapabiliyor.
- Bazı maç spikerlerinin yaptığı gibi; a) kendilerine "el veren" ustalarının; b) bu meslekte daha önceden prim yapmış isimlerin; ses tonlarını, vurgularını ve kalıplaşmış kelimelerini taklit etmiyor.
- Futbolcuların isimlerini kafasına göre değiştirip, alakasız şekillerde telaffuz etmiyor.
- Gereksiz yerlerde olur olmaz ses yükseltip heyecan yapmıyor.
- Maçı televizyondan izleyen insanlar için hayatı daha kolay hale getiriyor, stadyumda olan ama televizyona yansımayan önemli bir şey varsa hemen aktarıyor.
- Ömer Üründül'ü idare edebiliyor, seyircinin çıldırmasına engel oluyor.

Futbol yorumculuğuna kendine has bir yaklaşım getiren Ömer Üründül

Tüm bu sebeplerden dolayı Kerem Öncel'i tebrik ediyorum. Nazar değmesin, hep böyle devam etsin. Diğer spikerler ve "spikerimsi ozanlar" da kendisini örnek alsın mümkünse. Ancak maç esnasında öyle bir Kerem Öncel ve yanında karşılaşmayı yorumlayan Ömer Üründül arasında öyle bir diyalog yaşandı ki, işte esas "iyi ki televizyondan izlemişim bu karşılaşmayı" dedirten hadise de budur. Bu olayı sizlerle paylaşmadan önce bir kaç sezon önce ünlü bir spor yorumcusunun bir karşılaşmanın canlı yayını esnasında farkında olmadan (reklamda zannediyordu kendisini) bir başka teknik direktör ve futbol yorumcusunu kastederek sarfettiği sözleri hatırlatmak istiyorum. İkisi bağlantılı zira:

"Biz de biliriz kulübede soyunup çizgiye gelen Altan'ın kelini yukarıdan görüp, 'Hoca'nın acilen yaratıcı bir oyuncu alması lazım' demeyi!"

Evet, bir kaç sene önce bizi çok güldüren ve içinde doğruluk payı olduğunu da gayet iyi bildiğimiz bu cümleyi de hatırlattıktan sonra Kerem Öncel ve Ömer Üründül olayına geçebiliriz. Fenerbahçe-Bursaspor karşılaşmasının takriben 60. dakikası. Bursaspor 3-0 mağlup durumda ve son 5-6 dakikadır Fenerbahçe yarı sahasında. Ancak oyunun hakimi net bir şekilde Fenerbahçe; her an kontradan gol atabilir gibi gözüküyor. O esnada ani gelişen Ömer Üründül yorumu ve akabinde oluşan diyalog şöyledir:

ÖÜ = Ömer Üründül
KÖ = Kerem Öncel

ÖÜ: "Daum'un acilen orta saha takviyesi yapması lazım. Skor avantajını yakalamışsın, orta sahaya pres yapan koşan bir oyuncu gerekiyor artık."
KÖ: "Yapıyor zaten?!?! Selçuk oyuna girmek için hazırlık yapıyor, oyun durduğunda değişiklik yapılacak sevgili izleyiciler."
ÖÜ: "-"
KÖ: "....Özer....geriye dönüyor, Gökhan Gönül'e....."
ÖÜ: "-"
KÖ: "-"

(30 Saniye kadar süren sessizlikten sonra)

KÖ: "Eeöö siz tabi onu görmeden yapmıştınız o yorumu, evet, eheh"
ÖÜ: "...."

Maçın orta yerinde kahkahalarla gülmeme sebebiyet veren yıllarca unutulmayacak bu diyalog için ayrıca teşekkür ediyorum Kerem Öncel ve Ömer Üründül'e. Bu tadı hiç kaybetmesinler zira Türk futbolunun böyle eğlenceli ikililere her zaman ihtiyacı var. :)

Bu arada genel olarak TRT'nin maç yayını iyiydi. Tek kusur top oyundayken bu kadar tempolu bir karşılaşmada mütemadiyen tribün manzaraları göstermeleriydi. Bir çok pozisyonu kaçırdık bu yüzden. Artık yönetmen midir, resim seçici midir sorumlusu bilemiyorum ama biraz dikkat etmek lazım. Top auta çıktığında, oyun durduğunda verilebilir bu görüntüler, ki çok da lazım değil açıkçası. Bir iki kere gösterilse yeter. Fazlası yayını maçtan, yani amacından uzaklaştırıyor.

Efsanevi Medya Hareketleri

2010-02-04T09:53:00.005+02:00

Bu aralar malum, boş vaktim çok olunca bazı konulara fazla takıyorum kafayı sanırım. Gereksiz konular bunlar belki, farkındayım; ama yine de içimden gelen "Yuh be"leri dışarı vurmak zorunda hissediyorum kendimi. Yoksa patlayacağım mazallah...

Evet yine bir gazete, yine saçma sapan, gereksiz yer işgalinden başka bir sıfatı olamayacak bir haber. Haber de değil de işte, haber müsvettesi. Geçen gün o muhteşem Ümit Davala yazısına değindik uzun uzun. Bugünkü konuda yorum yapmayacağım fazla. Zira ben böyle baştan savmalık görmedim, diyecek de pek bir şey bulamıyorum.

Efendim, konu başlığı "en çok işlenen moda günahları". Güzel. Okuyalım, öğrenelim bakalım neymiş bu günahlar, biz de işliyor muyuz, işliyorsak sevaba nasıl geçeriz bir görelim dedik. Bastık Milliyet gazetesinin anasayfasındaki, üstelik de o hani koca koca fotoğraflarla "esas başlık" statüsüne soktukları konular arasındaki haberin link'ine.

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/40607-yasam-en-cok-islenen-moda-gunahlari/1

Karşımıza öncelikle Britney Spears'in göğüs uçları, pardon, "günahları" çıkıyor. Bir kaç fotoğraf böyle geçiyor. Derken Sharon Stone beliriyor ekranda, "orta yaşta mini etek giymek" adlı günahıyla. Hemen akabinde aynı günahtan hüküm giyen Madonna. Geçen gün bir arkadaşım Madonna için "ben bu kadınla bu dünyada beraber olmak istemeyecek bir insan olduğunu sanmıyorum; erkek, kadın, farketmez..." demişti. Ben de ziyadesiyle hak vermiştim. Demek ki mini etekle görmemiz gerekiyormuş beğenmemek için! Günahkar işte ne olacak!

Fotoğraflar ilerlediğinde bu kez erkek günahkarlarla tanışıyoruz. Günahları ortak... Pantolonları kalçalarından düşüyor. 8 Numaralı fotoğraftaki arkadaş gibi vücudum olsa -ki yanılmıyorsam kendisi 50 Cent'ten Acun'un kankası Fifty(!) - bırakın kalçamdan düşürmeyi, komple çıkartırım pantolonu öyle gezerim. Günah hakikaten! İnsanı strese sokuyor zalim adam!

8 numara

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/40607-yasam-en-cok-islenen-moda-gunahlari/8

Bundan sonraki günahımızın ilk örneği "genç kızların sevgilisi" Jake Gyllenhaal üzerinde gösterilmiş. Jake bu statüsünden sıkılmış olacak ki "çoraplı veya çorapsız sandalet giyen erkekler" modelini benimseyerek günah işlerken görülüyor bu karede. Sandalet bile değil bildiğin Malibu terlik o aslında. Hem de ceketin, kravatın altına! Çalışırken de yapılır mı canım!? Sahi, aktördü değil mi kendisi? Neden takım giysin ki? Sette, çekimde falandır belki. Ne bileyim, karavanından çıkmıştır kahve içmek için. Neyse ne canım, olmamış; düşünmeyelim biz direkt koyalım gazete anasayfasına. Günahın büyük Jake, ona göre!

11 numara

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/40607-yasam-en-cok-islenen-moda-gunahlari/11

Buraya kadar çok da büyük bir abukluk yok haber içeriğinde, farkındayım. Şahsi fikirdir, olabilir, yakıştırmamıştır bunları yazan adam/kadın Madonna'ya mini eteği. Ama işte 12. ve 13. fotoğraflarla birlikte o ana kadar öne sürdüğü tüm bu görüşleri çöp haline getiriyor, yakıyor, yıkıyor... Bu karelerde çoraplarıyla ve sandaletleriyle iki adet erkek model yansıyor ekranımıza. Üstelik de bir moda defilesi esnasında sahnede yürürken. Yani bu mankenler haberin "moda günahı" olarak sunduğu kombinasyonu bir moda defilesinde, muhtemelen meşhur bir modacının kreasyonu olarak giyinmişler, babalarının hayrına değil.

12 ve 13 numaralar

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/40607-yasam-en-cok-islenen-moda-gunahlari/13

Eh o zaman gazeteci arkadaş kusura bakmasın ama "Dayı" hiç acımaz, anında yapıştırır lafı:

"Ne---olll-du kardeşşş? Gü-nah diyordun hani....kardeşşşş? Sevap çıktı di mi kardeşş? Avv-cı kendi tuzağına düşerse, kurtaracak kimsesi olll-mazmışş, Karrdeşşş."

Bu iki çorap-sandalet fotoğrafının ardından gelen Harrison Ford'la ilgili kareyi hiç yorumlamayayım, fena oluyorum. Bu arada tüm bunlar İngiliz The Sun gazetesinin bir araştırmasıymış. Olabilir, uygun sorular içeren bir anket yapılsa ben de "orta yaş üzeri, bacakları şeklini kaybetmiş teyzeler ve nineler mini etek giymesinler de göz zevkimiz bozulmasın" diyebilirim. Eminim bir çok kadın biçimsiz vücutlu, fazla sıska ya da fazla kilolu erkeklerin matahmış gibi adonis kası niyetine boxer'larını sergilemelerinden de şikayetçidir. Bu haberin The Sun versiyonu düzgündür mutlaka. Eğer değilse onlara da sallıyorum buradan, "damn you people at the Sun for poisoning our newspapers!". Ama bence bizimkiler bunu The Sun'dan okuyup çakmışlardır Sharon Stone'u, Madonna'yı başlıkların üzerine. Ondan sonra da al sana haber... Et kafalısınız diye bizi de et kafalı yerine koymayın artık yahu, yeter.

"And The Oscar Goes To..."

2010-02-03T17:12:00.007+02:00

Sanırım kimse bu yılın "flaş" filmi Avatar'ın 9 dalda birden aday gösterilmesine şaşırmamıştır. Bunların arasında "En İyi Film" ve "En İyi Yönetmen" adaylıkları olmasını da hepimiz bekliyorduk. Hatta konu açılmışken onu da söyleyelim, muhtemelen çoğumuz bu iki adaylıktan Avatar'ın zaferle ayrılacağını düşünüyoruz. Özellikle En İyi Yönetmen'de bu sene James Cameron ve Avatar duvarına toslayanlar epeyce hayıflanacaklardır. Törende "Bari ikinci kim oldu onu açıklayın da sevinelim" diyenler olabilir, şaşırmayın.

Kısaca aday listesine bir göz atalım, hatta hangi adayların hangi alanda Oscar heykelciğine ulaşacaklarını tahmin edelim. Kendi tahminlerimi her kategoride ayrı ayrı işaretledim. Blog sayfasında buna dair bir Poll bulabilirsiniz; siz de orada ve bu yazının yorumlarında fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim.

En İyi Film

Avatar - Tartışmaya gerek yok, sanırım hepimiz hemfikiriz. Bu yeni nesil animasyon film konusunda konservatif olanlarımız belki hazetmeyebilirler. Ben de önyargılı gittim filme. Ama fikrimi değiştirdi. Bu bile ödülü hakettiğinin göstergesi kanımca.

The Hurt Locker
An Education
Distict 9
The Blind Side
Inglourious Basterds
A Serious Man
Up
Up in the Air
Precious

En İyi Yönetmen

James Cameron (Avatar) - Robert Downey Jr'ın Altın Küre Ödül Töreni'ndeki şaka ile karışık konuşması sonucun bu kategoride de net bir şekilde belli olduğunu kanıtlıyor sanırım: "Bu ödül için kimseye teşekkür etmiyorum. Sherlock Holmes rolünde bana muhtaçtılar. Bu rolü ben oynamasaydım James (Cameron) ve Avatar hepimizi silip süpürecekti!"

Kathryn Bigelow (Ölümcül Tuzak)
Quentin Tarantino (Soysuzlar Çetesi)
Lee Daniels (Preciosus)
Jason Bateman (Aklı Havada)

En İyi Erkek Oyuncu

Jeff Bridges (Crazy Heart) - Günümüz sinemasının en "underrated" adamlarından biridir Jeff Bridges. Daha önce 2001 (The Contender ve 1985 (Starman) ile bu ödüle aday gösterilmiş ancak ikisinde de kazanamamıştı. İlginçtir, her iki adaylığında da tıpkı bu sene olduğu gibi Altın Küre sahibi olarak Akademi Ödül Töreni'ne katılmıştı.

Jeff Bridges @ The Big Lebowski. Al Bundy ile birlikte televizyon ve sinema tarihinin en önemli ekollerindendir bu karakter. Nedendir bilinmez Tam bir Underdog olarak kalmıştır...

George Clooney (Aklı Havada)
Colin Firth (A Single Man)
Morgan Freeman (Yenilmez / Invictus)
Jeremy Renner (Ölümcül Tuzak)

En İyi Kadın Oyuncu

Sandra Bullock (The Blind Side) - Her ne kadar diğer filmleri henüz izlememiş olsam da Sandra Bullock'un bu filmdeki performansının önceki filmlerinden kat kat üstün olması O'nu bir adım öne taşıyor sanki. En büyük rakibi hiç kuşku yok ki Meryl Streep olacaktır.

Helen Mirren (The Last Station)
Carey Mulligan (Aşk Dersi)
Gabourey Sidibe (Precious)
Meryl Streep (Julia & Julia)

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu

Matt Damon (Yenilmez / Invitus)
Woody Harrelson (The Messenger)
Christopher Plummer (The Last Station)
Stanley Tucci (Cennetimden Bakarken / The Lovely Bones)

Christopher Waltz (Soysuzlar Çetesi) - Sonucunu tartışmaya gerek bile duymadığım bir başka kategori de bu. Bu kategorinin en önemli kriteri adından anlaşılacağı gibi oyuncunun başrol olmamasına rağmen filme kattığı değer ve başroldeki büyük yıldızın yanında ne kadar "sırıtmadığı" olmalıdır bence. Böyle bakarsak, Christoper Waltz'in (Avusturyalı olduğundan İngiliz usulü {wɔ:lts} şeklinde telafuz edilmiyor) yer yer Brad Pitt'in önüne geçen performansı sanırım bu yılın en hakkaniyetli ödülünü kazandıracak kendisine.

Christopher Waltz ve o efsane tatlı yeme sahnesi...

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu

Penelope Cruz (Nine)
Vera Farmiga (Aklı Havada)
Maggie Gyllenhaal (Crazy Heart)
Anna Kendrick (Aklı Havada)
Mo'Nique (Precious)

Bu kategoriye yorum yapamıyorum. Ancak Jay Leno'yu takip ettiğim kadarıyla Anna Kendrick bu aralar çok popüler Amerika semalarında. Bir faydası olur mu bilinmez elbet...

En İyi Animasyon Film

Coraline (Henry Selick)
Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
Prenses ve Kurbağa / The Princess and the Fog (John Musker and Ron Clements)
The Secret of Kelles (Tomm Moore)

Yukarı Bak / Up (Pete Docter) - Akademi Üyeleri sanırım bu filmi En İyi Film Ödülü'ne aday göstererek bu kategorinin galibini daha adaylık açıklama sürecinde ilan etmiş oldular. Seçimlerinde haksız olduklarını da söyleyemem. Animasyon filmlerinde karakterle kendimizi özdeşleştirmemiz biraz daha zor oluyor diye düşünüyorum. Bu da animasyon film yapımcılarının, yönetmenlerinin önündeki bir engeldir. Up bu engeli o kadar rahat aşmış ki biz bile Tubik ve Cenk'le izlerken birbirimizin ne kadar etkilendiğine inanamadık. Harika bir film. Disney ve Pixar'dan da bu beklenirdi zaten.

Up... Evet, "thumbs up, way up!!"

En iyi Sanat Yönetimi

Avatar - Büyük bir sürpriz olmazsa Avatar'ın alması kesin gibi gözüken bir çok kategoriden biri de bu.

The Imagination of Dr. Parnassus
Nine
Sherlock Holmes
The Young Victoria

Sinematografi

Harry Potter and the Half-Blood Prince
The Hurt Locker
Inglourious Basterds
The White Ribbon

Avatar - Yine Avatar'ın sinema dünyasında çığır açmasıyla büyük ölçüde kazandı diyebileceğimiz bir kategori. Ancak bu alanda Tarantino da Inglourious Basterds ile iyi işler yapmış açıkçası. Bu arada yeri gelmişken... Harry Potter must die !!! Kazık kadar adam oldun hala ölemedin be Harry, yeter be Harry!

En iyi Kostüm Dizaynı

Bright Star
"Coco" before Chanel
The Imaginarium of Dr. Parnassus
Nine
The Young Victoria

Çok kararsız kaldığım bir alan bu. Açıkçası bu kategoride genellikle The Young Victoria tadındaki filmler avantajlıdır. Ancak burada bir Chanel hadisesi var ki yani bu film hangi kategoride Oscar'a aday olur diye sorsalar bunun dışında başka da kategori gelmezdi aklıma açıkçası. Geleneksel Akademi yaklaşımıyla Young Victoria, popülist Akademi yaklaşımıyla Chanel alır gibi geliyor. O anki moduna bakar Akademi üyelerinin...

Film Editing

Avatar
District 9
The Hurt Locker
Precious: Based on the Novel "Push" by Sapphire

Inglourious Basterds - Avatar'ın aday gösterilip de alamayacağı tek kategori bu olsa gerek. Aynı zamanda Tarantino'yu James Cameron ve Avatar duvarına çarpmaktan kurtaracak tek kategori... Şahsen "Basterds"in bu kategoride bir Oscar heykelciğini fazlasıyla hak ettiğini düşünüyorum. Muhteşem kurgulanmış bir filmdi. Avatar'ın hikayesi artık o kadar alışılmış bir hikaye ki, tonlarca epik film örneği var Hollywood'un son 35 senesinde ve bunların kurgusu hep aynı. Avatar'ın bu kategoride pek bir özelliği yok diye düşünüyorum.

District 9'a dikkat, sürpriz yapabilir...

Make-Up

Il Divo
The Young Victoria
Star Trek - Il Divo hakkında bir şey bilmiyorum açıkçası. The Young Victoria da yine Kostüm alanındaki kadar iddialıdır bu ödülde. Ancak Avatar'ın aday olmayışı (ki bu alanda aday olmayan ilk bilim kurgu tadındaki filmdir Avatar; makyaj yapacak aktör yok filmde tabii) Cenk ve benim için tümüyle hayalkırıklığı, Tubik içinse tümüyle hayal kurma vesilesi olan (sinemada uyudu da izlerken) Star Trek için bir piyango olacak korkarım.

Sylar.. Yok hayır, bu Spock'ın gençliğiydi doğru ya. Zachary Quinto'nun üzerine Sylar öyle bir yapışmış ki Star Trek'te bile arıza çıkaran Vulcan'lıyı oynattılar adama.

En iyi Müzik: Orjinal Şarkı ( "Music: Original Song" diyorlar buna aslında)

Almost There - (The Princess and The Frog - Söz & Müzik: Randy Newman)
Down in New Orleans (The Princess and The Frog - Söz & Müzik: Randy Newman)
Loin de Paname (Paris 36 - Müzik: Reinhardt Wagner, Söz: Frank Thomas)
Take it All (Nine - Söz & Müzik: Maury Yeston)
The Weary Kind (Crazy Heart - Ryan Bingham & T-Bone Burnett)

Bu kategoride benzer bir ödülü Altın Küre'de de alan Crazy Heart'ı biraz şanslı görüyorum. Ancak tam da bir bilgim yok o yüzden kesin bir yorum yapmıyorum.

En iyi Özgün Müzik (Buna da "Music: Original Score" deniyor)

Avatar - James Horner
Fantastic Mr.Fox - Alexandre Desplat
The Hurt Locker - Marco Beltrami & Buck Sanders
Sherlock Holmes - Hans Zimmer

Up - Michael Giacchino - Bu filmi izlerken müziklerin ne kadar filmle uyumlu ve başarılı olduğunu düşünmüştüm. Aynı şeyi filmi birlikte izlediğim insanlar da düşünmüş. Hatta uzun bir süre sonra ilk defa film sonunda credit roll kısmında müzikleri kimin yaptığını görmek için bekledim. Ratatouille ve The Incredibles'daki başarılarından sonra, bu yıl Grammy'e iki filmle birden (Up, Star Trek) aday gösterilen Michael Giacchino'nun, Altın Küre kazandığı Up ile bir de Oscar heykelciği edinmesi halinde animasyon film sektörünün John Williams'ı olduğunu söylemek pek de yanlış olmaz sanırım. Sonucuna garanti diyebileceğim kategorilerden biri de budur; Giacchino alamazsa Akademi'yi basarım...

En iyi Görsel Efekt

Avatar - Fazla söze gerek yok sanırım...
District 9
Star Trek

En iyi Özgün Senaryo

Kararsız kaldığım bir başka kategori daha. Tarantino'nun sene boyunca yaptığı reklam ve her yerde "ben aslında bunu yazmaya 15 sene önce başladım" muhabbeti ile bu ödüle oynadığını düşünüyorum uzun süredir. Aslında özgünlük bakımından hiç de fena bir hikaye değil Inglourious Basterds. Ancak diğer filmleri tam olarak bilmediğimden kesin bir tahmin yürütemiyorum.

The Hurt Locker
Inglourious Basterds
The Messenger
A Serious Man
Up

Evet, neredeyse tüm kategorileri listeledik. Başka kategoriler de var elbette ancak sanırım en popüler olanlar ve film endüstrisinin dışından biri olarak yorum yapabileceklerim bunlarla sınırlı. Bakalım Akademi üyeleri bu yılki seçimleriyle gözümüze girecek mi? Yoksa yeni bir "Million Dollar Baby" vakası daha mı geliyor?
Yorum ve tahminlerinizi bekliyorum.

Not: Adaylıklarla ilgili bilgiler için buraya göz atabilirsiniz.

Güncel Magazin Haber Analizi

2010-01-29T21:09:00.000+02:00

Değerli okurlar, "Güncel Magazin Haber Analizi" adlı yeni köşemizde sizlerle beraber olmaktan onur duyuyoruz. Bu köşede bundan böyle periodik olmayan aralıklarla güncel magazin haberlerinin değerlendirmesini yapacağız. Kah ülkemizdeki habercilik anlayışının ne kadar güzel ve etik işlediğinden, kah söz konusu haberlere konu olan şahısların hayatımızda ne denli büyük bir önem taşıdığından dem vurarak, sonraki nesillere magazin haberciliğine dair önemli bir "yazıt" bırakacağız bu köşedeki paylaşımlarımızla.

Efendim, sözü fazla uzatmadan hemen haftanın en muhteşem magazin haberine doğru uzanalım dilerseniz.
Haberin tümüne bu sayfada yer veremiyoruz ancak dilerseniz hemen aşağıdaki link üzerinden bu haftaki konumuza ulaşabilirsiniz:

http://www.milliyet.com.tr/gunun-magazin-haberleri/yasam/galerihaber/29.01.2010/1188800/default.htm

Haberin konusu, eski Galatasaraylı milli futbolcu Ümit Davala'nın eşi Tuğçe Davala ile sürmekte olan boşanma davası. Milliyet Gazetesi'nin anasayfasında yukarıdaki link'e yönlendiren küçük bir girizgah yapılmış. Başlık: "Tuğçe ile birlikte olmuyormuş!". Hemen bu noktada magazin haberciliğinin olmazsa olmaz televizyon sesi "Mr.Yemekteyiz" 'in tonuyla kafamızda canlandırmamız gerekiyor bu başlığı ve sonuna da bir efekt eklememiz gerekiyor "Daaaannn", diye. Gözünüzü kapatın siz, bütün sahne kendiliğinden canlanacak, hiç uğraşmanıza gerek yok. Eğer canlanmıyorsa akşam biraz Show TV ana haber izleyin, yarına birşeyiniz kalmaz!

Nerede kalmıştık? Başlıkta. Evet başlık son derece ilgi çekici. Haber başlığından anlaşılan şu: Ümit Davala eşiyle birlikte olmuyor, dolayısıyla aslında bu evliliğin boşanma aşamasına gelmesinin sorumlusu da kendisi. Eşine gerekli ilgi alakayı göstermezsen olmaz, yürümez ilişki. Her insanın bir takım özlük hakları var. Bir bayanın da kocasından bu haklar doğrultusunda beklentileri olması kadar doğal bir şey yok. İşte bunları düşündürtüyor başlık bize. Son derece ilgi çekici gerçekten, bir çiftin, üstelik de meşhur bir çiftin cinsel hayatıyla ilgili bir haber yakalamış haberi yaratan gazeteci. Biliyorsunuz bu en çok ilgi gören haber türüdür ülkemizde; bu sebeple haber sahibi gazeteciyi buradan tebrik ediyoruz.

Haberin uzun versiyonunu okumaya başladığımızda daha önce kulağımıza az çok çalınan, aşina olduğumuz bir konuya rastlıyoruz. 2009 ortalarında Ümit Davala açtığı boşanma davasıyla gündeme gelmişti. Avukatlarının davayı açarken yaptığı uyanıklık basına yansıyınca da açıkçası Ümit Davala'ya karşı genel bir antipati oluşmaya başlamıştı. Delikanlı millet olduğumuzdan "hem eşini (eşini demeyiz karını deriz aslında) boşayacaksın, hem de davayı açarken uyanıklık yapacaksın! Ayıp ayıp, adam ol biraz!" tadında düşünceler hasıl olmuştur insanımıza, normaldir. Eh üzerine bir de şimdi "birlikte olmuyormuş" diye girince habere, iyice antipatikleşiyor Ümit Davala gözümüzde.

Ancak bu durum çok da uzun sürmeyecek gibi. Zira haberin devamında Ümit Davala'nın Galatasaray'dan uzaklaştırılmasının sebebi olarak eşini gösterdiğini öğreniyoruz. Elbette bu noktada bu haberin sahibi usta gazeteciden, "ne alaka?" sorusunun cevabını beklememiz doğru olmaz. Muhtemelen bu cevabı hakimler Ümit Davala'dan beklemiştir ama olsun. Bizim beklememiz yakışık almaz, haber değeri yok çünkü bu konunun. Herhalde Adnan Sezgin'in tanıdığı falan olacak Tuğçe Hanım, şikayet etmiştir eşini. Neyse, biz haberimize Tuğçe Hanım'ın beyanatlarıyla devam ediyoruz:

"Ümit her hafta sonu Tekirdağ taraflarına ördek ve tavşan avlamaya gidiyordu. Kumarı da çok sever. Hele pokeri. Yani bana fazla vakti kalmıyordu. Onu seviyordum ama suçlamaları duyunca evlendiğimize pişman oldum. Benim vicdanım rahat."

Gerçekten kilit bir nokta değerli okurlar. Siz de farkettiniz değil mi okurken? Davanın kilit noktası burada! Hayır canım, Ümit Davala'nın Tekirdağ tarafında ava gitmesi değil, ördek ve tavşan avlamaya gitmesi! Geyik avlayacak olsa çok farklı olurdu davanın seyri. Ayrıca kumarı çok sevmesi ama pokeri apayrı sevmesi de not alınması gereken bir detay. Gazeteci arkadaşımızı bir kez daha tebrik ediyoruz. Muhteşem, tek kelimeyle bir başyapıt! Bu beyanatları sadece "Ümit kumarı ve avı çok severdi. Bana vakit ayırmıyordu. Onu sevdim, ama suçlamaları duyunca evlendiğime pişman oldum. Benim vicdanım rahat." şeklinde verseydi haberde, inanın aynı etkiyi yaratamazdı. İşte usta kalemin farkı!

Bu harika eseri incelemeye devam ettiğimizde Ümit Davala'nın ilk kez duruşmaya katıldığını öğrendiğimiz paragrafla karşılaşıyoruz. Burada yazarımız haklı olarak tempoyu biraz düşürme ihtiyacı hissetmiş, bir önceki paragrafta okurlarına yaşattığı heyecanın üzerine doğru da yapmış sanki. Bu paragrafın zirve yaptığı nokta sanırım Tuğçe Hanım'ın Ümit Davala'ya bir restoranda üstelik de arkadaşlarının önünde "dangalak dü..." dediği iddia edilen kısım. Yazarımız burada da bizleri şaşırtmayı başarıyor. Günlük hayatta yolda, okulda her yerde bunca küfür ve hakaretle iç içe yaşayan bizler "dü..." ile başlayan ve dangalak kelimesinin tamlananı olabilecek bir kelime bulmakta zorlanıyoruz. Yazar burada kendi kendimize ayna tutmamızı sağlamış ve bizleri bu son derece önemli konuda düşündürtmeyi başarmış. İnanın hala düşünüyorum, bulamıyorum o kelimeyi, demek ki olabilecek bütün hakaretleri bilmiyormuşum, demek ki Türk insanı sandığımızdan da yaratıcıymış bu konuda.

Ve nihayet son paragraf. Bir başyapıt işte böyle sonlandırılmalı, dedirtiyor insana. Son kısım gazetenin anasayfasında bizi bu habere çeken başlığa sahip. Hatırlayın, başlığı ilk okuduğumuzda Ümit Davala'yı hatalı gibi görmüştük. Yazar, bizi bir kez daha dumura uğratıyor değerli okurlar. Meğer o başlık bir yorum değilmiş! O başlık bir serzenişmiş aslında! Üstelik de Ümit Davala'nın kayınpederinin serzenişi! "Tuğçe ile birlikte olmuyormuş!" Muhteşem değil mi? Yazar bu cümleyi başlıkta tırnak içinde kullanmayarak bizi şaşırtıyor ve haberin sonunda ilginç bir sürpriz yaşatıyor bizlere gerçekten! Bir kayınpederin kızına sevgisinin ve onu üzenlere serzenişinin altını ne kadar da güzel çizmiş yazarımız...

Başladı bir kere durur mu hiç! Heyecan son hızıyla devam ediyor haberde... Kayınpeder kızı için üzülürken, bir anda celalleniyor. Eski toprak tabi kolay mı? "O Ümit Davala'ysa benim de bir çok eski tanıdığım çapulcu var. O'nu ayaklarından vurdururum", diye gürlüyor beybaba! Yazarın gerçekçi anlatımına dikkatinizi çekerim sevgili okurlar! Çapulcu diyor kayınpeder... Başka bir kelime arıyorum, bulamıyorum. Bu cümleye daha iyi gidecek başka bir kelime yok. O anlamı sadece "çapulcu" veriyor. Ümit Davala'nın mahkemede bu beyanatı verdiği iddia edilen arkadaşı da öyle düşünmüş olacak ki, Davala'nın kayınpederinin ağzından "çapulcu" kelimesini kullanmış, üstelik de mahkemede. Ne yapsın adam, başka nasıl anlatsın tabi, değil mi? Peki ya "ayaklarından vurdururum"a ne demeli? Biz topuk diye biliyorduk onu. Ama tabi gerçekçi akımı benimsemiş usta yazarımız "her zaman topuga gelmeyebilir. Ayağa isabet edebilir yanlışlıkla" diye düşündüğünden olsa gerek, bu detayı da bizlerle paylaşma ihtiyacı duymuş.Sağolsun, varolsun...

Neticede duruşma ileri bir tarihte devam edecek. Bir takım tanıklar daha varmış dinlenecek. Benden söylemesi, sevgili okurlar, bu haberin sahibi usta yazarımız bu hikayeyi takip etmeye devam ederse, 3 Brezilya, 2 Meksika, 8 tane de Türk dizisi çekilir bu malzemeden (Türk dizileri daha kısa ömürlü, o yüzden daha çok çekilebiliyor sayıca). Bu nadide eserin devamının gelmesi en büyük dileğimiz. Umuyorum aynı yazar başka konuları da ele alır ve sadece magazin değil tüm siyaset, ekonomi ve spor yazarlarına da örnek olur.

Thumbs Up! Way Up!!!

Keita'nınki Can, Bellamy'ninki Patlıcan

2010-01-28T18:46:00.000+02:00

Ada Futbolu'nun en önemli derbi mücadelelerinden biri oynandı. Manchester United Old Trafford'da Manchester City'i ağırladı. Maçın, en iddiasız maçlarda bile dişe diş futbol oynanan Premier Lig standartlarından daha da çetin geçeceği belliydi. Ancak sanırım pek azımız holiganizmin merkezlerinden biri olmasına rağmen İngiltere'deki bir futbol karşılaşmasında, hele ki Old Trafford'da sahaya bira şişelerinin atılmasını bekliyorduk.

Bizim stadlarımızda gerçekleşen olaylardan pek de farkı yok bu hadisenin. Ali Sami Yen'deki 19 Mayıs Su Savaşı'nı, önceki yıllarda Galatasaray taraftarının oturacağı misafir takım tribününe maçtan önce çürük yumurtalar ve içi bir takım sıvılarla dolu torbalar bırakılmasını bu tespitin dışında bırakıyorum elbette. Bunlar tamamen organize bir şekilde düzenlenen olaylar. Ancak en son Şükrü Saraçoğlu'nda oynanan derbide önce yardımcı hakeme daha sonra da Keita'ya atılan bozuk paralar da tıpkı Old Trafford'daki gibi anlık gelişen, taraftarların toplu iştirakıyla oluşmayan münferit olaylar. Bu anlamda "tribün şiddeti" başlığı altına bu iki olayı da alacaksak, aynı kategoride değerlendirmemiz gerektiğini düşünüyorum.

Bu tip olayların önüne geçilmesi gerektiğini herkes söylüyor. Özellikle Türk basın ve yayın kuruluşları olaylı karşılaşmaları yorumlarken, maçın yorumundan çok bu hadiselere yer veriyor. "Oynat Uğur'cuğum... Tam şişe kafaya isabet ederken dur! Biraz geri... Evet, orda dur! Benim kelleyi de koy oraya. Tamam... Şimdi hocam, bu şişeyi bazı katiller adam öldürmek için kullanıyor...." tadında yorumlar izliyoruz saatlerce. Akabinde maç yorumlanırken de mutlak suretle bu olaylara gönderme yapılıyor. "Ne yapsın çocuk? 10 Dakika önce o kanatta yemiş kafasına bozuk parayı, korkusundan inemiyor bir daha çizgiye kadar tabii!" Yani futbolun gerçek güzelliği olan teknik ve taktik yorumdan çıkıyor olay, bambaşka yerlere gidiyor.

www.milliyet.com.tr

Haftalarca etkisi dinmiyor, ardı arkası kesilmeyen yorum programlarında defalarca gösteriliyor aynı pozisyonlar. Atılan güzelim gollerden daha çok konuşuluyor. "Şu kadar ceza verilir, ama aslında bu kadar verilmesi gerekir, federasyon eyyam yapar..." derken cezalar açıklanıyor. Kulübe 6 maç seyircisiz oynama cezası, bilmem ne kadar para cezası... İyi güzel de, o bozuk parayı, suyu, taşı atan adama ne oluyor? Hiç! 6 hafta sonra kulübün cezası bitince yine tribünde, o taşı, şişeyi attığı yerde, kombine koltugunda oturuyor yine! Dolayısıyla olay çözülmemiş oluyor ve biz her sezon aynı olayları yaşayıp artık özümsüyor ve alışıyoruz. Futbolun bir parçası zannetmeye başlıyoruz. Taraftarlar "Bak kardeşim sizin şimdi stadınız kapanır 3-4 maç, ona göre kombine fiyatı belirleyin" dese, neredeyse haklı çıkacaklar artık, o derece.

Peki İngiltere ne yapıyor? İnanın şu Bellamy'e atılan maddeye dair bir şeyler öğrenmek için yırtınıyorum sabahtan beri. Detay arıyorum, bulamıyorum. Yorum arıyorum yok... Karşılaşmaya dair yapılan haberin altında bir yerlerde "karşılaşmada çıkan olaylarla ilgili olarak soruşturma başlatıldı, kulüp ceza alabilir" gibi bir bağlantı var sadece. Tarafsız, yorumsuz bir şekilde, abartmadan, sadece haberi vermek amacıyla yazılmış bir yazı: Bellamy'nin kafasına bozuk para isabet etti. O sırada tribünden bira şişesi atıldı. Edwin van der Sar o bölgedeki
taraftarı sakinleştirmek için tribüne uyarılarda bulundu.

www.guardian.co.uk - Neal Simpson/Empics Sport

Ha bir de tabi, bu maddeleri sahaya atan kişilerin anında stadyumdaki özel güvenlik görevlileri ve Manchester polisi tarafından yakalanarak göz altına alındıkları, muhtemelen ömür boyu stadyumlardan men edilecekleri belirtiliyor haberde. Kulüp güvenlik önlemlerini yeterli tutmadığı için ceza alabilir, bunda bir yanlış yok. Ama bu olayların önüne geçmek için, tıpkı İngiltere'de olduğu gibi münferit taşkınlıklarda bulunan kişileri anında belirleyip, göz altına alıp, haklarında işlem yapmamız şart. Yoksa 320 milyon dolarlık futbol yayınlarının büyük bölümü yine muhteşem goller, harika çalımlar yerine kafaya inen şişeleri, sahaya atılan koltukları göstermekten ibaret olacak.

Bilemiyorum tabi bu tip olaylar ne sıklıkla yaşanıyor İngiltere'de; zira adamlar akıllı oldukları için fazla gündeme getirmiyorlar bu tip hadiseleri. Ancak işte böyle sahaya yansırsa veya çok önemli bir maç olursa görebiliyoruz, onu da abartmadan konuşup bırakıyorlar. Ama şu bir gerçek ki, son yıllarda nadiren olay çıktığını gördüğümüz İngiltere'de stadyumlarda alkol tüketimi serbest. Düşünebiliyor musunuz, bir de bizim stadlarımızda serbest olsa alkol, ne boyutlara gelirdi bu tip münferit olaylar? Demek ki boşuna demiyorlar Şükrü Saraçoğlu'nun en tehlikeli, en rahatsız ortamı localar diye. Anlayana...

Lütfen Televizyonunuzun Ayarıyla Oynamayınız: Burası Kadıköy

2010-01-23T00:32:00.001+02:00

Stadı yukarıdan gören bir fotoğraf bulamadım. Ancak Semih'in bu çamurun içinde yüzdüğü pozisyon durumu anlatıyor

Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu Stadı'nın zeminini izlerken eminim herkesin aklına bir hafta önce Türkiye'de futbolun geleceği denilen 320 milyon dolarlık ihale gelmiştir. Zaten maçtan hemen sonra 100% Futbol programında Rıdvan Dilmen bu saha-ihale ilişkisine değindi; muhtemelen önümüzdeki haftalarda bu konu bol bol konuşulacak.
Bundan bir kaç hafta önce Rıdvan Dilmen "Fenerbahçe için en büyük devre arası transferi stad zeminini yenilemek olur. İkinci yarı içerde oynayacağı karşılaşmalarda böyle (kupa maçlarındaki gibi) bir zemin olursa fikstür avantajının hiç bir önemi kalmaz", demişti. Gerçekten de öyle. Kısa paslarla, genellikle temposuz oynayan, Alex ve Santos gibi teknik oyunculara bel bağlayan bir takım Fenerbahçe. Haliyle böyle bir zeminde yeteneklerini sergileyemedikleri için bu teknik oyuncuların sahadaki diğer oyunculardan pek bir farkı kalmıyor. Hatta fiziksel olarak nispeten daha zayıf oldukları için dezavantajlı olduklarını bile söyleyebiliriz. Dolayısıyla Fenerbahçe alıştığı oyunu üstelik de kendi sahasında uygulayamaz hale geliyor. Tam da her rakibin başarmak istediği durum değil mi bu? Fenerbahçe'yi bozmak, oynatmamak. Daha maç başladığı anda bunu başarmış oluyor Saraçoğlu'na gelen takımlar; üstelik de hiçbir şey yapmadan, yorulmadan!

Kendi oyununu oynayamayan Fenerbahçe de mecburen topu ceza sahasına doğru şişirmekte buluyor çareyi. Karambol futbolunun el verdiği ölçüde yeteneklerini kullanmaya çalışıyor milyon Dolarlık ayaklar. Müthiş bir mücadele oluyor ve izlemesi de gerçekten çok zevkli. Barcelona'nın pas trafiğini izlemek de zevkli, bu da. Başka türlü bir keyif sahada çamur içinde hırsla yırtınan futbolcuları izlemek. Şahsen bu ligde piyasasının çok daha üstünde paralar alıp oynadığını düşündüğüm bunca primadonna futbolcu varken, oyuncuların gözlerini karartıp ortadaki toplara yağmur, çamur, sakatlık demeden girmeleri çok kıymetli geliyor bana. Hele ki bu oyuncular kaç sezondur "ruhsuz" damgası yiyen Fenerbahçe'nin oyuncularıysa. Ha, tabi yine Ocak sonundaki bir Sivas deplasmanı öncesi kart sınırında olduğunu bile bile anlamsız faullerle, gereksiz kartlar görüp cezalı duruma düşen uyanıklar hariç...

Neyse biz konumuza dönelim. Bu tip bozuk zeminlerde kısa pas oynayamayan takımların ilacı ceza sahasına doğru uzun toplar göndermek oluyor. Bu durumda kadronuzda iri yarı, hava toplarına hakim, yere sağlam basan, güçlü bir santrfor varsa pozisyon yaratma şansınız ziyadesiyle artıyor. Fenerbahçe'nin mevcut kadrosunda bu özelliklere sahip bir oyuncu yok gibi. Yani Fenerbahçe devre arasında ne Rıdvan Dilmen'in tavsiye ettiği "zemin" transferini yapabilmiş, ne de bu zemine uygun futbolu daha etkili oynayabileceği bir oyuncu getirmiş. (Gökhan Ünal iyi bir oyuncu olsa da bahsettiğim özelliklere tam anlamıyla sahip değil.). Gündemdeki transfer haberleri de bu sahayı gördükten sonra pek iç açıcı değil. Böyle bir sahada değil Ronaldinho'ya benzetilen Dentinho'yu, bizzat Ronaldinho'nun kendisini getirseniz bir anlamı olmaz.

Yıllardır ligimizde farklı stadlarda hortlayan bu bozuk zemin (nam-ı diğer patates tarlası) sorunsalına derinlemesine değinesim var aslında. Önümüzdeki günlerde bu seviyede bir stadın zeminini sıfırlamanın, uluslararası kalitede bir zemine sahip olmanın takriben ne kadara mal olacağını ve ne kadar zaman alacağını araştırmayı planlıyorum. Zira bizim en modern stadımızda durum bu kadar kötüyken İngiltere 1st Division takımlarından Yeovil Town'ın Huish Park'ında bizden kat be kat daha fazla yağmur düşmesine rağmen halı gibi bir zemin olabiliyor. Demek ki mevzu bütçe değil, ya ilgi ya da bilgi eksikliği...

Yeovil Town'ın evi Huish Park'ta yağmurlu bir gün. Bu akşamki Saraçoğlu'ndan daha iyi gözüküyor

Huish Park'ın genel görünümü. Nasıl bir kasabadan ve kulüpten bahsettiğimiz anlaşılsın diye...

Sanırım artık yurt dışından çim uzmanı ya da spor sahaları uzmanı gibi birilerini getirtip kulüplerimizin stadyum yöneticilerine seminer vermenin vakti geldi. 320 Milyon Dolar'ın yanında böyle bir organizasyonun maliyeti devede kulak kalır herhalde. Mevzu ligin kalitesini yükseltmekse önce televizyondan maçları izleyecek insanların sahanın rengini olması gerektiği şekilde, yani kahverengi yerine yeşil renkte görmesini sağlayarak işe başlasak iyi olur.

Kulüpler bu yatırımı yapmayacaklarsa, sahalarının, stadyumlarının kalitesini artırmayacaklarsa o zaman maçlarını hala toprak sahalarda oynayan amatör küme takımlarına da ihale gelirinden pay vermemiz gerekir, haksızlık olmasın diye. Ne de olsa o sahalarla, (mesela) Şükrü Saraçoğlu'nun bugünkü zemini arasında pek de fark yok.

Bu arada, "neden 2016 Şampiyona stadları arasında UEFA'nın göz bebeği Şükrü Saraçoğlu yok" diye serzenişte bulunan Fenerbahçe yönetimi bu akşamki zemin faciasından sonra şöyle bir yutkunmuştur muhtemelen...

Top 5: Spor Filmleri

2010-01-20T01:43:00.001+02:00

Girizgah yapmadan hızlıca konuya giresim var bu sefer. Artık biliyoruz ne de olsa sistemi hepimiz, değil mi? :)
Sondan geriye doğru sayıyorum, itirazı olan beri gelsin.

6- Any Given Sunday (tamamen Al Pacino'ya saygımdan dolayı 6'lı liste hazırladım bu kez)

Dennis Quaid'e en çok yakışan rol sanırım yaşlanmış, karizmatik "quarterback" rolü.

5- The Blind Side

Sandra Bullock'a sadece iki gün önce Altın Küre kazandıran film. Gerçek bir hayat hikayesinden bahsediyor. Üstelik de çok taze bir hayat hikayesi. Henüz 2009 senesinin NFL Draft'ında Baltimore Ravens tarafından 1. tur 23. sırada seçilen ofansif hattın en solunda (Left Tackle) pozisyonunda oynayan Michael Oher'ın dramatik öyküsünü ele almış film. Sandra Bullock döktürmüş gerçekten. Gerçek hayat hikayeleri, özellikle de spor filmlerinde daha bir vurucu oluyor sanki, ne dersiniz?

4- Remember the Titans

Bir gerçek hikaye daha. Bu film bizi 60'lara götürüyor ve Amerika'da ırkçılık mevzularının tavan yaptığı dönemde siyah ve beyaz oyunculardan kurulu bir lise amerikan futbol takımının yaşadıklarını anlatıyor. Başrolde Denzel Washington, okulun yeni ama hırslı siyahi koçu Herman Boone'u canlandırıyor. Filmde tüm takımın topluca söylediği "Ain't no Mountain High Enough" isimli Marvin Gaye şarkısı akıllarımızda iz bırakan anlardan.

"Left Side! Strong Side"

3- Rocky (seri halinde... ama elbette I. ve IV. filmlerin yeri ayrı)

Bilemiyorum anlatmaya, açıklamaya gerek var mı? Arnold Schwarzenegger'in Altın Küre ödüllerinde Avatar için söylediği cümleyi tekrarlayarak açıklamaya çalışayım bari ne de olsa aynı durum Rocky'i izlemeyenler için de geçerli:

"I am talking to everyone watching this show on TV right now. If you still haven't seen Avatar, you are the only one left!" - 67. Altın Küre Ödül Töreni, 2010

"Adriaaaannnn!!!"

Rocky IV filminin yukarıdaki afişinde dönemin özelliklerine dair bir çok küçük ipucu bulabilirsiniz. Film 1985 yapımı ve soğuk savaşın masa başında en çetin mücadelelerinin yaşandığı son dönemine denk geliyor. Amerikan bayrağının vurgulanışına ve arka planda sırtı dönük Rus Askeri'ne dikkat...

2- Friday Night Lights

Yine amerikan futboluyla ilgili bir film. Bu kez Billy Bob Thornton Teksas'ta küçük bir kasabanın futbol takımının başında. Takımdaki oyuncuların aileleri, kasabanın esnafı yıllar önce alınan eyalet şampiyonluğuna takılıp kalmışlar. Tıpkı bizim 1996 Avrupa Şampiyonası'ndan önce Puskas'lı Macaristan'ı yenmiş olmamıza takıldığımız gibi. Hem koçun hem de takımdaki genç oyuncuların üzerinde büyük bir baskı var. Her Cuma oynanan maçlar esnasında kasabada hayat adeta duruyor. Kasabanın bakkalı, manavı, berberi, artık kim varsa yenilgilerden sonra koçu madara ediyorlar. Kısacası bizim memlekette herkesin futbol bilmesi gibi bu küçük Teksas kasabasında da herkes amerikan futbolu biliyor. Ağzı olan konuşuyor! Film, bu baskı altında koçun ve takımın yaşadıklarını konu alıyor. Son derece gerçekçi bir film. Üstelik epik bir anlatımı da yok; spor filmlerinde -özellikle amerikan futboluyla ilgili olanlarda- nadir bulunan bir özellik

1- Rudy

"When people say dreams don't come true, tell them about Rudy"

Geldik benim için bir spor başyapıtı olan filme. Yine gerçek bir hayat hikayesi ve evet yine amerikan futbolu.. Diğerlerini bilemem ama bu filmi mutlaka seyredin. Ne yapın edin, bir yerlerden (muhtemelen gittigidiyor ya da e-bay üzerinden) bulun ve izleyin. Sadece filmi değil, DVD ekstralarını da mutlaka dikkatle seyredin. Filmde anlatılan hikayeyi, bir de bu hikayenin gerçek kahramanı Daniel "Rudy" Ruettiger'ın ağzından dinleyin. Sean Astin'in kanımca kariyerindeki en önemli filmdir bu. David Anspaugh'un yönettiği kadroda dönemin bir kaç usta oyuncusu daha var. Jon Favreau, Ned Beatty ve Charles S. Dutton bunların en önemlileri. Filmin müzikleri ise halen "NFL Films" tarafından haftalık NFL karşılaşmalarının özetlerinin fonunda kullanılıyor. Şahsen benim bugüne dek izlediğim en... "inspiring" film. (İlham verici diyemezdim bunu Türkçe'ye çevirip, üzgünüm aynı anlamı taşımıyor...)

Not: Bu filmi izlediyseniz -ya da izledikten sonra- bana haber verin; "ben Rudy'i izledim" diyin. Size filmin tüylerinizi diken diken eden, gözlerinizi dolduran son sahnesine dair kolay kolay bulamayacağınız bir bilgi ve kaynak vereceğim; filmin etkisi ikiye katlanacak, söz!

Efendim, listemizin sonuna geldik. Yine itirazlar olacak elbet, biliyorum. Örneğin "Jerry Maguire bu listede nasıl olmaz" diyenler çıkacak. O film bir spor filmi değil bence tam olarak. Daha çok bir romantik-komedi sanki.... Spor filmi olması için daha yoğun şekilde sporcunun, takımın ya da antrenörün etrafında dönmesi gerekir diye düşünüyorum. Jerry Maguire'da film tamamen Jerry'nin hayatında geçiyor. Spordan çok bir "revelation" filmi olduğundan listeye eklemedim. Ama illa benden de duymak istiyorsanız: evet çok güzel filmdir, tadından yenmez. Oldu mu? :)

Zico "The Globetrotter" (Gezgin Zico)

2010-01-19T16:25:00.001+02:00

Tam adıyla Arthur Antunes Coimbra, bizim bildiğimiz ve sevdiğimiz adıyla Zico gelmiş geçmiş en büyük futbolculardan biriydi. Kimine göre Beyaz Pele'ydi Zico, kimine göreyse Pele Siyah Zico'ydu. Hayal meyal hatırladığım karşılaşmalar ve daha çok bugünlerin geçmişe yönelik futbol belgesellerinde izlediğim görüntülerle biliyorum Zico'nun oyunculuğunu. Gerçekten müthişmiş, efsaneler arasında yer alması şaşırtıcı değil.

Teknik adamlık kariyerine futbolculuk yaşamını noktaladığı Japonya'da başladı Zico. Fenerbahçe'de görevi devralmasıyla birlikte Avrupa kapıları da yavaş yavaş önünde açılmaya başladı. Fenerbahçe'yle o müthiş Şampiyonlar Ligi Çeyrek Final sezonunu yaşadıktan sonra takımda disiplin ortamı kuramadığı gerekçesiyle gönderildi. Futbola büyük yatırımlar yapmayı hedefleyen bir lige Özbekistan'a geçen Zico, burada bir sezon Bunyodkor takımını çalıştırdı. Fenerbahçe'de yarattığı piyasa bir sezon sonra yeniden kendisine döndü ve Fenerbahçe'deyken karşılaştığı, sadece bir kaç sezon öncesinin UEFA kupası şampiyonu CSKA Moskova'nın başında buldu kendini.

Ne var ki daha doğru düzgün bir seneyi tamamlayamadan Zico'nun görevine son verildi ve Rusya'dan da göç etmek durumunda kaldı. Sonraki durağı yine Avrupa'nın belirli bir standardın üzerindeki orta karar takımlarından Olympiakos oldu. Bugün itibariyle üst üste gelen bir kaç başarısız sonuç sebebiyle yine işine son verildi Zico'nun.

İlk defa Fenerbahçe'de bir sezondan fazla görev yapan bir teknik adamın arka arkaya iki benzer seviyede kulüpten sezonu tamamlayamadığını görmek gerçekten değişik geldi. Fenerbahçe meğer ne istikrarlı kulüpmüş!
Bir merakım da şu: Acaba bu takımlarda da Fenerbahçe'de birlikte çalıştığı ve kulüple yeniden anlaşma sağlamasına engel olan kardeşi Edu'yla birlikte miydi Zico? Bilen var mı?

Alex'li vs. Alex'siz

2010-01-18T23:56:00.000+02:00

"Alex çok büyük futbolcu. Bunu kimseyle tartışmam" diyor -bence ülkemizin ve hatta Dünya'nın en başarılı futbol yorumcularından- Rıdvan Dilmen; ve ekliyor... "Senede asistiyle, golüyle 30 kere skor tabelasını değiştiriyor, varsın koşmasın. Böyle bir adamı kim oynatmaz!".

Koşmuyor, defans yapmıyor diye suçlanan Alex'in artık araştırıp yorumlamaya gerek duymadığım derecede uçuk istatistikleri var. Kaldı ki kendisi de "ben bir forvet oyuncusuyum, beni bu gözle izleyin", diyor. Açıkçası bu gözle izleyip yorumladığımız, rakip oyuncuları bir defans oyuncusu gibi kesmesini gibi acayip beklentiler içine girmediğimiz zaman geriye Alex'in muhteşem oyun zekasını ve tekniğini takdir etmek kalıyor sadece. Bunlara da söylenecek laf yok zaten.

Eğer Alex'i bir forvet oyuncusu olarak göreceksek, bu durumda Fenerbahçe aslında 4-4-2 oynuyor diyebiliriz Bu hafta Rıdvan Dilmen de benzer bir yorumda bulundu. Alex'in ikinci bir forvet görevi gördüğünü belirtti. Buna ister 4-4-1-1 ister 4-2-3-1 diyelim, aslında bu dizilişin temelde 4-4-2 özellikleri taşıdığını ifade etti. Tek fark Alex Guiza'nın arkasında oynuyor, yanında oynamak yerine.

Bu akşam Antalyaspor - Fenerbahçe karşılaşmasını izlerken dikkat ettim, Fenerbahçe'nin Alex'li ve Alex'siz oyun tarzı bambaşka. Alex oyundan çıktıktan sonra, Özer sağ açık, Wederson da sol açık pozisyonlarına geçti. Gökhan Ünal ve Guiza da sahaya yukarıdan baktığınızda aynı hizada duran iki forvet olarak dizildiler. Bu önemli bir nokta. Zira Alex oynadığında, Guiza'nın arkasında, iki merkez ortasaha oyuncusunun ise önünde oynuyor. Bu dünya futbolu için çok tanıdık, Fenerbahçe için yepyeni dizilişle takım bu sezon neredeyse hiç görmediğim kadar tempolu bir futbol oynadı ve çok sayıda pozisyon buldu. Hatta maçı 3-1'lik mağlubiyetten, 3-3'e taşıdılar. Evet 3 de gol yediler bu arada ve maçı kaybettiler ama bunlar defansın -özellikle Bekir ve iyi oynamasına rağmen Andre Santos'un- dikkatsizliklerinden yenen goller olduğundan konumuzla ilgisi yok.

Esas konu şu ki, Alex muhteşem yeteneğine ve takıma olan inanılmaz katkısına rağmen, o herkesin yıllardır dilinden düşürmediği eleştirinin, "Fenerbahçe temposuz oynuyor" kalıbının sorumlusu gibi geliyor bana. O sahadayken herkes Alex'i arıyor. Boş olmadığını görünce, ikinci tercih olarak boştaki herhangi birini arıyor Fenerbahçeli oyuncular. Bu yüzden de oyun her pasla, her topa dokunuşla beraber biraz daha yavaşlıyor. Emre ve bazen de Özer haricinde insiyatif kullanan, adam eksiltmeye çalışan kimse olmayınca da o dillerden düşmeyen "al gülüm ver gülüm oynuyor canım bunlar" etiketi yapıştırılıyor takıma.

Oysa bu akşam ikinci devrede öyle miydi? Evet belki 3-1 geriye düştükten sonra canlandı Fenerbahçe ama iddiasız bir maçta bile 70. dakikadan sonra bu kadar tempo yapmak kolay değil. Sahada Alex olmayınca herkes birbirini daha fazla kullanmaya başlıyor sahada. Özer'in Bekir'le, Wederson'un Santos'la yaptığı paslaşmalar bunun en iyi örneğiydi. Ancak Alex yerine Gökhan ya da Semih gibi ikinci bir klasik forvetin oynaması oyun anlamında farkı yaratan esas unsurdu. Kenardan gelen her topta sanki yıllardır birlikte oynarmışcasına ön-arka direk koşuları yaptı Guiza ve Gökhan Ünal. Bu pozisyonlardan 2 gol çıktı; daha fazla gol çıkmaması da tamamen talihsizlikti. Guiza'nın ilk defa bu kadar etkili oynadığını gördüm. "Arkasında" değil "yanında" oynayan bir oyuncu bulunca daha rahat pozisyona giriyor sanki İspanyol.

Yanlış anlaşılmasın. "Alex oynamasın, Fenerbahçe o zaman coşar" gibi bir iddiam yok. Alex'in sahada yarattığı farka hepimiz şahit oluyoruz yıllardır. Yine hepimiz biliyoruz ki, Alex bu takımda olduğu sürece ilk 11'de yer alacak ve kaptan kalacak. Bunu da hak ediyor zaten. Tempoyu bu akşamki karşılaşmanın ikinci yarısındaki Fenerbahçe temposuna getirmek için başka bir yöntem olmalı. Artık futbolculara "ilk işiniz Alex'i aramak olmasın" diye ders mi verilir, tedavi mi uygulanır bilemiyorum ama bir çözüm bulunmalı. Şahsen ben o tempo içerisinde Alex'in maharetlerini sergileyişini izlemek isterdim. Muhteşem bir manzara olsa gerek...

Son olarak biraz da Özer'den bahsetmek gerekiyor. Özer sağ kanatta oynuyor ama sürekli içeri girip gol arıyor, kanat değiştiren uzun toplarla rakip defansın dengesini bozuyor tek pasla. O beğenmediğimiz, ofansif yönü zayıf dediğimiz Bekir'i bile oynattı Özer; ver-kaçlarla sıfıra inmesini, orta yapmasını sağladı. Önceki takımlarında onu çalıştıran hocaların -başta da Aykut Kocaman'ın- Özer'i Türk futbolunun gelecekteki yıldızı olarak göstermeleri boşuna değilmiş, onu iyiden iyiye belli etti bu akşam Özer. Futbol dinamikleri biraz düzgün çalışan bir ülke olsak Özer yaşındaki bir futbolcu için o "geleceğin yıldızı" yerine "Dünya Yıldızı" diyor olabilirdik gerçi.

Neyse, belki bu 321 milyon dolar biraz adam eder bizi... Haydi hayırlısı.

Yeter artık Adanalı!

2010-01-12T02:04:00.001+02:00

Yerli diziler hakkındaki genel yorumum aslında çok acı. Bir çeşit teorim var; günümüzün tüm yüzeysel, suni didişmelerle dolu ilişkilerinden, belirli bir mantığa dayanmayan sert erkek triplerinden, seri üretimden çıkmışcasına birbirine benzeyen ve sokakta her iki adımda bir gördüğümüz kızlarından, tamamen bu yerli diziler sorumlu. Bir de MTV var, o da başka şeylerden sorumlu ama apayrı bir konu olduğu için girmiyorum şimdi...
"Ne alakası var yerli dizilerin tüm bunlarla", diyeceksiniz. Polat Alemdar her hafta aynı donuk ifadeyle evlerimize girmeye başladığı dönemlerde Ankara'da okuyordum. Bir süre sonra etrafta daha fazla takım elbiseli ama kravatsız, kimisi pis sakallı, kimisi sinek kaydı -ama asla top sakallı değil- Kurtlar Vadisi'nden fırlamış insan suretleri görmeye başlar oldum. Tesadüf mü? Olmadığını hepimiz biliyoruz.

Peki ya bitmek bilmeyen, "başı dertten, poposu bilmemneden" bir türlü kurtulmayan insanlarla ilgili, saçma sapan yanlış anlamalar, tek bir kelime söylense hiç oluşmayacak problemler üzerine kurulu sayısız diziye ne demeli? Bunları görüp, ilişkilerin böyle yürütüldüğünü zanneden o kadar çok insan tanıyorum ki. Konuşup, tartışıp problemi tanımlayıp, çözmek yerine gereksiz triplere, kapı vurup çıkmalara bel bağlıyor bu insanlar... Dramatize ediyorlar yani durumu aslında, aynı bizim dizilerdeki gibi.

Bu denli zararlı bir hadise, zaten doğru düzgün bir aile ilişkisi ve eğitimden yoksun kalmış toplumumuz için bu tip diziler. Bu suçun baş sorumluları elbette yapımcılar ve senaristler. Toplumun zaafını farkedip, yıllardan beri belirli bir program içinde bu tip dizilere alıştırdılar insanları. İnsanlar dizi olmadığı zaman ne seyredeceklerini bilemez hale geldiler. Uyuşturdular resmen... "Biz insanlara, kendi hayatlarından kesitler sunuyoruz... Kendilerini buluyorlar bu dizide", şemsiyesine sığındılar.

Hadi onlar tamam, para peşinde koştular, anlıyorum... Peki ya yönetmenler? Bari siz adam gibi bir iş çıkartın ortaya da topluma saldığınız bunca zehre "sanat" diyebilelim. Rezalet! Çok ama çok az istisna haricinde son 10 yıldır televizyonda izlediğim tüm yerli diziler tek kelimeyle "RE-ZA-LET"!!!

Örnek, sanırım 3 sezondur ATV'de devam eden "Adanalı". Senaryoya -diyaloglara ve detaylara değil- baktığınız zaman standart bir aksiyon filminde karşınıza çıkabilecek her türlü klişeyi bulabilirsiniz. Bu anlamda kötü değil; bilakis çok iyi bir fikir. Tüm kanallar gereksiz dram ve ağlak aşk dizilerine boğulmuşken, çok iyi bir fikir aksiyona dayalı bir dizi yaratmak. Fakat işte beceremiyorlar. 3 sezondur bir adım ilerleyemiyorlar. Sürekli seyretmiyorum, hatta özellikle seyretmemeye dikkat ediyorum ne kadar başarısız olduğunu bildiğimden. Ama işte bazen bir yerde otururken gözünüze takılıyor, bazen evde denk geliyorsunuz zap'larken. İşte o zaman gülüyorum ağlanacak haline bu dizinin. Dünya kadar da para yatırıyorlar işin kötüsü... Ve çok sevdiğim bir adam oynuyor üstelik, Oktay Kaynarca.

Ne var da bu kadar başarısız bu dizi peki? Hemen örnek vereyim bir kaç tane. Adamlar Merkez Bankası'nı soyuyor. Kasa epey büyük komplike bir kapının arkasında ve adamımız bu kapıdan giriyor içeri, neydi adı babanın, Maraz Ali, evet... Merkez Bankası'nın içinde o kasanın kapısına bakan bir tane kamera yok! Ya da koskoca Merkez Bankası'nın bir güvenlik odası yok, o kameraları kontrol eden. Uyaramıyorlar aşağıdaki güvenlik görevlilerini "hacı, sizin asansör tamircisi kasayı açtı oğlum, salak mısınız nesiniz" diyerek.

Ya da mesela muhteşem Maraz Ali sevgilisiyle birlikte -ki berbat oynuyor kızımız kusura bakmasın- bir rıhtımda polislerden kaçarken, mütemadiyen durup durup, bir konteynırın arkasından polislere ateş açıyor. Ne var bunda diyorsunuz belki ama işte izleseniz, o kadar gereksiz bir hareket ki! Sırf çatışma olsun diye koyulduğu bu kadar belli edilmez bir sahnenin. Bir kere yapsalar iyi, en az 3-4 kez arka arkaya koyuyorlar aynı sahneyi. Hepimiz biliyoruz o sahnede kimseye birşey olmayacağını. Ne gerek var bu kadar uzatmaya!

Şu da var: Maraz Ali hapishaneye düşer. Avluda abimizin etrafını sarar bir gurup mahkum ve şişlemek isterler kendisini, tabir caizse. 5-6 Kişidir Ali'nin rakipleri. Ama tabi kafalarında beyin yerine löp et olacak ki, tek tek girişmeyi uygun görürler. Tamam, çok standart bir aksiyon filmi klişesi, ama işte Hollywood yaptığı zaman bana bunu düşündürtecek zaman bırakmıyor adamlar. O kadar hızlı gelişiyor olaylar yani. Oysa bu sahne 15 dakika falan sürdü Adanalı'da. Ruhumu teslim ediyordum reklama girmese dizi.

Son olarak yönetmen -her kimse artık bakmaya lüzum görmüyorum ismine- o kadar başarısız ve midesiz ki, Oktay Kaynarca gibi yakışıklı bulduğum bir adama bile bakarken tiksinmemi sağlayabiliyor, sağolsun. Yahu, adama bir imaj yaptınız hadi anladık, saçım kadar bıyıklar falan. Ama bu kadar zoom'lamayın bari, adamın bıyıklarını tel tel görmeme gerek yok, ya da Maraz Ali'nin sakalını, burnunun içini veya makyajcı kızınızın kapatmayı 235209732 bölümdür beceremediği sivilceleri, aktörlerin yüzündeki lekeleri...

Bir de şu sözde Yunan aksanıyla Türkçe konuşan karakterler meselesi var. Ortaokulda sınıf sussun diye tahtaya uzun tırnaklarını geçirip o dayanılmaz sesi çıkartan Frau Geiger'i hatırlatıyorlar bana. Daha doğrusu onlar konuştukça aynı o tahtadan çıkan sesin bende yarattığı etki oluşuyor, yıllar sonra.
Öte yandan 1986'da adamlar Top Gun diye bir film çevirdi biliyorsunuz. Halen efsanedir benim için. Bu filmde aksiyon sahneleri gerçekçi olsun diye Amerikan Hava Kuvvetleri'nden danışmanlar çağrıldı. Bu adamlara filmde görev yapmaları için para ödendi ve senaryoda istedikleri yeri değiştirme hakkı verildi. Örneğin bir sahnede Maverick daha önce bir Mig'le karşılaştığında, Mig'in şimdi adını hatırlamadığım bir manevra yaptığını söyler ve buna sınıfta kimse inanmaz. Oysa filmin başındaki dogfight sahnesinde izleyiciye bu manevra gösterilmiştir. Bu diyalog tamamen bahsi geçen danışmanların fikridir.

Veya Enemy at the Gate'i ele alalım. Son derece gerçekçi bir film. Ed Harris'in silahın dürbününden bakarken nefes alış verişi geliyor aklıma her seferinde ve tetiği çekmeden önce nefesini tutuşu, silah sarsılmasın diye...

Tamam bunların bütçesiyle Adanalı'nın bütçesini karşılaştıramayız. Elbette Adanalı'dan kimse bu tip performanslar beklemiyor, ben dahil... Ancak biraz özen gösterilsin bari, bu kadar aptal yerine koyulmasın insanlar. Hiç mi izlemiyorsun ey yönetmen kardeş? Çektiklerini oturup hiç mi izlemiyorsun yayına hazır damgası basmadan evvel? Nasıl utanmıyorsun onu anlamıyorum. Muhtemelen sen hiç film izlememişsin, CNBC-E'de dizi izlememişsin hayatında. O da nasıl oluyor anlamıyorum gerçi ya! Bu kadar klişeyle ve yabancı filmlerden, dizilerden kopyalanmış sahneyle, senaryoyla uğraşıyorsun ama ortaya çıkan mal bu kadar kötü. İkisini insan yan yana koyar izler. Bir bakar, karşılaştırır "ulan biz bunu buradan yürüttük ama nasıl olmuş acaba becerebilmiş miyiz" diye düşünür! Nerdeee?! "Nasıl olsa izliyor millet, yutuyorlar... Koymuşum sanatına, paramı alıyorum ya daha ne uğraşayım canım!"

Bugün herhangi iki epik filmi alın, konuları, akışları, karakter yapıları çok büyük benzerlik gösterir. Bu benim teorim değil, vaktinde Claude Levi Strauss yazmış.(Claude Lévi-Strauss, The Raw and the Cooked: Introduction to a Science of Mythology, trans. John and Doreen Weightman, Jonathan Cape, London, 1969). Üniversitede karşılaştırmıştık Lord of the Rings ve Star Wars serisini. Doğru çıkmıştı adamın söyledikleri. Dolayısıyla klişe film diye eleştiremeyiz hiç bir yapıtı. Bir bilim kurgu film için Sinema.com sitesindeki yazarlardan biri, "çok klişe. yine uzaylılarla ilgili bir film" gibi bir yorumda bulunmuştu. Ben de dayanamadım tabi, nazikçe ifade etmeye çalıştım kendisine, bunun bir klişe olmadığını, böyle bir film türü olduğunu ve bu türlerin her birine Genre denildiğini ancak kendisinin muhtemelen boynuna sardığı entel fulardan mütevellit bu jargona zaten haiz olduğunu, "okuduğunuz ve zaman ayırdığınız için teşekkür ederim"... (ilgilenenler için bahsi geçen sinema.com köşesi: http://www.sinema.com/makale/2-7616/kehanet-turun-butun-kliseleri-bir-arada ; ve benim konuya dair yorumum da yorumlar arasında whiterussian adı altında. Okuyun, eğlenirsiniz eminim)

Diyeceğim şu ki, klişe filmler kötü değildir. Avatar da klişelerle doludur ama muhteşem bir filmdir. Klişeleri o kadar güzel işlemiştir ki, gözümüze batmaz, filmin neresinde ne olacağını gayet iyi bilmemize rağmen merakla o sahnelerin teker teker gelmesini isteriz karşımıza. İzledikçe hayran oluruz... Fenerbahçe'nin 3 sene önce Inter'e attığı muhteşem Deivid volesini stada gidip maçta görmüş olmanıza rağmen, eve gelip her kanalda ayrı ayrı, tekrar tekrar izlemekten farksızdır bu. Ne olacağını bilirsiniz, ezberlemişsinizdir o harika vuruşu... Ama o kadar güzel ve eşsizdir ki defalarca izlemek istersiniz. O yüzden Adanalı'nın bana batan tarafı klişeleri değil. Bu klişeleri bugüne kadar gördüğüm en kötü uygulayan yapım olması. Klişe bir şeylere kalkışacaksanız, daha önce yapılan kadar iyi birşey çıkartamazsanız ortaya, yandınız demektir. Adanalı her sahnesiyle, her diyaloğuyla, her aksiyon denemesiyle çuvallıyor bilmem kaç sezondur.

Birileri artık bu işkenceyi bitirsin ne olur. Hadi ben beğenmiyorum, izlemiyorum, işkence olup olmaması tamamen elimde yani. Ama yazıktır bunca oyuncuya, bilhassa Oktay Kaynarca'ya... Sözleşmesi var diye gıkını çıkartamıyor adam (gıkının çıkmamasını buna yormak istiyorum!) ama herhalde böyle saçma sahnelerde rol almak onu da üzüyordur. Öldürün Adanalı'yı, ya da Maraz Ali'yi... Klişe olsun diye de aynı anda öldürün... Ali'nin sevgilisi bebekle kaçsın maçsın bir şeyler yapsın, doğsun bebek adı Ali koyulsun. Sonra Safiye Sofia'yla (evet göbek adı Safiye'ymiş) birisi evlensin, onların da çocuğu olsun, bu çocuklar kanka olsun, devir daim devam etsin. Sen sağ, ben selamet, dizi bitsin herkes kurtulsun....

P.S: Böyle kızgın olduğum konularda yazarken çok dağılıyor mevzu, farkındayım. Kusura bakmayın lütfen, anladınız siz..

Mükemmel Haftasonu

2010-01-10T20:17:00.000+02:00

Hepimiz haftasonu için yaşıyoruz. İşe giderken, eve gelirken, Pazartesiler Salı, Çarşambalar Perşembe olmak bilmezken aklımızda sadece haftasonu var. Hafta boyunca Cuma akşamı ne yapacağımızdan başlayıp, Pazar nerede kahvaltı yapıp keyif çatacağımıza kadar planlıyoruz. Cuma günü öğlen yemeği sonrası geri sayıma başlıyoruz. O haftanın geçmiş bütün günleri, saniyeleri yelkovanın, akrebin üzerinde ağır birer yükmüş gibi zorlanarak ilerliyor saatler artık. Nihayet mesai bitiyor, haftasonu resmen başlıyor ve hafta boyunca "pilim bitti" diye zırlayan bizler, bir anda Energizer tavşanı modunda buluveriyoruz kendimizi. İki buçuk günlüğüne olduğunu bilsek de...

Herkesin "mükemmel haftasonu" tanımı farklı olacaktır mutlaka. "Olmazsa olmazlar" vardır, gelenekler vardır artık ayinleşmiş. Benim için sanırım şöyle birşeydir mükemmel haftasonu:

1- Cuma akşam mesai sonrası eve gidilmez, direkt dışarı çıkılır. Alternatifler arasında dans geceleri olabilir, kalabalık bir grupla Tolga's Karaoke olabilir... Fakat "mükemmel haftasonu" için bunların yerine eski dostlarla bir pub'a gidilir, içilir de içilir. Pub olmazsa Tophane makuldür. Mümkünse Batu'nun köprücük kemiği sökme, Çotay'ın bilgisayar monitörü patlatma operasyonları anılır, Avustralya'daki Otaku'ya boy boy selam(!) edilir.

2- Cumartesi sabah 9 civarı uyanılır. Çok uzun olmayan ancak zevkli ve doyurucu bir kahvaltı seansı şarttır. Çay demlenmiş olmalıdır. Olmadı bari "sallama earl grey" sunulmalıdır. Öğlene kadar evde keyif yapılır. Yaz dönemiyse 1-2 saat havuzda geçirilebilir. Havuz durumu söz konusuysa Pratchett ya da Hornby'nin yeni kitabı mutlak suretle bulundurulmalıdır.

3- Öğleden sonra yeni yeni ayılmakta olan Hocam ve Tubik'le -tercihen Meydan Num Num'da Cheddar Cheese Burger eşliğinde- muhabbet edilir. Akabinde Tubik'in de haftasonu mükemmel olsun diye -ki bu doğrudan Hocam'ın haftasonu mükemmeliyetini de ekliyor malumunuz- D&R'a girilir, bilimum reyonlara bakılır. Tubik çeşitli kandırmalar ve ayak sürümeler eşliğinde D&R'dan çıkartılır.

4- Akabinde sinemaya gidilebilir. Ancak bunun için şartların önceden olgunlaşması gerekir. Gidilesi bir film bulmak gerekir. İçinde mutlaka mesela Scarlett Johansson ve O'nun ayarında bir aktör olmalıdır ki Tubik ve Hocam kapışabilsinler. Yoksa 10 dakika arada eğlenilemez.

5- Akşam yemeği keyifler yerindeyse evde yapılır, maç izlerken tüketilir. Maç yoksa veya üşengeçlik baş gösterdiyse hızlıca a) Tavanarası @ Asmalı; b) North Shields @ Kalamış; c) annemin mutfağı @ Esenevler tercihlerinden biri yapılır. Yemek uzun tutulmaz, fazla ağır yenmez.

Tavanarası... Asmalı Mescit'te kesinlikle gidilmesi gereken mekanlardan. Zeytinyağlılar muh-te-şem!

6- Cumartesi gece planları a) çarpışmadan dans edilebilecek kadar boş, bol bol muhabbet edilecek kadar kalabalık bir dans gecesi ve sonrasında toplu halde Cuba'ya intikal; b) anlayan biriyle Soul Stuff @ Hayal Kahvesi; veya c) o güne özel düzenlenen bir konser, parti vs içermelidir.

The Soul Stuff Band. Her Cumartesi Hayal Kahvesi'nde...

7- Yağmur yağmamalı, yağacaksa da ince ince serpiştirmeli, paçalarıma sıçramamalıdır. Hava katiyen burnumu sızlatacak kadar soğuk olmamalıdır.

8- Gidilen mekanda barmenden Whiterussian istendiğinde, cevabım boş bakışlar olmamalıdır. Whiterussian mutlak suretle "tumbler", low-ball veya high-ball bardakta sunulmalıdır. İçinde kırılmış buz parçaları bulunmalı, votka ölçeği Kahlua'dan fazla olmamalıdır. Ha, bir de krema değil, sütle yapılmalıdır.

Caucasian veya daha çok bilinen adıyla WhiteRussian. Big Lebowski'nin ellerinde.

9- Eski bir arkadaşa rastlanmalıdır. Bir süre "acaba O mu?" diye her iki taraf da tereddüt etmelidir. Sonra sigaraya çıkıldığında "ben seni bir yerden tanıyorum" bakışları çakışmalı ve nihayet "Xavieeer, senmişsin!" veya "Mary Sue, Tanrım hiç değişmemişsin!" gibi nidalarla muhabbet edilmelidir. Muhabbet sonrası herkes kendi yoluna devam edebilir, ya da etmeyebilir. Mükemmel haftasonumuz bundan etkilenmeyecektir.

10- Çorba. Mercimek. Ankara'daysam adını yine unuttuğum Esat'ta köşebaşındaki tahta kaşıklarla servis edilen çorbacıda... İstanbul'da a) Alem @ Kızıltoprak; b) Nizam @ Galatasaray

11- Eve dönüşte çevirmeye denk gelinmemelidir. Gelinse de üfleyince sıfır promil çıkmalıdır. Aksi halde 6 ay boyunca mükemmel haftasonu geçirme ihtimaliniz ciddi bir darbe alacaktır.

12- Sabah 10-11 arası kalkılır. Orkun İstanbul'daysa, kahvaltı hazırlama görevi kendisine bırakılır. Orkun mevcut değilse, masada standart kahvaltılıklara ek olarak peynirli omlet, kızarmış ekmek ve mümkünse Aslı'dan patatesli börek bulunmalıdır. Yorgunluk kahvaltı hazırlamaya hal bırakmadıysa duruma göre Fenerbahçe sahil veya Hisar'da kahvaltıya gidilir.

Sade Kahve... Hisar'da kahvaltı için altnernatiflerden biri. Yer bulabilirseniz afiyet olsun...

13- Kahvaltı sonrası a) çay veya kahve eşliğinde evde film izlenir; b) kısa ve sonuç odaklı olarak alışveriş yapılır.

14- Uzun süredir görüşülemeyen bir arkadaşla buluşulur. Kahve eşliğinde muhabbet edilir.

15- Pazar akşamı saat 8'de Yalçın ve Dans Park tayfasıyla maç yapılır. En az bir şutum direkten dönmelidir. O hafta maç iptalse, Hocam'la buluşup kısa bir FIFA seansı düzenlenir. Orta seviye bir takımla Premier League'de üst sıralara oynanmalıdır. Gol sıkıntısı çekilmemeli, beklenmedik can sıkıcı mağlubiyetler alınmamalıdır.

16- Maç sonrası evde dönemsel olarak cnbc-e'de hangi dizi takip ediliyorsa o izlenir. O hafta önemli bir maç varsa NTVSpor ve Rıdvan Dilmen'e mutlaka göz atılır. Bu esnada evde kola ve sigara bulunması elzemdir. Alternatif olarak Fox Sports'ta NFL karşılaşması izlenir. Eğer 49ers oynuyorsa mükemmelik katsayısı 3'le çarpılır.

Efsane 16 numaralı 49ers formasıyla Joe Montana... Diğer adıyla "Mr. Comeback". Gelmiş geçmiş en iyi Quarterback'lerden biri. Bana göre en iyisi. 49ers maç yayınının haftasonumu etkilemesinin en büyük sebebi işte bu adamdır...

17- Ertesi gün iş durumuna göre belirlenen bir saatte uyumadan evvel mutlaka mail'lere bakılır. Beklenen yerlerden cevapların gelmiş olması makbuldür. Facebook'a göz atılır, ancak fazla oyalanılmaz. Mümkünse Salı veya Çarşamba akşam programları için gereken iletişim sağlanmalıdır.

18- Az kalsın unutuyordum. Saat 19:00-21:30 arası evde bulunuyorsam, üst kattaki çocuk mutlak suretle anlam verilemeyen gürültüler yapmalı ve beni çileden çıkartmalıdır. Böylece hızla üst kata çıkıp "öeeeh!!" deme fırsatı doğar (bugüne kadar bir şey demedim. Fırsat kolluyorum). Bir de mutlaka otoparkta benim yerime başka birisi parketmiş olmalı ve tam izlediği maçın veya yediği yemeğin en güzel anında aşağı inip arabasını çekmelidir. (Gerekli uyarıları daha önce yapmıştım kendilerine. Taviz yok.)

19- "Bu hafta da böyle geçti, haftasonu ne yapacağım şimdi", gerginliğine girmeden boş ve rahat bir zihinle yatağa girilmelidir. Yarım saat yatakta döneceksem ortada buna değecek bir sebep olmalıdır. "Sebep" olarak benim boylarımda, kumral ve zarif (önemli ama hakkaten) bir bayan tercih edilir.

20- Son olarak, haftasonu bittiğinde, yani Pazartesi sabahı "I'm walking on sunshine", "Wake me up before you go", "I got you babe" veya "Beyond the Sea" ile uyanılmalıdır.

Bu maddeler (elbette alternatifleri mevcuttur veya unuttuğum şeyler olabilir) gerçekleştiyse nadide bir haftasonu geçirmişim demektir. Önceki hafta çekilen stres bünyeden maksimum seviyede uzaklaştırılmıştır ve yeni haftaya tamamen hazırımdır artık. Ne de olsa hayat insanı 5 günde sıfırlayıp, envai çeşit çirkeflikle bunca mükemmelliği bile bir anda unutturabilmektedir. Bir dahaki Cuma'ya kadar bu enerjiden ne kadar saklasam kardır. Zira 2 günde toplam 20 saat toplantıyla biten haftasonları da çıkarabilir insanın karşısına hayat.

Tıpkı bu hafta olduğu gibi...

Şarkı Söylemenin Dayanılmaz Hafifliği

2009-11-11T16:23:00.000+02:00

Yazacak bir şey bulamamış olmaktan mıdır, üşengeçlikten midir bilemiyorum son bir buçuk aydır elim klavyeye gitmedi. Biraz evvel kahvemi yudumlarken düşündüm de aslında epey konu birikmiş yazacak. Geçen akşam Ali de söyledi... "Abi şu derbiyle ilgili (Fb-Gs) yazmanı çok bekledim. Benim yorumlarım hazırdı", dedi. Adam benim yazacaklarımı okumadan yorum hazırlamış. Eh o zaman kendi blog sayfanı açsan artık diyorum sevgili Ali? Ne bu böyle blog yancısı şeklinde yorumlar üzerinden yazı yayımlamak? :)

Neyse efendim. Neticede, bilhassa Sayın Eliza Hanımefendi başta olmak üzere, gelen baskılara dayanamayıp neredeyse iki aydır biriktirdiğim kelimelerden bir kurtulayım istiyorum artık. Öncelikle uzunca bir süredir hayatımda yer edinmiş olan bir aktiviteden bahsetmek istiyorum. Uzunca bir süre diyorum ama düşününce aslında henüz bir sene bile olmamış başlayalı. Hikaye şöyle:

Karaoke

Sanırım geçtiğimiz sene Aralık ya da bu sene başında Ocak'taydı, sevgili arkadaşım Duygu "hadi akşam Kalamış Posh'a gidelim" dedi. Ben tabi kafadan "Posh ne yahu? Adını sevmedim ben oranın, yok olmaz" şeklinde muhalefet yaptım. Fakat Duygu'nun mekanda karaoke yapıldığını söylemesiyle durum değişti. Yıllar önce, 5 yaşındayken ailem tarafından bir umuttur sokulduğum TRT İstanbul Çocuk Korosu sınavlarında yaşadığım hüsranın acısı hala hatırlanabilir düzeyde olduğundan neredeyse 25 yıldır şarkı söylemeye banyoda bile yeltenmemiştim. Benim kadar bebeler piyanoda konçertolar çalarken bendeniz, Eddie Jr, saf saf "Ilgaz, Anadolu'nun sen yüce bir dağısın" isimli şarkıyı seslendirmeye çalışmış ve haliyle "eee, teşekkürler yavrucuğum. Biz annene haber veririz sonucu hadi bakalım tey tey", şeklinde kapı dışarı edilmiştim. 5 Yaşındayım, yazıyla "beş"!! Bünyede yarattığı "loser" etkisini düşünebiliyor musunuz? O yüzden bu tip karaoke etkinliklerinden fena halde çekinmekle beraber, kendimi kendime kanıtlayabileceğim bir fırsat gözüyle bakardım hep.

Kalamış Posh

Posh'a geri dönelim. En son iki sene kadar önce ses sisteminin epey kötü olduğu ve dolayısıyla kendi sesimi pek de duyamadığım bir mekanda karaoke denemiş bir insan olarak tereddüt yaşadım. İnternette biraz araştırma yaptıktan sonra gideceğim mekanda bir önceki hafta Nev'in de bulunduğunu gördüm ve endişelerim iyice arttı. Öte yandan Duygu da sürekli anlatıyor, şöyle kaliteli, böyle güzel, "hem organizasyonu yapan çocuk da arkadaşım, çok eğleniyoruz", diyor. En kötü ihtimalle bir köşede oturup herkesin gitmesini bekleyip tam mekan kapanırken kendi kendime bir şeyler söylerim düşüncesiyle gittim Kalamış Posh'a.

Posh bir kaç katlı bir mekan, bilmeyenler için biraz anlatayım. Giriş katı oldukça geniş; hem yemek yiyebileceğiniz, hem muhabbet edebileceğiniz ve en önemlisi sigara içebileceğiniz tek kat burası. :) Bir üst kat ise her Çarşamba akşamı sevgili Tolga'ya ve Karaoke gecelerine ayrılmış durumda. Öyle yüzlerce insanın tıklım tıkış girdiği, insanların her parçada mikrofonlara saldırıp en sevdiğiniz şarkıya tecavüz ettiği "Umumi Karaoke" mekanlarından değil burası.

Tolga Soydaş - The Karaoke Master

Farkı ne diye sorarsanız cevabım "Tolga" olur. Herşeyden önce inanılmaz bir arşive sahip. Türkçe, İngilizce, İtalyanca, İspanyolca ve hatta Fransızca şarkılardan oluşan bugüne kadar gördüğüm en geniş arşiv Tolga'da. Parçaların altyapılarına çok dikkat ediyor Tolga ve mümkün olduğunca orjinale en yakın altyapıları edinmeye çalışıyor. Müziği seven, müziğe çok zaman ayıran biri olarak mixer'in başına geçtiğinde boş durmuyor Tolga. O anda mikrofonda kim varsa ve hangi şarkıyı söylüyorsa ona göre ton ayarını yapıyor ve hem parçayı söyleyene yardımcı oluyor hem de mekanda bulunanların kulak sağlığını ve sabır sınırlarını korumuş oluyor. :) Açıkçası bu uygulamayı başka bir yerde görmeniz pek mümkün değil. Bu hem bir istek ve profesyonellik meselesi, hem de bilgi ve müzik kulağı gerektiren bir meziyet.

Son olarak -ki bence Tolga'nın en önemli katkılarından biri budur- kesinlikle kimsenin şarkısına kimseyi musallat ettirmiyor. Mikrofon öyle dımdızlak ortada değil, kim kaparsa o söylemiyor yani. Tolga sıradaki parça kiminse o masaya gönderiyor mikrofonları. Sanata ve sanatçıya saygı yani... :) Duygu sayesinde Posh'da başlayan bu karaoke merakı son 1 senede İstanbul'daki tüm karaoke barlara gitmeme sebep oldu. Gittim, hepsini gezdim, değerlendirdim ve karar verdim ki bu işi Tolga'dan daha iyi yapan yok.

Bir de güzel dostluklar oluşmasına vesile olan bir eğlence bu karaoke. Her hafta gidip şarkı söyleyin demiyorum elbette ama belirli bir süre sonra bir kaç kez gittiğinizde artık etrafınızda yabancılar yerine tanıdık yüzler olduğunu farkediyorsunuz. Hatta bu tanıdık yüzlerin söyleyeceği şarkıları bile tahmin edebilir hale geliyorsunuz, daha önce dinlemiş olduğunuzu hatırlayıp. Aman aman bir sese, müthiş bir yeteneğe ihtiyacınız yok. Şarkı söyleyemiyor olsanız bile kimse dönüp size alaycı bakışlar atmıyor Posh'da. Dedim ya "sanata ve sanatçıya saygı" işte. :) Şarkı söyleyebilseniz de söyleyemeseniz de eğleniyorsunuz bir şekilde. Kaldı ki "ben şarkı söyleyemiyorum" diye bir şey yok bence. Karaoke sevdası oluştuktan sonra iyice anladım ki olay tamamen özgüvende bitiyor. Söyleyemiyorum dedikçe kendi sesinizi bastırıp, ağzınızı açmıyorsunuz ve işte o dakika söyleyemeyen bir insan haline geliyorsunuz. Elbette söyleyeceğiniz parçayı seçerken melodisini ve az da olsa sözlerini bildiğiniz bir şarkı seçmek önemli. Bu da özgüveni anlık olarak etkileyen bir faktör çünkü.

Ego :))

Bundan önceki yazım Frank Sinatra parçaları üzerineydi (aslında "üzerineymiş" demeliyim, görmesem hatırlamam). Tahmin edebileceğiniz gibi karaoke mekanlarına gittiğimde de Frank Sinatra parçalarını söylemeyi tercih ediyorum. Yakıştığını söylüyorlar... Daha doğrusu Türkçe söylemenin yakışmadığını söylüyorlar, "sen Sinatra söyle abi, aman aman iyi böyle boşver Türkçe'yi" diyorlar. Ben de buna güvenerek geçenlerde Nişantaşı'nda bir mekanda düzenlenen karaoke yarışmasına katıldım (para ödülü vardı, tamamen bu sebepten katıldım). Elemeleri geçtim ve sonunda aralarında Deniz Arcak ve Şehnaz Sam'ın da bulunduğu jüri üyelerinin karşısına çıktım. İkinci oldum ve bir adet cep telefonu kazandım. Zaten birinci olsam kazanacağım para ödülü bardaki hesabı ödemeye ancak yetecekti. İkinci olmakla en azından elimde kalıcı bir hatıra var artık "bak ben bu telefonu şarkı yarışmasında kazandım" diyebiliyorum. :) Buradan teşekkürlerimi tekrar sevgili Tolga'ya ve Duygu'ya iletiyorum, bende çok emekleri var. Duygu sayesinde şarkı söylemeye başladım, Tolga sayesinde de az antrenman yapmadım. Siz olmasanız ben ne yapardım ey dostlar!! (evet, Grammy kazanmış gibi konuştuğumun farkındayım :) ).

Uzun lafın kısası efendim, karaokeye gidiniz, şarkı söyleyiniz. Danstan sonra kendime 25 yıl gecikmeli de olsa ömür boyu devam edebileceğim yeni bir uğraş bulduğum için çok mutluyum gerçekten. Dansta 15 yılda geldiğim nokta ve işin kazandığı ciddiyet düşünüldüğünde aynı sonucu karaokeden de beklemek büyük bir hayalperestlik olur elbette. Ancak yine de bırakmaya niyetim yok, gittiği yere kadar götürmeye niyetliyim. Size de tavsiye ediyorum. Hatta Çarşamba akşamları Kalamış Posh'a bekliyorum. Hem beni de dinlemiş olursunuz fena mı? ;) Emin olun Tolga'nın söylediği gibi "Kendinizi yıldız gibi hissedeceksiniz!"...

İlgilenenler için Tolga'nın Posh'da düzenlediği gecelere dair bilgiler aşağıdaki bağlantıdadır:

http://www.facebook.com/group.php?gid=33014538417

Sevgiler,

Eddie "Sinatra Jr" O.

Top 5's v.2: Frank Sinatra

2009-09-28T01:43:00.000+03:00

Bir süredir yazamadım, zira çok yoğundum. Herhangi bir motivasyon kaybı söz konusu değil yani. Şöyle bir metod ürettim kendime: Eğer aklma "bunu mutlaka yazmalıyım" diyebildiğim bir konu gelirse ve fakat yazıyı tamamlayacak vaktim yoksa sadece başlığı oluşturup taslak olarak kaydediyorum ki sonradan görüp hatırlayabileyim. Evet, akıllı adamımdır vesselam... (ilk ben icad etmemişimdir bu yöntemi herhalde ama olsun)

Baktığım vakti epey bir konu biriktirmişim aslında; tek tek yazasım var hepsini zamanla. Ama şu dakika itibariyle yine kısıt altında hissetiğimden kısa bir konuyla geçiştirmek durumundayım, o yüzden de yeni bir "Top 5" listesi oluşturuyorum hemen. Tadımlık olsun...

En iyi 5 : Frank Sinatra şarkısı

20. Yüzyılın tartışmasız en çok dinlenen, sevilen, en ekol şarkıcılarından biridir Frank Sinatra, ya da gerçek adıyla Francis Albert Sinatra. Oyunculuk da yapmıştır hatta (gerçi o zamanlar komple artist olayı modaydı, herkes hem şarkıcı, hem aktör/aktris, hem de dansçıydı). Bir çoğumuzun "ben 50'lerde hadi bilemedin 60'larda yaşamalıymışım" demesinin sebeplerindendir Frankie. Elvis Presley gibi bir müzik fenomenine rakip olabilmiş -Kral her ne kadar bilfiil söylemese de rakip olarak görmüştür aslen Frankie'yi- yegane adamdır Sinatra. Eh, dile kolay 1200'den fazla şarkı seslendirmiş, 80 tane albüm yapmış veya albümü yapılmış; o kumsaldaki öpüşme sahnesiyle meşhur "From Here to Eternity (1953)" filmindeki rolüyle En İyi Yardımcı Oyuncu Oscar'ını kazanmış. Velhasıl önemi büyüktür, sevmeyeni azdır, şarkıları da pek kıyaktır... Buyrunuz:

1- My Way

Şimdi bu şarkıya dair ne yazsak boş... Dinlemek lazım defalarca. Evde, arabada, Mp3 Player'da, hepsinde ayrı tad bırakır. Her enstrümanı ayrı ayrı sindirinceye kadar dinlemek gerekir. Olay sadece Sinatra'nın sesinde ve o sanki bu şarkı için yaratılmış yorumunda değildir. Orkestrada ve müziğin derinliğindedir esas büyüsü My Way'in. Bir de anlamlıdır ki sözleri; her yola gelir. Yaşlanıyorum dersin, dinlersin; üniversiteden mezun olursun, dinlersin; sevgilinden ayrıldın, dinlersin; evlendin, gece otelin balkonuna çıkıp bir sigara yaktın eşin mışıl mışıl uyurken yatağında, yine dinlersin "vay be evlendik anasını satayım" diyerek. Dinlersin de en güzelini de Sinatra'dan dinlersin. Elvis de söylemiş ama işte Kral bile aynı tadı, kıvamı yakalayamamış.

2- You Are The Sunshine of My Life

İkinci sırada kimine göre sürpriz sayılabilecek bir şarkı var. Ama çok güzel şarkı canım, hakediyor yani. Fena halde neşe veriyor insana, güzel şeyler düşündürüyor, hayal kurduruyor. Ben kendimi bildim bileli bir şarkının sözleri ikinci plandadır benim için; yani esas olan müziktir, sözler değil. Söz istesem şiir okurum, müzik dinlemem. Ayrıca eylemin adı zaten "müzik dinlemek", "Şarkı dinlemek" demiyoruz. Tamam, evet, sözler de iyi olmalı. Aptalca hazırlanmış, sırf kafiye olsun diye yazılmış, içi boş Türk fantezi-pop parçalarına her gün çeşitli yerlerde maruz kalabiliyoruz ve anında topukluyoruz o mekandan, biliyorum. Ama yine de söz, müzik kadar önemli değildi(r) benim için. Bu şarkının sözleri ise çok fena vurdu beni, itiraf ediyorum. Yahu bu kadar mı temiz, akıcı ve zorlamadan yazılır bir aşk şarkısının sözleri? Bu kadar mı iç baymadan, fenalık geçirtmeden, Eros'un oku misali zınk diye vurur bir şarkı insanı olmadık yerinden? Ve bu kadar mı basit olur, insanın aklına hemen oturuverir? Adamlar yapmış 50 sene evvel valla helal olsun. Merak edenler için sözleri:

You are the sunshine of my life

That's why I'll always be around

You are the apple of my eye

Forever you'll stay (be) in my heart

I know that this is the beginning

Though I loved you for one million years

But if I thought our love was ending

I'd find myself drowning in my own tears

You are the sunshine of my life

That's why I'll always be around

You are the apple of my eye

Forever you'll stay (be) in my heart

You must have known that I was lonely

Because you came to my rescue

And though I know that this is heaven

How could so much love be inside of you

You are the sunshine of my life

That's why I'll always be around

You are the apple of my eye

Forever you'll stay (be) in my heart

('Cause you are)

You are the sunshine - of my life

(Of my life, of my life)

(Light my fire baby, light my fire,...)

3- New York, New York

Bir şehir ile alakalı bilinen herhalde en meşhur şarkı bu olsa gerek. Yine zorlamayan, anlamlı, şarkının genel anlam bütünlüğünü bozmayan sözler var. "These vagabond shoes are longing to stray right through the very heart of it, New York, New York" kısmı muhteşem değil de nedir mesela? Ya da şarkının son kısmındaki, ikinci "These little town blues" kısmı... Hani Frankie'nin uzun hava tadında söylediği? Tabi yine Frank Sinatra'nın cuk diye oturan yorumu ve tek kelimeyle muhteşem bir orkestra mevcut bu şarkıda da. Zaten tüm şarkılardaki ortak nokta sanırım bu orkestra kullanımı; tek bir fazla nota, tek bir gereksiz enstrüman çıkışı bulamazsınız bu parçalarda. Başka bir şekilde, başka birinden dinlediğinizde ise ister istemez kulağınız doldurur kendiliğinden o üflemelilerin ya da yaylıların eksikliğinden oluşan boşluğu.

O yüzden mümkünse düğünlerde, otellerde çıkan piyanistler, küçük çaplı gruplar seslendirmesinler bu şarkıları. Buradan hepinize sesleniyorum. Yahu adamlar uğraşmış yapmış, olabilecek en güzel haliyle kaydetmişler. Eğer aynısını çalabilecekseniz -ki bunun için yeterli sayıda üflemeli, yaylı ve bunları çalabilecek adama ihtiyacınız var- buyrun icra edin, Sinatra gibi söylemeseniz de olur, razıyım. Ama yok "bizde işte bir lead, bir ritm gitar, bir bas, bir de bateri var" diyorsanız, rica ediyorum uzak durun şu adamcağızın şarkılarından ya...

4- Fly Me to The Moon

"...in other words, I love you". Yani, diyor Sinatra, seni seviyorum. :) Bir çeşit sözlük niteliğindedir bu şarkı. İçerisinde "in other words, I love you" dışında geçen bütün sözler aslında "I love you" manasına gelmektedir. Dolayısıyla birisine onu sevdiğinizi söylemenin envai çeşit yolunu öğretir bu parça. Ancak öte yandan, bunu dile getirmenin en etkili yolunun da yine direkt olarak "seni seviyorum" demek olduğunu da belirtir. Orkestra, müzik, mutluluk, "ah bir aşık olsam da şu şarkıyı söylesem sevgilime" hissiyatı... Hepsi listemizin 4. sırasındaki bu Sinatra klasiğinde de mevcut.

5- Strangers in The Night / Love and Marriage

Açıkçası birbiriyle pek alakasız iki şarkı arasında kaldığımın farkındayım. Biri yine klasik, orta tempolu bir "ballad", en ihtişamlısından. Diğeri ise bambaşka bir parça, çok eğlenceli, hepimizin aklında bir şekilde -ama en çok da sanırım "Married with Children (Evli ve Çocuklu)" dizisiyle- yer etmiş "Love and Marriage". Şahsen buradaki hakkımı ikincisinden yana kullanmak istiyordum esasında ama "Strangers in the Night"a olan saygımdan, onu bu listenin dışında bırakmak istemedim. Şunu kabul etmek gerekir, gerek söz, gerekse müzik olarak bugüne kadar yapılmış en eğlenceli şarkılardan biridir "Love and Marriage". Sırf bu özelliğiyle bile bir Sinatra Top 5 listesinde yer almayı hak ediyor. Yok öyle düşünmüyorsanız o zaman "ask the local gentry and they will say it's elementary". :)

Dediğim gibi bunlar tamamen kişisel beğenilere göre seçilmiş şarkılardır. Mutlaka buraya girmesi gerektiğini düşündüğünüz başka şarkılar da olacaktır. Sinatra söylediyse zaten kötü olma şansı yoktur. Hepsini sevgiyle, saygıyla dinliyoruz efendim merak etmeyiniz...

İkinci Top 5 listemizi büyük usta Frank Sinatra'ya adadık. Sanırım bir dahaki de buradan hareketle Elvis Presley olacak. Fikirlerinizi bekliyorum...

Saygılar.

Derbi ve Mustafa Denizli

2009-09-13T17:17:00.000+03:00

Olur da Beşiktaş taraftarı birisi bu yazıyı okursa, baştan söylemiş olayım, hiç kızmasın, darılmasın... Beşiktaş'ın başına ne geliyorsa, kendisi ediyor. Dün akşam Ali Sami Yen Stadı'nda oynanan karşılaşma bir derbiydi elbette. "Derbi" kelimesinin uluslararası boyutta muhteva ettiği anlama bakacak olursak bir derbiydi, çünkü aynı şehrin iki farklı takımı karşılaşıyordu. Bunun ötesinde "büyük bir maç" değildi. Futbol namına aman aman sahnelere rastlamadık. Heyecan da hissetmedim şahsen izlerken. Fakat bu karşılaşmayı baştan sona izleyerek hem Galatasaray hem de -ve özellikle- Beşiktaş hakkında bazı önemli olduğunu düşündüğüm saptamalar yapma şansım oldu.

Galatasaray

Bu saptamaların daha önemsiz kısmıyla, yani Galatasaray'la başlayalım. Neden daha önemsiz? Çünkü Galatasaray sezon başından beri bize neler yapabildiğinin örneklerini sergiliyor. Herkes -Rıdvan Dilmen dahil herkes- bu karşılaşmanın Galatasaray'ın ilk "ciddi sınavı" olacağını düşünüyordu. Aynı zamanda yine aynı herkes Galatasaray'ın aslında Beşiktaş'ı rahat geçeceğini de biliyordu içten içe. Beşiktaş taraftarları bile umutsuzdu -bazılarıyla birlikte izledik oradan biliyorum. Galatasaray bu beklentileri yersiz çıkarmadı, evet. Ancak birazdan Beşiktaş'la ilgili söyleyeceklerimin bunda büyük katkısı da oldu. Galatasaray, sezon başından beri alışık olduğumuz oyunu ortaya koyamadı. Bunda oyuncuların milli maçlardan dolayı yorgun oluşunun -Arda gibi- etkisi elbette büyüktür. Yine de insan Ali Sami Yen'de Beşiktaş karşısına çıkan bir Galatasaray'dan, özellikle de bu seneki gibi çarpıcı bir Galatasaray'dan, daha fazlasını bekliyor.

Keita: Kaytarmayan Yattara??

Bir parantez de Keita ya açalım. Dün akşamki karşılaşmada bir kez daha iyice anladık ki, Keita, Avrupa disiplinini daha iyi özümsemiş bir Yattara değil... Çok daha fazlası. Yattara'nın oyun içindeki tembellik özelliği olmasa bile, yani Yattara üşenmeyip top kendisinde değilken de koşan bir adam olsa bile, Keita'nın dün akşam takım savunmasına verdiği katkıyı kariyerinin hiçbir döneminde veremezdi. Demek istediğim, savunma yapmak sadece mentalite işi değil. Sadece koşmayla, omuz-omuza mücadelede ayakta kalmayla, atletik yapı ya da iyi top çalmaya yarayan uzun bacaklarla yapılacak iş değil savunma. Kafası da çalışmalı futbolcunun. Keita, top ayağındayken kafasının futbol çerçevesinde ne denli iyi çalıştığını zaten göstermişti. Dün sağdan yaptığı ortaların yanında bir de savunmada neler yapabileceğini farkettirdi. Dışarı alınmadan hemen önce, hani 4-3-3 ün sağ önünde oynayak Keita, kendi ceza sahası içerisinde sol bek mevkiinden top çalıp uzaklaştırıyordu; ve bu bir duran top sırasında değil oyunun içinde oluyordu. Demek ki adamını oraya kadar takip etmiş Keita. Kazım'ın yapmadığı, Yattara'nın yapmadığı işte budur. Oyundan alınırken bile yüzünde "hoca, daha oynardım ben ama?! Gol de atacaktım hem?" ifadesi vardı. Keita muhteşemdi. Bir de galiba Sabri, Keita'yı gördükçe gaza geliyor; orta sahadan alıp topu sıfıra inmeye çalışıyor falan. Bu tabi iyi mi kötü mü bilemiyorum. Yani biliyorum da, söylemek istemiyorum... :)

Beşiktaş...hayır, pardon.. Mustafa Denizli

Söylenecek çok şey var. O kadar ki, apayrı bir yazı yazmamız lazım, belki de yazı dizisi, Beşiktaş'la ilgili. İlk bakışta garip geliyor, futbol tarihinde sayısız emsali olmasına rağmen, daha 4 ay önce ligi şampiyon kapatan, üzerine kupayı da alan bir takımın böyle bir düşüş içerisine girmesi. Futbol işte, deyip geçebiliriz. Ama inanın bu sayısız emsalden her birinin mutlaka futbol çerçevesinde mantıklı bir açıklaması vardır. Bu düşüşü tetikleyen "o şey" -olay, kişi, kurum, vb- olmasa zaten normal şartlar altında o takımın birlikte oynama alışkanlığının da artmasıyla daha doğru işler yapması beklenir futbol sahasında. Örneklendirelim hemen:

Hatırlayın, 2001 senesinde Fenerbahçe Revivo'lu, Rapaic'li kadrosuyla şampiyon olmuştu. Muhteşem bir zaferdi Fenerbahçe için. Hem uzun süredir şampiyon olamıyorlardı, hem de Galatasaray'ın 2000 UEFA zaferi üzerine gelen bu şampiyonlukla Aziz Yıldırım döneminin ilk büyük sportif başarısı geliyordu. Bu gazla ve hızla, stadın da tamamlanma aşamasına gelmesiyle ve en önemlisi Galatasaray'da o dönem yaşanan bariz düşüşle, herkes Fenerbahçe'nin bu çıkışı sürdüreceğini düşünüyordu. Olmadı... Mustafa Denizli, ilk sezonunda şampiyon yaptığı takımı, ikinci sezon hem Avrupa'da hem de Türkiye'de beklenen başarıya ulaştıramadı ve lige verilen arada ayrıldı kulüpten.

Takımlar	O	G	B	M	A	Y	P
Fenerbahçe	36	29	6	1	103	27	93
Beşiktaş	36	25	8	3	81	21	83
Galatasaray	36	20	9	7	76	31	69

Yukarıdaki tablo 1988-1989 sezonuna ait. Fenerbahçe o meşhur rekora, 103 gollü şampiyonluğuna ulaşıyor. Galatasaray ise Avrupa'da Yarı-Final oynamasına rağmen, ligde belki de tarihi boyunca hiç yemediği bir fark yiyor rakiplerinden. Düşünün, lig ikincisiyle arasındaki puan farkı 14. Liderle ise 24. Bu kadro Galatasaray'ı Avrupa'da "Galatasaray" yapan kadro. Önceki sezonun da 90 puanla lig şampiyonu ayrıca. Kimilerine göre düşüş değil tabi bu durum. Avrupa'da yarı-final büyük başarı elbette ama Türkiye gibi bir ligde iki sezon arasında 20 puanlık fark olmamalı; bu istikrarsızlıktır. Önceki sezon Galatasaray'ı şampiyon yapan Mustafa Denizli, sezon sonunda kulüpten ayrılıyor ve Almanya 2. Ligi'nden, Allemania Aachen'in başına geçiyor. Muhtemelen o yarı-final de olmasa, böyle bir puan cetveliyle sezon ortasında ayrılmış olurdu yine...

Bu örneklerde ortak nokta iki büyük kulübümüzün iki sene üst üste birbirinden çok farklı tablolar sergilemeleridir. İki örnekte de ilk senesinde lig şampiyonu olan, ikinci sezonunda ise bunun yanına dahi yaklaşamayan Mustafa Denizli takımları vardır. Mustafa Denizli, kariyerinde hiçbir takımı - Milli Takım hariç- 3 sezon üst üste çalıştırmamıştır. Milli Takım'ı çalıştırdığı 4 sene (1996-2000) de zaten sadece 2 uluslararası turnuva sezonuna tekabül etmektedir. (1998 Dünya Kupası'na gidemedik. 2000 Avrupa Şampiyonası'na gittik. Sonra Denizli yine bıraktı.)

Dolayısıyla yine bir Denizli takımının, ikinci senesinde düşüşe geçmesine şaşırmak bence saflık olur. Çok açık söylüyorum ben bu düşüşü geçen sene sonunda görmüştüm. Çevremdeki dostlarım hatırlayacaktır "Beşiktaş önümüzdeki sezon bir şey yapamaz", dediğimi. Bunu yanlış anlamayın, Doktor Gürcan Kubilay edasıyla "bak ben söylemiştim, çıktı" manasında söylemiyorum; sadece Mustafa Denizli'nin devam etmesi beraberinde otomatik olarak bu fikri yarattı bende; onu ifade etmek istedim.

Gelelim dün akşamki Galatasaray-Beşiktaş karşılaşmasındaki Beşiktaş'a:

1- Vaktinde bir FB-GS derbisinde tek maçlık Ali Güneş kumarı tutmuş olabilir. Bu kez Serdar Özkan kumarı tutmadı; her Papaz pilav yemiyor tabi... Holosko varken Serdar Özkan niye orda oynar?

2-İki sezondur sakatlıktır, yedekliktir doğru dürüst forma giymeyen İbrahim Kaş'ı "Galatasaray maçı bu, nasıl olsa motive olurlar kendilerini göstermek için normalin de üzerinde performans sergilerler" hurafesiyle sahaya sürmek belki bundan 20 sene önce tutabilecek bir kumardı... 2008 Haziran'ındaki Çek Cumhuriyeti'ni bitiren golünden sonra bir daha piyasaya çıkamayan, sakatlıktan dolayı neredeyse 1,5 senedir yatan, en sağlam halinde bile 4'lü defansın arasında tek forvet oynadığında hiç bir zaman verim alınamayan Nihat Kahveci'yi -üstelik de bu formsuz haliyle- Galatasaray'ın kucağına atmak da öyle... 21. Yüzyıl futbolunda Nihat'tan, 80'lerdeki Tanju olmasını bekleyemezsiniz...

3- Vaktinde bir takım oyuncular "motive" edilerek, doğru dürüst takımla idman yapmadan sahaya sürülmüş ve harikalar yaratmış olabilirler (20 sene evvel). Demek ki: Tabata öyle bir adam değilmiş...

4- Son olarak da Mustafa Denizli 20 sene evvel Neuchatel'i, Monaco'yu yenen "motivasyon ve gaz" üzerine kurulu bir Galatasaray yaratmış olabilir. Sonraları Avrupa Şampiyonası'na daha 2. katılışında Çeyrek Final gören, cesur-yürek bir milli takım da yönetmiş olabilir. Meşhur Fenerbahçe-Gaziantep karşılaşmasının devre arasında takımı motive edecek konuşmayı yapmış ve o maçta 3-0'dan gelip, 4-3 kazanan Fenerbahçe'yi şampiyonluğa ulaştırmış da olabilir...
Ama demek ki artık futbol öyle sadece isimle (Nihat Kahveci), gazla (Tabata), hırsla (Serdar Özkan), motivasyonla (İbrahim Kaş) kazanılacak bir oyun değilmiş... Güç (Nobre), sürat (Holosko), yetenek (Bobo), futbol bilgisi (Fink) olmadan istediğin kadar gaz ver, yine de maç kazanılamıyormuş demek ki....

Dün akşamki skor Serdar Özkan girdiği sayısız pozisyonu değerlendirebilse elbette farklı olacaktı (Semih Yuvakuran olsa "...ve biz şimdi başka türlü konuşacaktık" diye eklerdi, mesleğini inkar edercesine). Ama bu durum yukarıda belirttiğim gerçekleri değiştirmeyecekti. Beşiktaş geçen sezon kazanılan kupalarla oluşan mayhoşluk ve sarhoşluk içerisinde devam edecekti bu sezona. Şimdi ise en azından Salı gecesini beklemeden uyanma şansı oldu bu hayalden... Üzülerek söylüyorum, eğer hala uyanmadılarsa zaten Sir Alex, Salı gecesi gerekli şok tedavisini uygulayacaktır.

Son olarak yaklaşık 10 yıldır düşündüğüm ve bu son örneklerle beraber artık emin olduğum bir durumu paylaşmak istiyorum...Çünkü Mustafa Denizli kariyeri boyunca aslında aksi örnekleri sayısız defa önümüze sürmüş olmasına rağmen kimsenin şüphe etmediği, herkesin olabildiğince büyüttüğü "Türk Futbolu'nun En Büyük Teknik Adamlarından" sıfatına aykırı bir sezon daha geçiriyor. Bu ilk değil ama umarım son olur. Zira artık Mustafa Denizli'nin takım yöneterek Türk futboluna katkı sağlayabileceğine hiç inanmıyorum.

Saygılar.

Top 5 ...

2009-09-11T13:52:00.000+03:00

İçinde bulunduğunuz sayfadan ve önceki yazılarımdan da anlaşılacağı üzere Nick Hornby seven bir insanım. Nick Hornby, İngiliz edebiyatının son döneminde adından sıkça söz ettirmiş ve neredeyse tüm kitapları filme çevrilmiş bir yazar (Fever Pitch -iki kez-, About A Boy ve elbette Hi-Fidelity). Şimdilik o kadarını söyleyeyim, daha sonra Nick Hornby'i anlatırım detaylarıyla.

Nick Hornby okumamı takiben edindiğim -sanırım kötü- bir alışkanlık var. Her konuyu (ama HER konuyu...) Top 5 listesi haline dönüştürüyorum. Örneklendirelim hemen...

"Gelmiş geçmiş en iyi 5 pivot santrfor?"
ya da
"Gelmiş geçmiş en iyi 5 İngiliz müzik grubu?"
gibi...

Şimdi bunlar basit örnekler oldu. Absürd olanları da mevcuttur. "Türk kamu yöneticileri veya siyasetçilerin verdiği en talihsiz 5 demeç?" Gayet enteresan bir başlık oldu mesela bu. Muhtemelen, yellenmek suretiyle dünyanın dengesini bozup sele sebebiyet verdiği için vatandaşı suçlayan günümüz yöneticileri de bu listede yer bulurlardı kendilerine. Her neyse...

Bugün gayet beylik bir listeyle başlıyoruz. Konumuz şu:

"En iyi 5 - Bilim Kurgu Filmi"

1- Star Wars
2- Back to the Future

3- Alien
4- Terminator
5- Dark City

Tabi böyle bir liste yaparken bir takım kurallara sadık kalmak gerekiyor. Örneğin bu başlık için Star Wars ya da Star Trek gibi devam filmi çekilmiş serileri tek bir bütün olarak görmek gerekir. Ama gördüğünüz gibi bu kurala rağmen böyle bir listede mutlaka bulunması gereken "Blade Runner" ya da "Close Encounters of the Third Kind" gibi filmleri dahil edemedik ilk 5'e. Elbette sizin listenizde belki bu filmler -ya da başkaları- benim seçtiklerimin yerine giriyordur ama eminim böylesine geniş bir başlıkta sadece 5 film belirlemek pek mümkün değil.

Peki bu sorunu nasıl çözüyoruz? Sub-genre (pronounced: sab janğğğ) oluşturarak. Başlığa, seçim kümemizi daraltacak spesifik birşeyler eklememiz gerekiyor. Şunun gibi mesela:

"En iyi 5 - Dünya dışı varlıklarla teması konu alan bilim-kurgu filmi"

1- Alien
2- Close Encounters of the Third Kind
3- E.T
4- Independece Day
5- Mars Attacks!

"En iyi 5 - Dünya dışı varlık içermeyen bilim-kurgu filmi"

1- Back to the Future
2- Blade Runner
3- Equilibrium
4- Minority Report
5- Matrix Trilogy (Hadi alalım bari, acıdım...)

Pek tabi daha bir çok alt kategori yaratılması ve listelendirilmesi mümkündür. Şimdilik bununla yetiniyorum. Zira canım fena halde Back to the Future çekti. Gidip izleyesim var acilen. İlerleyen günlerde devamı gelecektir. Hatta kategori önerilerinizi bekliyorum, evet.

Size de iyi seyirler...

The Blues Brothers Band

2009-09-10T20:14:00.000+03:00

"These are the original, one and only, certified, no imitation, Blues Brothers."

Yer önemli değil. Chicago House of Blues (HoB) olur, Apollo olur, Parkorman, Harbiye Açık Hava ve hatta Ankara Hipodrom bile olabilir. Hepsinde bu şekilde takdim edilirler... Hepsinde ilk şarkıları "I can't turn you loose" olur ve elbette hemen ardından "Green Onions". Gelenek desek değil, daha çok bir çeşit ayin gibidir tüm bunlar. Nerede olduğunuz önemli değildir... Sahnede "The Blues Brothers" varsa, o gece yastığınıza başınızı koyduğunuzda arka planda hala "Sweet Home Chicago"nun o efsanevi soloları dönecektir... Bir de tabi "bir daha nerede izlerim acaba?" düşüncesi...

Kendi müzik zevkimi farketmeye başladığım günden beri dinlerim Blues Brothers'ı. Sürekli aynı şarkılar olsa bile sırf "belki Matt 'Guitar' Murphy farklı bir solo denemiştir" diyerek gördüğüm bütün konser kayıtlarını toplardım o zamanlar. Amerika'ya gitmedim hiç. Ama gidecek olsam New York değil, Chicago ile başlamak isterdim gezmeye. İlk gideceğim yer de şüphesiz House of Blues olurdu. Çok basit gözükebilir. Asıl işleri müzik olmayan iki palyaçonun şovu olarak gözükebilir kimisine. Benim için bu adamlar 1978'de bir araya gelip, dünya müzik tarihinin kalıcı parçası haline gelmiş birer efsanedir.

Öncelikle Blues Brothers konspetinden başlayalım. Çoğu insan Blues Brothers'ın bir film olarak başladığını ve çok tutunca grup halinde turneler düzenlediğini zanneder. Ancak işin aslı o değildir. 1978 senesinde Dan Aykroyd ve John Belushi, Paul Schafer (Blues Brothers 2000 filminde Queen Mousette'in yanındaki Marco rolünde) ile birlikte bir R&B grubu kurma kararı alıyorlar. Dan Aykroyd zaten bu müziğe aşık bir adam. John Belushi daha çok heavy metal dinliyor o dönemler. Fakat işte Blues bu... Belushi gibi Hollywood'un asi çocuğu olarak biliinen bir adamı bile etkiliyor ve 1976'da Saturday Night Live'da yayımlanan bir skeç, bir anda hayatlarının en büyük projesi haline geliyor.

Sonrası aslında ilk Blues Brothers filminden pek de farklı değil. Paul Schafer ve Dan Aykroyd'un çevresi, müzik bilgisiyle John Belushi'nin ismi ve karakterinden kaynaklanan ikna kabiliyeti ile kısa sürede muhteşem bir orkestra topluyorlar. Tıpkı filmde sağdan soldan eski grup üyelerini toplayan Jake & Elwood Blues gibi.

Grubun tartışmasız en önemli isimleri Matt "Guitar" Murphy, Steve "Colonel" Cropper ve (bence) Lou "Blue Lou" Marini. Matt Murphy vaktinde B.B King tarafından Blues gitaristleri arasında bir efsane olarak gösterilmiş; dolayısıyla da Eric Clapton gibi bir ustanın feyz aldığı isimlerden biri olmuş. Steve Cropper (ritm gitar) o meşhur Green Onions parçasının esas sahibi "Booker T. & MG's" grubunun üyelerinden. Daha sonraları Otis Redding ile çalmış. Adamın adına Fender gitar bile yapılmış (Steve Cropper Classic Fender Telecaster). Lou Marini ise 60'larda ve 70'lerde Blues ve Soul piyasasında çok önemli işler yapmış. Bence grup için önemli olmasının sebebi ise tamamen kişisel. Adam muazzam çalıyor yapacak bir şey yok...

Gerek müzisyenler, gerekse repertuardan dolayı bir Blues Brothers parçasının kaç kere dinlenirse dinlensin sıkıntı verme ihtimali olduğunu düşünmüyorum. Sweet Home Chicago'yu ele alalım. Her dinleyişimde şarkının farklı bir enstrümanı dikkatimi çekiyor (şu sıralar davula sardım mesela). Bu müzikal kaliteye bir de Jake ve Elwood ile başlayan eğlence geleneğini eklerseniz tadından yenmez oluyor. Evet adamlar fena halde milliyetçi; bilhassa Dan Aykroyd. Ama bunu karakterlerin içine öyle bir yedirmişler ki insana batmıyor. Örneğin "Green Onions" un orta yerinde Elwood şöyle bir konuşma yapar:

"All right people. The rest of the hard working all star Blues Brothers are gonna be out here in a minute, including my little brother Jake. But right now, I'd like to talk a little bit about this tune you're hearing. This is ofcourse the Green Onions tune. It was a very big hit in the early sixties in this country. And ofcourse it was composed and recorded in Memphis, Tennessee, right here in the United States Of America. You know, people, I believe that this tune can be acquinted with the great classical music around the world. Now you go to Germany, you've got your Bach, your Beethoven, your Brahms... Here in America you've got your Fred McDowell, your Irving Berlin, your Glenn Miller, and your Booker T & The MG's, people. Another example of the great contributions in music and culture that this country has made around the world. And as you look around the world today, you see this country spurned. You see backs turned on this country. Well people, I'm gonna tell you something, this continent, North America, is the stronghold! This is where we're gonna make our stand in this decade! Yeah, people, I've got something to say to the State Department. I say Take that archaic Monroe Doctrine, and that Marshall Plan that says we're supposed to police force the world, and throw 'em out! Let's stay home for the next ten years people! Right here in North America and enjoy the music and culture that is ours. Yeah, I got one more thing to say. I'm just talking about the music, people, and what it does to me. And that is, as you look around the world, you go to the Soviet Union or Great Britain or France, you name it, any country... Everybody is doing flips and twists just to get into a genuine pair of American blue jeans! And to hear this music and we got it all here in America, the land of the Chrysler 440 cubic inch engine!"

Ya da filmdeki o meşhur "Everybody needs Somebody" girişi:

"We're so glad to see so many of you lovely people here tonight, and we would especially like to welcome all the representatives of Illinois' Law Enforcement Community who have chosen to join us here in the Palace Hotel Ballroom at this time. We do sincerely hope you'll all enjoy the show, and please remember people, that no matter who you are, and what you do to live, thrive and survive, there are still some things that make us all the same. You, me them, everybody, everybody. You know people when you do find that somebody, hold that woman, hold that man, love him, hold him, squeeze her, please her, hold her, squeeze and please that person, give 'em all your love, signify your feelings with every gentle caress. Because it's so important to have that special somebody to hold, kiss, miss, squeeze and please. "

Bunları ezberleyen insanlar biliyorum hayatta (Cenk büyük bir kısmını gayet Elwood Blues tadında ve hızında söyleyebiliyordu mesela). Evet, bildiğimiz "Cthulhu", heavy metal erbabı, bestekarı, metal kültürü denince aklıma ilk gelen insanlardan.... Hatta metalurji mezunu, o derece. Kendisi sıkı bir Blues Brothers dinleyicisidir. Sebebi basit ve John Belushi'den çok da farklı değil. Adamlar iyi müzik yapmış vaktinde... En basitinden, en Blues olmayan "Stand by Your Man" şarkısını bile bir İstanbul-Bodrum yolculuğu boyunca üst üste dinleyip sıkılmadığımız oluyor, sırf müziğin derinliğinden dolayı.

Film desek o apayrı bir hikaye zaten. 50 Metreden yere çakılan arabanın oyuncak olduğunu düşünürsünüz 1980 yapımı bir film için, çünkü bilgisayar efekti olamaz değil mi? Yok işte, adamlar bildiğin gerçek arabayı atmışlar 50 metreden ve öyle çekmişler filmi. Düşünün, sadece 1 kere çekilebilecek bir sahne bu. Ya da Chicago'nun orta yerinde en işlek yollarında 34 tane polis arabasını "Sweet Home Chicago" eşliğinde dans edercesine bir ahenkle birbirine sokmak... Yüzlerce asker, silah, onlarca askeri araç, tanklar, helikopterlerle dolu bir kapanış sahnesi... Sırf bu filmde içinde araba takip sahnesi geçecek diye, içi tamamen doldurulmuş, normalde bomboş olan bir alışveriş merkezi inşaatı ve onun otoparkını doldurabilecek sayıda sıfır kilometre araç. Haliyle hepsi sadece bir kere çekilebilecek sahneler için. Böyle bir yapım hikayesini gördükten sonra bugün kullanılan bilgisayar efektlerini düşünüyorum da... Film çekmiyorlar, bilgisayar oyunu yapıyorlar artık. Prodüksyon bir masa başı işi haline gelmiş zamanla.

Efendim velhasıl, Blues Brothers müzik olarak, konsept olarak, sahne performansı olarak son 30 yılda eğlence piyasasına girmiş en kaliteli yapımlardan biridir. Bir müzik grubunun ötesindedir The Blues Brothers Band. Bu onların hepsinin alanlarındaki en iyi müzisyenler arasında oldukları gerçeğini değiştirmez. O yüzden artık şöyle bir diyaloğa şahit olursanız yapmanız veya söylemeniz gerekeni biliyorsunuz diye umuyorum:

-Ne tür müzik dinlersin?
-Blues.
-Aaa? Ben de çok severim John Lee Hooker olsun, Stevie Ray Vaughan olsun. Sen kimleri seversin?
-Ben Blues Brothers dinlerim.
-Abi onlar cover yapıyor ama ya... Artist onlar olum, müziysen değil ki.

Evet, oldu bu ben gördüm...
Son olarak Blues Brothers'ın en efsanevi repliklerinden birine yer vermek istiyorum müsaadenizle.

Elwood: It's 106 miles to Chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it's dark, and we're wearing sunglasses.
Jake: Hit it!

Saygılar.

Milli Takım: 2010 ve Sonrası

2009-09-10T19:14:00.000+03:00

09.09.09 Bosna Hersek 1 - Türkiye 1

Açıkçası galibiyet bekliyordum gayet emin bir şekilde. Zor bir maç olabilir ama bir şekilde kazanırız, diyordum. Hatta "kaybederiz" düşüncesinde olanları da 2 gün yermiştim, evet. Ama işte hep söylenen klişe laflar vardır ya "futbol bu; top yuvarlaktır; günümüzde küçük takım büyük takım ayrımı kalmadı; vs". İşte öyle bir şey oldu o gün Bosna'da. Dolayısıyla bu beraberlik bizim büyük bir ulusal takıma sahip olduğumuz gerçeğini değiştirmez. 2010'da Afrika'da olmamamız da bu gerçeği değiştirmez. Nasıl ki İngiltere, Fransa gibi takımlar son 10 senedir bazı büyük turnuvalara katılamadılarsa, ya da katılıp da gol bile atamadan evlerine döndülerse 3 maç sonunda, biz de böyle inişler çıkışlar yaşayabiliriz.

Şimdi, öncelikle durumu bir inceleyelim. 2 maçımız var. Belçika devreden çıktı. İspanya garantiledi. Bosna Hersek ile 2.lik için çekişeceğiz. Daha doğrusu Bosna Hersek'in elindeki bu altın fırsatı değerlendiremeyip, önündeki her iki maçtan (Estonya deplasmanı ve İspanya) da puan kaybıyla ayrılmasını bekleyeceğiz. Bu arada bizim de gidip Belçika'yı deplasmanda ve Ermenistan'ı da evimizde yenmemiz gerekiyor. Ben bu noktada bir sıkıntı görmüyorum. En büyük tehdit teknir direktör değişikliğine gidecek Belçika'nın, bu olayın heyecanıyla yeni döneme iyi bir başlangıç yapmak için maça sanki Dünya Kupası finali gözüyle bakacak olması. Her ne olursa olsun Türkiye önündeki iki karşılaşmayı da kazanacaktır inancındayım. (Evet açtım yine şom ağzımı, hadi hayırlı olsun.)

Bosna Hersek Puan Kaybeder mi?

Bu noktada bizim kazanacağımız maçlardan çok Bosna'nın kaybedeceği puanlar önem taşıdığından rakibimizin rakiplerinin şansını şöyle bir incelemekte fayda var. Estonya ile başlayalım. Estonya'nın bir iddiası yok, evet. Fakat zaten hiçbir zaman olmadı ve uzunca bir süre de olacağa benzemiyor. Dolayısıyla da Estonya (ve benzeri takımlar) bu tip eleme maçlarının 3. ya da 4. fikstüründen sonra artık gruptan çıkma hedefinden uzaklaşıyorlar ve özellikle içeride oynadıkları karşılaşmaları kazanarak belli ölçüde bir alışkanlık yaratmaya gayret gösteriyorlar. O yüzden Estonya bu maça asılmaz dememiz doğru olmaz; bizi de hiç bir iddiaları olmamasına rağmen gayet zorladılar. Taktik olarak iyi kapanan, sert ve disiplinli oynayan bir takım. Bu özellikleri ile Bosna Hersek'e evlerinde zorluk çıkartacaklarından eminim. Bir başka deyişle Bosna Hersek, Estonya'da Ermenistan deplasmanında olduğu gibi yürüye yürüye kazanamayacaktır. Sonuç olarak, Estonya'nın bu karşılaşmadan 1 puan alabilme ihtimali küçümsenmemeli.

Gelelim İspanya'ya. İspanya günümüzde artık öyle bir takım haline geldi ki, galip gelir mi diye sorgulamaz olduk. Daha şimdiden fifa'nın resmi internet sitesinde İspanya'yı Güney Afrika'da şampiyon yaparcasına haberler yayımlanıyor. Kendileri de bunun farkında ve aslında başka bir şeyin peşinde koşar oldular. Haziran 2009'da Konfederasyon(lar?) Kupası'nda rekora ulaşamadan kaybettikleri galibiyet serisi... Kısacası İspanya'nın Bosna'ya "yatması" gibi bir durumun söz konusu olacağını düşünmüyorum. Evet, belki as oyuncularıyla gitmeyebilirler Bosna'ya -ki Del Bosque'nin Türkiye ile yakın geçmişte yaşanan husumeti düşünüldüğünde bunu bile yapacağını sanmıyorum. Ama yedek oyuncuları veya İspanya'nın 2. Takımı bile Bosna'da kendilerini göstermek ve Güney Afrika'ya gidecek kadronun içerisinde yer edinmek için galibiyete oynayacaklar, bundan eminim. Bu maçta da Bosna Hersek'in puan kaybedeceğine inanıyorum.

Fatih Terim kalmalı mı gitmeli mi?

Herşey böyle gelişirse -ki Fatih Terim'in kariyeri göz önünde bulundurulduğunda bu tip şanslı zincirlere rastlamak mümkün- 2010 için halen bir şansımız olduğu gözüküyor. Problem şu ki artık ipler bizim elimizde değil. Bu da hep bahsettiğimiz "büyük takım" Türkiye'ye yakışan bir durum değil.

İş iyice tehlikeye girince Fatih Terim'in durumu daha bir yüksek sesle konuşulmaya başlandı. Daha 4 yıllık kontratının başında sayılabilecek bir dönemde Terim. Bu açıdan bakıldığında bu takımı 2012 Avrupa Şampiyonası'na da hazırlaması beklenir. Ancak tabi burası Türkiye ve Terim'in de yeniden bir kulüp takımının başına geçme yönündeki şiddetli arzusu alenen konuşulmakta (kendisi tarafından bile).

Buna mantıklı bir çerçeveden bakacak olursak uzun bir süredir sadece teknik direktör olarak kulübede değil, bir çok farklı birimden oluşan bir büyük organizasyonun başında bulunan Terim'in, başlattığı projeleri tamamlamasını beklemek en doğrusu olacaktır. Bu turnuvaya gidememiş olmamız Terim'in apar topar görevden alınmasıyla sonuçlanacak bir süreci başlatmamalıdır ki zaten Mahmut Özgener ve ekibinin de bu mentalitede çalışan yöneticiler olmadığını gözlemleyecek bir çok fırsatımız oldu. Dolayısıyla düğümün nasıl çözüleceği Terim'in egosuna ve bu takımın başında kalıp kalmamakla ilgili alacağa kararlara bakıyor. İşte bunu ben de bilemiyorum; Terim'in kendisi ve ailesinden başka da bilen olduğunu sanmıyorum. Varsa çıkıp anlatsın lütfen, merak ediyoruz...

"Terim'in görevi bırakması durumunda ne yaparız" sorusunu bence federasyon yetkililerinin artık yavaş yavaş düşünmesi gerekiyor. Hemen klişeleşmiş sorularla başlayabilirler mesela...

"Yerli hoca mı, yabancı hoca mı?"
"Yaşlı ama tecrübeli mi olsun, genç, hırslı ve hevesli mi?"
"Terim'in yardımcılarından faydalansak nasıl olur, Oğuz Çetin, Metin Tekin mesela?"
"Daha önce mili takım çalıştırmış ve başarılı olmuş bir isim şart mı, yoksa kulüp takımlarında başarılı bir hocayı da getirebilir miyiz acaba hmm?"

Başka bir deyişle, İngiltere'nin Capello modeli mi (Yabancı, tecrübeli, kulüp takımı kökenli), yoksa Almanya'nın Löw modeli mi (önceki Teknik Direktör Klinsmann'ın yardımcısı, genç denebilecek ve henüz ismini ilah yapacak derecede bir başarı elde etmediğinden hırslı) uygulanmalıdır?

Bu elbette her zaman düşünülmesi ve değerlendirilmesi gereken bir konu. Şu an bir teknik direktörümüz var ve bu şekilde devam etmek bence en doğrusu. Ama "ne olur, ne olmaz" diyerek Terim'in olmadığı bir senaryoda Türk Milli Takımı için en uygun Teknik Direktör modelini de ilerleyen günlerde incelemekte fayda görüyorum. O zamana kadar biraz düşünelim hep birlikte...

Saygılar, Sevgiler...

Burası Istanbul, Londra Degil (!)

2009-09-09T12:31:00.000+03:00

İstanbul... Sel... Çamurlu, bulanık, otoban üstünde nehir görünümü almış sularda hayatını kaybedenler, otobüslerin üstüne çıkıp yardım bekleyenler, ülkenin en büyük ve en işlek havaalanı bağlantı yolunun televizyon kameraları tarafından görülemeyecek kadar suların altına gömülmesi... Nerede yaşadığını hatırlatıyor insana, değil mi?

Bu şehir, hatta bu ülke, ne kadar gelişirse gelişsin, teknolojinin sunduğu imkanlar hayatımıza ne denli etki ederse etsin burası hala Türkiye ve biz günün birinde içindeki tüm meteorolojik olayların elle kontrol edildiği bir cam fanusun altında bile yaşayacak olsak, yine de bir şekilde sele kurban gitmeyi beceririz. Sonra da televizyonda birisinin "bu durum büyük bir ihmalin sonucunda oluşmuştur" gibi cümleler sarfedişine şahit oluruz. Ama işte o birisi Büyükşehir Belediye Başkanı olunca biraz garip bir durum oluşuyor tabi. İyi güzel evet ihmal var da, kimin ihmali o? Ben mi gidip gerekli hazırlıkları yapacaktım 10 gündür "çok fena yağış geliyor" diye yayılan istihbaratları duyup? Ben mi "aman kardeşim şu iki gün oturun evinizde" diyecektim? Hadi dedim... Beni mi dinleyecekti millet? Evet, ihmal var ve bu ihmalin sorumlusu olanlar çıkıp televizyona pişkin pişkin konuşuyorlar. Bir daha olsun, bir daha çıkıp konuşurlar aynı sıfatla. Çünkü geçmişte de oldu ve hala aynı yerde, aynı pişkinlikteler. Biraz onuru, gururu olsa zaten hepsi istifa eder. Avrupa'da olsa medya baskısından, Amerika'da olsa yine toplum baskısıyla ama şovenist esintilerle birlikte (ileride filme konu olabilsin diye), Rusya'da olsa derin devlet ayarından istifa eder bu işin sorumluları. Bizde televizyona çıkıp "ihmal var, ihmal" diye ötebiliyorlar. Japon olsa Harakiri yapar be, yuh!

Şimdi aklıma geldi. Dün akşam işten dönerken Cenk ve Tubik'i aradım, baktım Kanyon'dalar, yolumun üstü, gittim yanlarına. Muhabbet ettik, yemek yedik derken, kalkıp Ümraniye Lounge yoluna düşelim dedik. O sırada Cenk şöyle bir saptamada bulundu ki kesinlikle katılıyorum. Hep hissedip, düşünüp, kelimeye nasıl dökeceğimi bilemediğim bir saptama; Cenk döküverdi işte.

"Çok enteresan, burada insanlar sanki Türkiye'de, İstanbul'da değillermiş gibi davranıyorlar. Sanki burası Londra, Paris falan..."

Doğru valla. Yeri geldiğinde ben de aynı hissiyata kapılıyorumdur eminim; Kanyon'da değil de Londra'da Covent Garden'da oturuyormuşcasına bir halet-i ruhiye içerisine girdiğim oluyordur herhalde. Muhtemelen o an oralarda olmak istememizden kaynaklanıyor bu durum. Ama işte kısa sürüyor bu düş. Her neresiyse o mekandan çıktığın ya da herhangi bir televizyon kanalını açtığın anda bitiyor; İstanbul insanı bir anda uyandırıveriyor. Üstüne sifonu çekmek kalıyor bize. Al işte; dün akşam Londra'daymışcasına yemek yiyen muhabbet eden insanlar, bugün kimbilir ne alemdeler... Seliyle, yağmuruyla, çamuruyla, trafiğiyle çığrından çıkmış bir şehrin tırlatmak üzere olan insanları rolüne geri döndüler (Default karakter bu zaten genel olarak İstanbul'da). Belki de İkitelli'de ya da o civarlarda yaşayanlar vardı aralarında. Göğüslerine kadar yükselen suda havaalanı yolunda mahsur kaldılar. E-5'ten gelen zodyakların içindeki itfaiyecilerce kurtarıldılar belki de... Duyan da gölden bahsediyoruz sanacak ama yok işte bildiğin Basın Ekspres yolu. Hürriyet gazetesinin önü.

"Eddie'ciğim madem sevmiyorsun İstanbul'u git başka bir yerde yaşa di mi ama?"

Olur.. Mesela San Francisco'da yaşamak istemişimdir hep. Evet deprem bölgesi biliyorum. Ama istiyorum...

"Ya sana şöyle güzel bir Avrupa kıyı kasabası versek orda yaşasan sessiz sakin?"

Yok ya ben yapamam öyle. Trafik şart mesela. Her dakikayı hatta saniyeyi saymak araçta geçen, yetişebilecek miyim acaba heyecanıyla bünyeyi saran adrenalin... Ya da sabahın 3'ünde eve dönerken bir şekilde oluşmuş bulunan köprü trafiğine takılıp, camı açmak, sigara içmek boğazın üzerinde... Bunlar olmadan nasıl yaşarım? Ayrıca tatil kavramını silmiş oluruz öyle bir yerde yaşarsak. Hem tüm sene aynı yerde yaşa, hem de evinin önünden denize gir, üstelik de mutasyona uğrama korkusu olmadan. E tatil diye bir şeye ihtiyaç kalmıyor, sonra Bodrum'a gittiğimde sıkılırım mazallah, olmaz. Üstelik bir de sessiz sakin olacak ha? Yok yok, almayayım.

"E nasıl olacak orada olmaz, burada olmaz!!?"

Valla işte burada olduğu kadar olacak artık, yapacak bir şey yok. Zehirlenmişiz bir kere, kanımızda İstanbul dolaşıyor. Evet güzel şehir, turistler bile gelip iki gün görüp aşık oluyorlar. Ama işte beni zehirleyen tarafı sadece boğazı, Çamlıca'sı, İstiklal'i değil... Çilesine de vurulmuşuz. Temiz havada zehirlenir, boş otobanda salaklaşır olmuşuz. Kapkaçsız pazara pazar demez, kavga çıkmayan bara bar demez olmuşuz. Kaosla besleniyor bünyem artık; e bilmiyorum New York'u görmedim mesela ama benim için Dünya'da İstanbul'dan daha kaotik bir yer yok. Mahkumum buraya anlayacağın.

Neyse işte. Ben de bugün bu sel muhabbetinden işe gidemedim. Ümraniye nereeee, Beylikdüzü neree... Zaten İstanbul'un en normal halinde 1 küsür saat sürüyor gitmek... Hmm... Yok, yanlış bir cümle oldu bu. İstanbul'un normal hali zaten bu işte; selli, depremli, her daim trafikli. İstanbul'un anormal halinde 1 saatte gidiyormuşum ben işe; sessiz, sakin, olaysız halinde. Normal halinde evden bile çıkmamakta fayda var zaten, bugün görüldüğü üzere.

Sevgiler efendim...

Unutulmaz Takım

2009-09-08T11:15:00.000+03:00

Türk Milli Futbol Takımı, 1996 senesinden beri dünya futbolunun zirvesi kabul edilebilecek turnuvalarda küçümsenemeyecek başarılar elde ediyor. 1998, 2004 ve 2006 turnuvaları haricinde bu takımın katılıp da başarısız olduğu bir büyük organizasyon yok. Hani dillere pelesenk bir deyim var ya Galatasaray'ın 2000 UEFA zaferinden bu yana: "Önemli olan Avrupa Şampiyonu olmak değil, her sezon en azından oralara yakın bir yerlerde, çeyrek finallerde, yarı finallerde bulunmaktır", ya da benzeri... İşte Milli Takım bunu aslında başarmış durumdadır. Bu yüzdendir ki son Avrupa Şampiyonu ve neredeyse kusursuz bir futbolu rakibi umursamadan oynayan İspanya bile karşımıza geçtiği zaman kendi ezberinin dışına çıkıp bize karşı önlem almak zorunda kaldı.

"Ekolümüz yok" diyoruz yıllardır. O "ekol" sanki oluşmuş da biz farkında değiliz gibi geliyor bana. Şöyle bir düşünün; bu takımın başarıya koştuğu, kendisinden beklenen dereceleri aştığı her turnuvada ne kadar mücadele ettiğini, ısırdığını, pres yapıp savaştığını hatırlayın. Maçın ilk dakikasından (Hakan Şükür 2002 Dünya Kupası 3.lük maçı, 11. saniye golü) son dakikasına kadar (2008 Avrupa Şampiyonası'nda İsviçre, Çek Cumhuriyet, Hırvatistan ve herşeye rağmen Almanya karşılaşmaları) mücadele eden, maça asılan, kaybetmeye tahammül etmeyen bir Milli Takım görüyoruz yıllardır. Bu takımın "takım kalitesinde" ya da oyuncularının bireysel yeteneklerinde ve kazanma arzularında çok büyük değerler yatıyor. Ben bugüne dek böyle mücadele edip, maçın her anında skoru istediği yöne çevirebilen başka bir ulusal takım hatırlamıyorum açıkçası. Dolayısıyla kendiliğinden oluşmuş, milli karakterimizle çok da benzer özellikler taşıyan ve tam da bize uygun bir ekolümüz var aslında.

Uluslararası turnuvalarda futbol tarihi boyunca fark yaratmış ve akıllarda kalmış her takımın ortak bir özelliği olduğunu düşünüyorum. Bunu sanırım en iyi 80'lerin ve 90'ların meşhur klişe tabiri "kolej takımı havası" ifade edecektir. Bu özelliğe sahip ulusal takımlar, oyuncuları birlikte çok az antreman yapmış olsa da, teknik direktör oyuncularına maç taktiğini bir kulüp takımına kıyasla çok daha kısa sürede açıklamak durumunda olsa da sahaya çıktıklarında kendi ülkelerinin en başarılı kulüp takımından daha üstün bir performans ortaya koyabiliyorlar. O yüzden unutulmaz takımlar halini alıyorlar. Örneğin İspanya... Liginde Barcelona adında futbola benzeyen ama daha çok bugüne dek görülmemiş güzellikte bir çeşit dans sergileyen bir takım var. Sizce İspanyol Milli Takımı'nın Barcelona'dan aşağı kalır tarafı var mıydı son şampiyonada? Aynı şeyi neden günümüzün İngiltere'si, İtalya'sı, Fransa'sı yapamıyor peki? Onların oyuncuları daha mı kalitesiz? Hani Chelsea'yi, Manchester United'ı oluşturan oyunculardan bahsediyorum...

Denebilir ki "neticede o ülkenin en iyi oyuncularının oluşturduğu bir kadro, elbette kulüp takımından iyi oynayacak". Ancak iş sadece oyuncu kalitesiyle alakalı değil, bunun örneklerini bizzat biz ülke olarak çok defalar yaşadık (bkz. Türkiye-Letonya 2004 playo-off eşleşmesi). Bizim Milli Takım'ımız da kendi liginin ve kendi ligindeki tüm takımların üzerinde bir futbol kalitesi sergiliyor. İlk haftaları itibariyle bu sezon ligin açık ara en iyi futbolunu oynayan Galatasaray'dan bile daha çarpıcı... Üstelik Fenerbahçe gibi maç da seçmiyor. Estonya'ya da İspanya'ya da aynı futbolu oynamaya çalışıyor. Bünyelerindeki muhteşem futbol potansiyelinin her damlasını izleyenlere ve rakiplerine hissettiriyor bu takımın oyuncuları.

Neden oturup tüm bu yakın futbol tarihimizle ilgili aslında bildiğimiz fakat çoğu zaman gözardı ettiğimiz gerçekleri yazma gereği hissettim? Çünkü yarın Bosna ile önemli bir karşılaşmaya çıkıyor Milli Takım. Haliyle ülke gündemi de bu olayın çevresinde dönüyor bir süredir ve maalesef ben bu karşılaşmayla ilgili dinlediğim bazı yorumlara anlam veremiyorum. Yanlış anlaşılmasın rakibi küçümsemekten bahsetmiyorum ama Bosna karşısında kazanma şansımızın daha az olduğunu düşünen ve bunu fütursuzca ifade eden bir futbol yorumcusunun editörü olsam "emin misin? Bak bir daha düşün istersen" diye uyarırdım yazısını yayımlatmadan önce. Yok, tamam itiraf ediyorum; muhtemelen kovardım. Bosna'ya "iyi takım, dikkatli olmalıyız" gözüyle bakmamızın sebebi şu anda grupta bir şekilde üzerimizde bulunmalarından kaynaklanıyor aslında. Biz artık dünya futbolunun önde gelen ulusal takımlarından birine sahibiz. Türkiye'ye karşı Dünya'nın neresinde olursa olsun oynamaktan çekinmeyecek bir takım olduğunu düşünmüyorum. O yüzden biz de Bosna gibi geçici veya düzensiz çıkışlar yaşayan ekiplerden çekinmeden, büyüklüğümüzü bilerek çıkmalıyız o sahaya. Kim olduğumuzu bilerek ve kendimize güvenerek oynamalıyız. Brezilya'ya karşı takımı öne geçiren golü atıp zerre kadar sevinme ihtiyacı duymayan 2002 model Hasan Şaş karizmasında olmalıyız her daim. Çünkü biz artık büyük, unutulmaz bir takımız.

"...there is a word for defeat in turkish — yenilgi — although it is fair to presume that these players do not know the meaning of it".

"...no team, surely, could come back from that. and no team would; except that turkey are not a team in this tournament, they are a phenomenon, a force of nature. this is a campaign of almost mythical purpose".

-Times

(Cenk'in 21 Haziran 2008 tarihli yazısında rastlamıştım buna. 2008 Avrupa Şampiyonası'nda Hırvatistan karşılaşmasından sonra Times'da yer alan yorumlar... Kendimize kendi gözümüzle değil biraz da başkalarının duyduğu saygı çerçevesinde bakarsak daha iyi anlayabiliriz durumu.)

Kısacası tamamen futbol yeteneklerinden ve takım ruhundan dolayı rakipleri için bu kadar can sıkıcı, asap bozucu olabilen, sürekli didikleyen, deneyen bir takıma biz de biraz güvenirsek ve gereksiz yere çevremize korku, endişe hormonları salgılatmaszsak bu takım yüzünden 2010 Güney Afrika Dünya Kupası'nda tam 7 maç boyunca vuvuzela ve Ömer Üründül çilesi çekeriz. Bilmem anlatabiliyor muyum :)

"We can't fail. We're on a mission from God."
- Elwood Blues, The Blues Brothers; 1980

Yeni Bir Sayfa

2009-09-07T15:42:00.000+03:00

Bir süre önce işimden ayrıldım. Geçtiğimiz hafta yeni işime başlayana kadar da boş boş gezip aylaklık yaptım (Çok kıymetli bir zaman aslında; değerini bilin bir gün olur da elinize fırsat geçerse). Uzun süredir uzak kaldığım internet ortamlarına, facebook'a, dansa, müziğe ve hatta 1 senedir ilk defa nemalandığım Ümraniye Lounge havuzuna vakit ayırabilmek güzeldi.

Eh, haliyle her aylaklık döneminin bir de sonu olması kaçınılmaz; bizimki de geçtiğimiz hafta itibariyle son buldu. Yeni bir iş, neredeyse tüm düzenin ve hayatın yeniden programlanması demek aslında. Yatma-kalkma saatleri, haftasonu programları, hafta içi mesai sonrası programları, eve dönüldüğünde hissedilen yorgunluk katsayısı gibi sayısız faktör var işle birlikte değişime uğrayan.

Bunlara alışmak ve gerekirse ayarını yapmak da zaman alan bir süreç. Benim için bu süreç biraz daha avantajlı işlemekte şu sıralar; zira eskiden 07:30 olan mesai başlangıç saatim, artık 10:00. Benim gibi gece yaşamayı seven biri için sabah kalkmalarının nispeten daha az problem yaratacak olması güzel bir gelişme.

Bu son 2 ay içerisinde sevgili arkadaşlarım Cenk and the Tubik ile sıkça görüşme fırsatı buldum (ki aylaklığınızı birlikte geçirebileceğiniz en muhteşem insanlardır kendileri kanımca). Beni bu blog yaratma fikrine iten de onlar olmuştur zaten. Şunu da itiraf etmeliyim ki, arada sırada Cenk ve Tubik'in bloglarını okuyup, serzenişlerini, şikayetlerini, fikirlerini dile getirişlerine şahit olup akabinde yüzlerindeki "oh be rahatladım" ifadesini yakalamam ve buna içten içte imrenmem de şu an bu satırları dolduruyor olmamın bir diğer başlıca sebebidir. Ben de hayattaki muhteşemlikleri paylaşıp mutlu olmak ve yeri geldiğinde sinir olduğum olaylara, durumlara giydirip rahatlamak istiyorum sanırım artık.

"You're making something. You - the critic, the professional appreciator - put something new into the world. And the second one of those things gets sold, you're officially a part of it." (Hi-Fidelity filminden/kitabından; yani Nick Hornby'den)

Bu yukarıdaki "professional appreciator" ibaresiyle kendimi en özdeşleştirdiğim konular spor, müzik, sinema ve elbette dans olduğundan, sanırım ağırlıklı olarak bu konularda yazıp bir nevi tatmin olmaya çalışacağım. Yalan mı? İnsanın yazı yoluyla kendini tatmin etmesine sebebiyet veren bir araç değil mi bu bloglar? Tamam, doğru kullanıldığında eşsiz birer kaynak da olabilir ama hiçbir faydası olmasa bile en azından yazarı için iyi bir ego tatmini sağladığı da bir gerçek.

Neyse. Şu an için yeterince tatmin oldum sanırım. Hayatımdaki bu "Yeni Sayfa"yı ilk kez düzenli bir şekilde, karalamadan doldurmak istiyorum, amacım budur diyerek saygılar sunuyorum efendim.